Yolun çağrısı: Motosikletle Kerpe'ye

İstanbul’un keşmekeşinden kurtulmak, bu kalabalığa bir ara vermek klasiğimiz olmuş sanıyorum. İstanbul’da yaşam her ne kadar güzel olsa da bazen yorucu. Bahar başladığında günü selamlayıp bir ufak kaçamak isteniyor elbette. Bizim Kadıköy'den aldığımız yola sen nereden başlayacaksın bilmiyorum ama Riva’ya dönen son sapağa kadar bu kaosu da cebimizde götürüyoruz. Nereden gelirsen gel bu bölgeye İstanbul’dan giriş yapmasan da aynı duygu ortaklığında arşınlayacağız seninle bu yolu.

Güneşin karşıladığı bu sabahı peşimizde 4 tekerli devrimleri bırakarak başlattık. Doğanın kucağına atılalı çok da uzun olmadı, ortalama 40 dakikada toprağın gerçek bir sevgi abidesi olarak bizi kucakladığı, küçüklü büyüklü kollarıyla sardığı geniş Riva yollarındayız. Bizim bu yolculuktaki kılavuzumuz motosikletimiz. Botlarımızdan kasklarımıza sıkı sıkı giyinip korumalarımızı, kendimizi rüzgarın kucağına bıraktık. 

“... Burası sanki hiçbir yer değil, ünlü olan hiçbir şey yok ve işte bu yüzden güzel. Böylesi eski yollardayken insanda gerilim diye bir şey kalmıyor...” 

Robert M. Pirsig’in Zen ve Motosiklet Bakım sanatı kitabındaki bu giriş bizim de hislerimize tercüman. Tıpkı kitaptaki gibi yol yaparken düşünüp, yaşadıklarımızı, yaşayacaklarımızı, duygularımızı değerlendiriyoruz. Tüm duyularımız dünyaya açık ve daha da duyarlı oluyor çünkü.

Rüzgar bedenimizi sarmalarken yeşilin tonlarına cevapsız kalmamak için yol kenarında durup bir bakınmak, yaprağın kokusunu almak iyi gelir. Her ne kadar asfalt kenarı da olsa yolun mekanik kokusunu, sesiyle ve kendi neşesiyle parçalayıp atan doğanın bir intikamıdır belki de bu kadar güzel hissettirmek. Şehre zıt bir yanılsama!

Bir kalabalığı bırakıp gitmek geride kalan telaşların üstünü kapatmaya yetmeyecek belki ama zihninde yarattığın boşluğu haz ve dinlenmeyle dolduracak bu yolculuk. Riva sahil, Karadeniz’in karmaşık duygu durumuna özenme çabasında. Belki de aynı cüretkarlık seviyesini zorlayarak hırçın yine. Marmara’nın akılda kalıcı bu kıyısı, Şile, Ağva derken geçit verdiği kayalıkları dövercesine ifadesini tamamlıyor. Baharda rüzgarla koyulaşan denizin rengi yazın açık mavi ve yeşile dönüyor bölge bölge. Hangi dönemi seçersen seç keyif alacağın aşikar...

Yolunu Ağva’ya çevir çünkü midene ve ruhuna iyi gelecek enfes gözlemeler seni bekliyor. Kırmızı yanaklı teyzeler birbirleriyle ettikleri sohbete katacaklar senin sesini. Gülüşeceksiniz birlikte. Bölgeyle ilgili sormak istediğin ne varsa hızla ve en doğru şekilde cevabı yapıştıracaklar ve sen iç rahatlığıyla bitireceksin buharı tüten çayını.

Hava ılık, nem yakanı bırakmıyor olsa da olmak istediğin yer işte o bungalovlar. Elbette tercihini rastgele yapacaksın. Bu yolun sözleşmesinde var. Cilalı tahta evlerin ortasından açılan taş yollarda odana ilerlerken kafana düşen çamları temizleme gereği bile duymayacaksın. Odanda bir süre dinlenmek istersin belki ama güneşi kovalamaya ağaçların arasına çık bence. Dik bir yamaca kurulmuş bu bölgede bungalovlara ait hamaklar var, orada zaman senin. Yıldızların gelişini çıplak ayakların havada, güneşe yol vermeye çalışan ağaçlar ve birbirleriyle senin dedikodunu yapan kuşlarla bekle.

