Batman / Catwoman #12
Public Domain #1
Ant-Man #1
Gambit #1
Do a Powerbomb #2

SNIKT! #23

Braderin'den bu ayın çizgi romanları.
SNIKT! #23

Bol bol su içmeyi unutmamamız gereken bir cumartesi gününden herkese selamlar.

Yeni, aylık SNIKT!’in ikinci sayısıyla karşınızdayım. Comic Con’ı geride bıraktık. Bir sürü yeni seri, yeni kitap açıklandı. Daha önce incelediğimiz birçok kitaba ödüller yağdı. Hazır böyle bir haftayı geride bırakmışken ve çizgi roman hype’ı çok yüksekken hemen kitaplarımızı okumaya başlıyoruz, değil mi sevgili SNIKT! severler? Hızlıca sizi bu ayın çocuklarıyla tanıştırıyorum:

☄️ Batman / Catwoman #12
☄️ Public Domain #1
☄️ Ant-Man #1
☄️ Gambit #1
☄️ Do a Powerbomb #2

Şimdiden keyifli okumalar hepinize,

Arkadaş canlısı komşunuz Braderin

Batman / Catwoman #12

Batman / Catwoman #12

Tom King & Clay Mann

Kapak: Clay Mann


Sonunda evlendiler. SONUNDA! BATMAN VE CATWOMAN EVLENDİ! Catwoman çatıdan kaçtığından beri beklediğimiz nikâh sonunda kıyıldı. Tom King ve Clay Mann’in 12 sayılık epic’i son buldu. Hem de ne son. Batburger’ı hayatımıza sokan Tom King bu sefer de Batwedding ile şovunu yaptı. Last Rites evrenine gidip geldiğimiz bu sayıda aslında önemli olan tek şey gerçekten düğündü. En azından benim için öyleydi.

Sayı eski zamanlarda bir Noel gecesinde başlıyor. Alfred’i görünce gözümüzden bir damla yaş süzülüyor ve zamanda ileri gidip Selina ve kızı Helena ile bir masada oturuyoruz. Anne-kız tartışmalarını geride bıraktıktan sonra günümüze dönüyoruz ve Bruce ile Selina’yı ayna karşısında konuşurken buluyoruz. Clay Mann burada çizdiği iç çamaşırlı Bruce sayfasıyla ağzımızı sulandırıyor ve üst üste çeşitli heroic pose’lar ile karşılaşıyoruz. Tekrar biraz Selina ve Helena drama'sı izledikten sonra artık ana olaya geçiyoruz.

Siyahlar içindeki çiftimizi ufak bir nikâh salonunda Batman kostümlü birinin kıydığı nikâhta izliyoruz. Batwedding lakabını gerçeğe döndüren Tom King, nikâh şahidi olarak Clark ve Lois’i karşımıza çıkarıyor. Arada yine bir şeyler oluyor ama biz hep beraber damadın gelini öptüğü anı bekliyoruz. Ve sonunda bir Clay Mann şovuyla son sayfada yıllarca odalarımızın duvarlarını süsleyecek bir görselle karşılaşıyoruz. Sayı da burada bitiyor.

Tom King ve Clay Mann ikilisi uzun süredir kendilerini bu sayıya hazırlıyordu. İkisi de beklentilerimizi boşa çıkarmadı. Clay Mann bu sayıda çizgileriyle döktürmüş. Bol bol tek sayfalık, panelsiz, adeta postervari çizimle gözlerimize şahane anlar yaşattı. Dediğim gibi, bu sayıda benim için tek önemli şey nikâhtı ve Clay Mann tebeşirle asfalta çizse bile olurdu. Ama bu kadar önemli bir sayının bu kadar iyi çizildiğini görmek beni çok mutlu etti. Zaten Mann gibi yetenekli birinden daha azını beklemezdim ama sanırım beklentilerimi de aştı. Daha fazla anlatmak istemiyorum, siz bulun, okuyun, sonra da gelip heyecanınızı benimle paylaşın.

Hepiniz okuyun ama bu sayıyı, olur mu?

Hikâyeyi paylaşmak için:
Public Domain #1

Public Domain #1

Chip Zdarsky

Kapak: Chip Zdarsky


Endüstrinin komik çocuğu Chip Zdarsky, bir endüstri eleştirisiyle karşımızda. Zdarsky elinden geleni ardına koymuyor ve kalemini bir oraya bir buraya savuruyor. Hem yazar hem çizer koltuğunda oturan hiciv ustası, süper kahraman filmlerine ve stüdyoların karakterlerin yaratıcıları olan sanatçılara nasıl davrandığına ışık tutuyor.

