Bir arkadaşımla yürüyordum ve bir polis arabası yanaştı, polis ne yaptığımızı sordu ve ben ‘Bir ayağımızı diğerinin önüne koyuyoruz,’ deme hatasına düştüm ki, yanlış cevaptı.&nbsp;Polis korkunç bir suç işleme niyetinde olduğumuzu düşünerek bizi sorguya çekti; durumun genel mantığı onun kavrayışının ötesindeydi. Yaşadığım şeye, masumluğumdan şüphe duyulmasına o kadar öfkelendim ki eve koşup o sinirle ‘Yaya’ diye bir öykü yazdım. Eh, şimdi düşünüyorum da, o polisle karşılaşmam olmasa başka birçok muhteşem şey asla gerçekleşmeyecekti.”&nbsp;Fahrenheit 451 romanının ilk taslağı diyebiliriz bu öykü için.<img src="https://images.aposto.com/2021/4/2021-05-22T06:27:25.941Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.57" alt="Ray Bradbury" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Devam ediyor Bradbury:&nbsp;“Şimdi geçmişe bakınca, o gece o polisin beni durdurmasının ne büyük bir şans olduğunu anlıyorum; çünkü uzun bir olaylar dizisini, düzen içinde ve belirli bir çeşit duygusaş ilerlemeyle birlikte harekete geçirdi. 'Yaya' adlı öyküyü tamamlamakla kalmadım ve irkaç ay veya belki bir yıl sonra, o yayayı geleceğin şehrinin sokaklarına çıkarıp gezdirdim. Ve yolda o yayanın cinsiyetini değiştirdim, erkekken Clarisse mcClellan adlı bir kız oldu ve onu gecenin geç saatlerinde dışarıda yürüttüm, ayaklarını yapraklara sürttürdüm, yıldızlara baktırdım, rüzgarı koklattım, yağmuru beklettim. Ve o kız kerosen kokusu alıyor. Köşenin ardından diğer yönden kerosen kokan bir adam geliyor ve kız onunla konuşuyor, diyor ki: ‘Ah kim olduğunu biliyorum. Ne yaptığını biliyorum. Üniformandan gelen kerosen kokusundan anladım. sen o bir yerlere gidip yangın çıkaran adamlardansın.’ Kızın böyle diyeceğini bilmiyordum. Ki sonradan ‘İtfaiyeci’ adlı daha uzun bir romana dönüştü bu ‘Yaya’ öyküsü.&nbsp;Eh, gelecekte kitapların yakılmasıyla ilgili bir roman yazmak için kütüphaneden daha iyi bir yer olur mu?’ diye düşündüm. Ve o sırada Kaliforniya Üniversitesi’nde yarım saatte bir on sent atarak kullanılan bir daktilonun bulunduğu o muhteşem odayı keşfettim. ..çok çabuk yazıyordum, çünkü çok dürüst olmak istiyordum.. duygusal açıdan dürüst olmak istiyordum. Zihnimdeki şeyleri üzerlerinde düşünmeye zamanım olmadan yazıya dökebilmek için hızlı yazmaya hep inanmışımdır. Dünyadaki herhangi bir insan grubuna sadık olmak istemiyordum. Gruplara ait olmaktan hep korkmuşumdur. Olabildiğince kendim olmak ve benim ne düşündüğümü keşfedip ortaya çıkarmak, sonra da onu mantık çerçevesinde değerlendirmek istiyordum. Ve ne düşündüğümü görmek istiyordum.

İtfaiyeci ile ilgili hikayeler