Belki taş belki bungalov kaldığın otelin ruhuyla güne selam vereceksin. Ormanın sesi, kokusu öyle keskin ki ciğerlerine çektiğin o nefesi bir uyarı olarak alıp güne erkenden başlayacaksın. Sabah kahvaltını yapmaya köye inebilirsin, sahil kenarına belki. Biz tercihimizi ormanın içindeki bungalov otelimizden yana yaptık. Toprağın kokusu kavurucu bugün, neyse ki motosiklet rüzgarla dansına eşlikçilerini (biz) rahatlatarak devam ediyor. 

Toz kaldıran motoru yavaşça bırakırken yolun gidişatına, yanından geçtiğimiz neona çalan sarı uzantı durmamıza sebep. İnmeye henüz yeltenmeden arkamıza bakıyoruz ve büyülüyor bizi. Doğanın bu renkleri kendi eliyle sunması muhteşem diye konuşurken biz, o muhteşemlik bir anda başını kaldırıp bize doğru sürünmeye başlıyor. Telaşla kalkışı yapıyoruz, kurtuluşumuzu kahkahalarla kutluyoruz. Boyutunu hatırlayamadığım bu yılanın dünyasında bir süre de olsa bulunduğum fikrini hiç unutamıyorum. Verdiğimiz rahatsızlıktan şikayet etmesini makul karşılıyor, yoluma devam ediyorum.

Kerpe’ye gidiyoruz. Bu sefer kılavuzumuz dijital bir harita. Motosikletin verdiği keyfi iki katına çıkarmak için sahil yolunu tercih ediyoruz. Bu arada ana yolu tercih edebilirsin, daha rahat olacaktır emin ol. Dağların yamacından süzülüp toprak yola girdiğimizde yeşilin en koyusu karşılıyor bizi, yol kiremit rengine dönüyor ve doğanın yakaladığı bu renk paletine hayran kalıyor insan. Senin de tercihin buysa işte başlıyoruz en can alıcı kısma.

Yol gidiyor ve hava nedensiz bozuk atmaya başlıyor. Sabahın kurusunu özlercesine soğuk rüzgarın ve uzayan yolun kuşkusu kaplıyor içimizi. 

Şimdi yol iyice daraldı, toprak ıslak ve balçığa saplanmış motorumuzdan inmek farz oldu. El yordamıyla bu çamurdan çıkarmaya çalışırken motoru, fark ediyoruz ki telefonlarımız çekmiyor bu noktada. Haritamız çalışmıyor bir anlamda. Bu içimize hafif bir korku salsa da devam ediyoruz çabamıza. Arada hışırdayan dalların güzelliğine kapılıp unutuyoruz kaygımızı. O sırada bir fotoğraf karesini canlandırırcasına en parlak turuncusuyla çıkıyor karşımıza ormanın bekçisi. Benim gördüğüm ilk yaban tilkiydi kendisi. Bilmiş tavrıyla alnımızdan dökülen terleri inceliyor ve yoluna devam ediyor umursamazca. Tilkiler biraz bilmiş canlılar galiba. Aklımdaki Küçük Prens’i doğruluyor bu kırmızı arkadaş.

Gördüğümüzün heyecanı vücudumuzda salgılananın gücüyle çıkardık motorumuzu. Şimdi yola devam... Bitmek bilmeyen orman yolunu kayalıklara bağlayan yere kadar hiç insan sesi duymuyoruz, muhtemelen sen de duymayacaksın. Ormanın korkunç ama şefkatli kollarında hafif tedirgin, açıklığa çıkacaksın. İçin rahatlasa da bu bitmeyen yolda hala yalnızsın. Ormanı bitirdiğinde eşiğine geldiğin uçurumda dur lütfen. Öfkeli dalgaların rüzgarla dansı seni sersemletecek ama anılarına en özellerinden birini eklemiş olacaksın. Anın tadını çıkardıktan sonra bir fotoğrafla dondurup heybene koymayı unutma bu kayalıkları. 

Bizim telefonlarımız halen çekmiyor. Gürültü duyuyoruz biraz ileride, bir pikabın içinde 2 kişi yanımızda duruyor.

“Merhaba”

“Merhaba, abicim siz neden girdiniz bu yola?”

“Haritadan sahil yolunu seçtik. Biraz sakin, telefonlarımız da çekmiyor.” Burada her ikimiz de tedirgince gülümsüyoruz.

“İleride çekecek telefonlar, siz telefonumu alın bir şey olursa doğrudan beni arayın!”