Dünyanın en ünlü kahramanı Domain’in yaratıcısı çizer Syd Dallas ve ailesinin Domain’in haklarını geri alma mücadelesini izleyeceğiz. İlk sayıda yavaş yavaş karakterleri tanıyoruz. Chip’i tekrar çizer koltuğunda görmek güzel bir his. Kapağı görür görmez içimde bir Sex Criminals özlemi doğdu. Geçmişe mazi diyoruz ve konusuyla bizi kendisine çeken Public Domain’e geri dönüyoruz.

Sayı Miles’in metroya binmeye çalışmasıyla açılıyor. Metronun içinde her yerde yeni Domain filminin reklamlarını görüyoruz ve yavaş yavaş Miles’in Domain ile ilişkisini kavramaya başlıyoruz. Ailesinin evine gelen Miles’ın annesi ve babasıyla tanışıyoruz. Bir de bakıyoruz, her yerde gördüğümüz Domain, Miles’in babası Syd’in ellerinden çıkma. Yeni filmin galasına gidecek olan Syd, biraz buruk da olsa yarattığı şeyin insanlara bu kadar etki etmesinin haklı gururunu taşıyor. Ve Domain çizgi romanlarının yazarı Jerry ile tanışıyoruz. Jerry, karakter olarak Syd’in tam tersi. Jerry ile tanışırken hikâyede önemli bir yer tutacak Tanya ile de tanışıyoruz. Jerry’nin asistanı olan Tanya, tam bir çizgi roman geek’i. İdolüyle tanışma hatasına düşmüş olması kalbimizi kırsa da ana karakterlerimize yardım ediyor olması onu sevmemize neden oluyor. Syd ve Tanya filmin galasında tanışıyor. Galadan sonra evine dönen Syd, tam arabaya binecekken Tanya’dan gelen bir telefonla sarsılıyor. Biz de öğreniyoruz ki 70’lerden kalma bir belge Domain’in tüm haklarının Syd’de olduğunu gösteriyor. Sayı da burada bitiyor.

Kral Jack Kirby’nin “Comics will break your heart” sözünü yüreğine işleyen Public Domain, kafamızı çalıştırmamızı sağlayan hicviyle kalbimizi kazanıyor. Public Domain, süper kahraman filmlerinin sinemaları ele geçirmesiyle birlikte, endüstrinin asıl yaratıcılarının neler yaşadığını biraz da olsun bize göstermeye çalışıyor. Karakterlerle tanışma niteliğindeki bu ilk sayı, Chip Zdarsky’nin tarzını bize tekrar tanıtıyor. Sağa sola sıkıştırdığı şakalarla kitabı neredeyse büyüteçle incelememize neden oluyor. Ben bu kitabı gerçekten çok beğendim. Ve neler olacağını da çok merak ediyorum. Az çok tahmin ediyorum fakat Zdarsky’nin ters köşe yapmaktan kaçmayacağını da biliyorum. Çizgi romanların magazinine de biraz meraklıysanız bu kitabı kaçırmayın derim.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Ant-Man #1

Ant-Man #1

Al Ewing & Tom Reilly

Kapak: Tom Reilly


Minik kahramanımızın 60. doğum günü şerefine çıkarılan 4 sayılık mini serinin ilk sayısı karşımızda. Her bir sayı Ant-Man kaskını takmış 4 insanı anlatacak. İlk sayıda karşımızda tabi ki Hank Pym var. Pym maddesinin yaratıcısı ve Ant-Man kaskını giyen ilk kişi. Yaratıcı koltuklarında Al Ewing ve Tom Reilly ikilisi var. İkili 60’lı yılların hikâyelerini saygıyla selamlıyor. Ewing’in kelimeleri ve Reilly’nin çizimleri Tales to Astonish’in 40’lı sayılarından fırlamış sanki. İkili, 4 farklı Ant-Man’i tek tek ele almak yerine onları büyük bir plot'la bağlayarak nefes kesen bir hikâye yaratacaklar, bunu görebiliyorum. Ben de neler olacağını çok merak ediyorum.

