Merhaba,
Nasılsınız? Ben fena değilim. Bu satırları Covid’ini geçirmiş, 10+ gün boyunca evin içinde de taktığı maskesini geçici olarak asmış biri olarak yazıyorum. Yani geçen hafta sonu gelmeyen sekizinci sayının müsebbibi dünyayı kasıp kavuran koronavirüs salgını.
Salgının yönetilemediği ve bu kapanmadan çıktıktan sonra öğretmenlerin, öğrencilerin ve nice yüksek risk grubundaki insanın aşılanmadan yeniden bir araya geleceği Türkiye’de, bugün yazacaklarımın konunun ağırlığını yansıtmamasından çekiniyorum. Diğer yandan pozitif olduğumu öğrendiğimde içinde olduğum ortam ve durumla, “vid”in merkezi sinir sistemine etkileri bir araya gelince oldukça sürreal ve alışık olmadığım kadar dinlendirici bir hafta geçirdim, düşündürdüklerini paylaşacağım.
Pandeminin kümülatif etkisinin Covid sonrası tuhaflığıyla buluştuğu bugünleri geçirmeme yardımcı olan iki “kahraman” var, sabahları buzlu kahve, akşamları cin tonik. İkisini de biraz hoyratça hazırlıyorum, cin toniğe temel malzemelerine ek olarak elimde ne varsa onu “atıyorum” mesela (bir adet yasemin çiçeği, bir nane yaprağı, karabaş, lavanta, birtakım narenciye kabukları - bir arada değil, ayrı ayrı.) Gönül isterdi ki aynı temel malzemelerle sabahları Beyrut’taki Kalei Coffee’nin kahve toniğini, akşamları iyi bir miksoloğun espresso martinisini içeyim, ama kendimiz ve başkaları için olduğumuz onca şey arasında bir de iyi bir barista ve miksolog olmaya halim yok. Onun yerine buzların eridiği bardağımda biraz ölü bir japon balığı gibi hüzünle süzülen ince portakal kabuğuna bakıyorum.
Sağlığınıza,
Büşra
(Kimsenin bizi koruyacağı yok, lütfen kendinizi koruyun. Tutto, Instagram’da @tutto.ist.)
• Mutfak Sanatları Akademisi'nin podcast'i Katkı Maddesi'nde, Can Koyuncu, Tangör Tan ve Erdem Dilbaz'la başka şehirlerde yaşarken/şehirlerden geçerken yemekle ilişkimizin nasıl değiştiğini konuştuk. Buradan dinleyebilirsiniz.