Sayı çok fütüristik bir sahneyle açılıyor. Daha biz okuyucular ne olduğunu anlamadan kitap bizle konuşmaya başlıyor. Tam “Ne oluyor ya?” derken bir de bakıyoruz 60’lardayız. Tom Reilly, Jack Kirby’nin çizgilerini izlemeye başlıyor ve biz mest oluyoruz. Renk paleti de birden 60’lara dönünce iyice kendimizden geçiyoruz. Hank Pym ve Janet Van Dyne’ı sinemada görüyoruz. Yeni Namor vs. FF filmini izlemeye giden ikili, arkalarında oturan serserilerin onlara rahat vermemesinden dolayı ne filmi izleyebiliyor ne de nadir buldukları bu dinlenme fırsatını değerlendirebiliyorlar. Hank, serserilerden birine ders vermek için hemen Ant-Man persona'sına bürünüyor ve çocuğun aklını alıyor. Ama bir de ne görelim, ansızın karşımıza ilk sayfalardaki kimliği belirsiz adam çıkıyor. Hank Pym ve biz şaşkın şaşkın etrafa bakarken eski düşmanlarından dördü Ant-Man’i kaçırıp götürüyor. Camsil ile Ant-Man’i paralize edip arabaya atıyorlar.

60’ların bu saçma ve komik unsurlarını hikâyeye çok güzel yedirmişler. Hank Pym’in ellerini ve kollarını bağlayıp kaskını da çıkartan 4 kötü, tam işi bitirecekken Ant-Man’in sadık karıncasının da yardımıyla ortama gelen Wasp’ın gazabına uğruyor ve gün kurtuluyor. İkili rahatlayıp oturduklarında o esrarengiz adam tekrar karşımıza çıkıyor ve Hank Pym’ı başka bir yere ışınlıyor. Ve anlıyoruz ki o esrarengiz adam geleceğin Ant-Man’i. Sayı da burada bitiyor.

Al Ewing ve Tom Reilly ikilisi şahane bir iş çıkarmış. Reilly tarzının bu kadar akışkan olmasıyla şov yapmış. Ewing de zeka dolu yazımıyla altta kalmamış. Gerçekten güzel bir seri olacağa benziyor. Bütün Ant-Man’leri bir araya toplama fikri beni heyecanlandırıyor. Bu sayıda şimdiden 3 tane gördük bile. Ufak bir Scott Lang cameo’suyla birlikte. Bu minik kahramanımızı neler bekliyor, önümüzdeki sayılarda göreceğiz. Biz de o sırada geri dönüp biraz Ant-Man külliyatından bir şeyler okuyabiliriz. Eğer karınca dostu kahramanımızı seviyorsanız ya da eski çizgi romanların kalbinizde ayrı bir yeri varsa bu kitabı kesinlikle okumalısınız. Ayrıca söylemeden edemeyeceğim, kapağı harika.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Gambit #1

Gambit #1

Chris Claremont & Sid Kotian

Kapak: Whilce Portacio


Efsanevi X-Men yazarı Chris Claremont, Gambit yazıyor. Nasıl okumayalım ki biz bu kitabı? Yanına da Sid Kotian’ı almış. Heyecan doluyum.

Çapkın hırsızımız bu sefer yanında gençleşmiş Storm ile maceralara koşuyor. İkili Shadow King’den kaçacak mı? Yoksa sayının sonunda gördüğümüz şeylerle Kajun dostumuz geçmişinin bedellerini mi ödeyecek? Ororo ne zaman tekrar büyüyecek? Tüm bu soruların cevabı bu seride. Hepimizin kalbinde yer eden 90’lar X-Men’inden bir kesit olarak izlediğimiz bu seri, Uncanny X-Men #267 sırasında gerçekleşiyor.

Kitap kaykaylı bir kızın birine çarpmasıyla açılıyor. Bir de bakıyoruz kızın çarptığı kişinin yanında seriye ismini veren kahramanımız Gambit. Cüzdanını çaldırdığını düşünen adam tam “yakalayın şu kızı” diye bağıracakken bir de bakıyor, cüzdanı cebinde. Kahire sokaklarında hırsızlık yaparak büyüyen Ororo Munroe’nun hırsızlık yeteneklerini test eden Gambit, bu büyümüş de küçülmüş Storm ile işbirliği yapacağını biliyor. İlk sayfada kaykayla çarptığı adamın evini soymaya giden Storm ve Gambit, kasayı kolayca açıyor ve çantalar dolusu parayla evden uzaklaşıyor. Gambit ise her fırsatta Storm’a ders vermekten kaçınmıyor. Shadow King ile geçmişi olan Storm, nasıl bir yaratık olduğunu Gambit’e açıklarken biz de öğreniyoruz ki Shadow King şu an bir FBI ajanı kılığındaymış. Hayatta en sevdiği şey X-Men’e zulmetmek olan Shadow King, yine oyunlar peşinde. Ororo da bu oyunun farkında olmadan Shadow King’e kendisini hatırlatıyor ve sayı burada bitiyor. Yoksa bitmiyor mu? Dünyadan çok uzakta bir gezegende, kim olduğunu anlamadığım bir kelle avcısı, şarkıcı mutant Lila Cheney’nin peşine düşmek için Gambit’i kullanacak. Bakalım sonraki sayıda neler olacak.

Chris Claremont X-Men yazıyor. Bize de okumak düşer. Sid Kotian ise 90’ları andıran stiliyle seri için çok iyi bir çizer olmuş. Yıllar önce göz kırptığı bir şeyin kitabını yıllar sonra yazması Claremont için zevkli olsa gerek. Çünkü bizim için kesinlikle öyle. Kitap da çok eğlenceli. Çocuk Storm’u izlemek özellikle bu hikâye için çok iyi olmuş. Mutantlarımızın yıllarca arka planda bırakılmasından sonra okuyucular için sadece Gambit’in yürüteceği bir seri biraz zor olabilirdi. Son solo serisi 10 yıl önce çıkan, en son 2018’de Rouge ile rafları gören Gambit yüzümüzü güldürüyor. Seri gerçekten çok eğlenceli. Hem klasik X-Men fanları hem de yeni yeni Kajun mutantımızla tanışmak isteyenler gönül rahatlığıyla okuyabilir. Unutmayın, kitabı efsanevi Chris Claremont yazıyor.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Do a Powerbomb #2

Do a Powerbomb #2

Daniel Warren Johnson

Kapak: Daniel Warren Johnson


Bir önceki SNIKT!’te ilk sayısını incelediğimiz ve çok beğendiğimiz Do a Powerbomb’ın ikinci sayısı geldi. Daniel Warren Johnson’ın Japon güreşine aşk mektubu, bu sayıyla bizi ters köşeye yatırdı. Ama bizi ters köşeye yatırmayan ne? DWJ. Yine harika bir işle karşımızda. SNIKT! sayfalarında övmeye doyamadığım DWJ, gün geçmiyor ki kendine hayran bıraktırmasın. Neyse, biraz da kitaptan bahsedeyim.

İlk sayının sonunda Necroton, Lona’yı alıp başka bir boyuta götürmüştü. Uzun bir süre kendinden bahseden Necroton, Lona’nın "Sadede gel" demesiyle kitabımızın da ana plot'unu bize açıklıyor. “Takımlı güreş turnuvasını kazan, anneni geri getireyim.” Kimle takım olacağını bilemeyen Lona, Necroton’un tavsiyesiyle annesinin ölümüne sebep olan Cobrasun ile konuşmaya gidiyor. Tam diyoruz "Acaba nasıl Cobrasun’a bu turnuvayı anlatacak?" DWJ bize cevap veriyor, Necroton daha önce Cobrasun ile konuşmuş. Önce Lona’nın teklifini geri çeviren Cobrasun, sonrasında Lona’nın ağır laflarına dayanamayıp teklifi kabul ediyor. Önümüzdeki sayıda ikili bu büyük turnuvaya katılmak için yola çıkacak. Babasını arayıp "Ben bir süre yokum" diyen Lona hazırlanmaya giderken biz de tokat gibi bir twist ile karşılaşıyoruz. Ne olduğunu ben söylemem, siz okuyun.

Do a Powerbomb, bir DWJ klasiği olma yolunda emin adımlarla ilerliyor. DWJ ise yavaş yavaş adını çizgi roman tarihine altın harflerle yazdırıyor. Birkaç iş sonra kesinlikle bu çağın en iyilerinden olduğuna şüphe kalmayacak. Kitap gerçekten çok güzel. İlerleyen sayılarda güreşe ve aksiyona doyacağımıza eminim. Necroton karakteri de gayet tatlı, delüzyonel bir dokunuş olmuş. Sanırım bu kitapla ilgili her şeyi çok seviyorum ve okumanız için sabırsızlanıyorum.

Hikâyeyi paylaşmak için:

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir