Film:&nbsp;Triangle of SadnessYönetmen: Ruben ÖstlundSüre:&nbsp;147 dakikaYapım yılı:&nbsp;2022Jenerik:&nbsp;2017’de The Square filmiyle ilk Altın Palmiye’sini kazanan Ruben Östlund, geçtiğimiz aylarda 75. Cannes Film Festivali’nde bu prestijli ödüle bir kez daha uzandı. Böylece Coppola, Dardenne’ler, Haneke ve Kusturica gibi yönetmenlerin dâhil olduğu, sayısı iki elin parmaklarını geçmeyen iki Altın Palmiye ödüllü yönetmenler arasına ekledi adını. İsveç sinemasının yükselen yeteneklerinden Östlund, kariyerinin başından beri aile ve toplum gibi düzeneklerin içindeki duygusal uçurumları ve ikiyüzlülükleri sivri bir dil ve güçlü bir mizahla filmlerine taşıyor. Üç bölümden oluşan taşlama ve kara komedi Triangle of Sadness, modellik yapan bir çiftin de dâhil olduğu süper lüks bir yolcu gemisinin talihsiz bir gecenin ardından batmasını ve şanslı bir grubun ıssız bir adada mahsur kalmasını konu alıyor.&nbsp;Neden izleyelim?&nbsp;Başkası adına utanma duygusunu tattıran filmleri bir şeyler hissettirebildiği için severim. Öte yandan kendi yaşamımızdaki ya da kabul edip sorgulamadan bir parçası olduğumuz düzendeki çarpıklıkların farkına varmamızı sağlayarak kendimizden utanmamıza neden olan filmlerin ayrı bir yeri var. Östlund’un önceki filmlerinden Force Majeure bunu aile, evlilik ve erilliği, The Square&nbsp;de sanat piyasası ve kültür-sanat dünyasını kurcalayarak yapıyordu. Triangle of Sadness’ta ise her şey para, güç ve sınıf farklılıklarıyla ilgili. Harris Dickinson’ın canlandırdığı Carl ve (filmin prömiyerinin birkaç ay sonrasında 32 yaşında yaşamını yitiren) Charlbi Dean’in canlandırdığı Yaya’nın ilişkilerindeki güzellikler ve sorunlar da Carl’ın kırılgan erkekliği ve yersiz kıskançlıkları da temelinde parayla ilgili. Seyahate çıktıkları gemideki diğer yolcuların ilişkileri, güç gösterileri, egolarını tatmin biçimleri hatta varlıkları dâhi parayla ilgili. İhtiyacı olduğu için hizmet alan değil, hizmetin parasını verdiği için ihtiyaç yaratan bir güruhun karşısında daima güler yüzle ve “evet” diyerek hazırda bulunmak zorunda olan mürettebatın anlayışı da paradan bağımsız değil.&nbsp;Triangle of Sadness para ve güç üzerine kurulmuş bir dünya düzenini fırtınalı bir gecede alabora ediyor ve şartları, rolleri değiştiriyor. Para ve gücün hiçbir şey ifade etmediği bir düzende, tek para birimi hayatta kalma becerileri oluyor. Filmin bu üçüncü bölümü, sahip olduğun yeteneklerin farklı bir toplumsal düzende hayatta kalmanı ne kadar mümkün kılabileceğini düşündürüyor ve sadece başkaları adına değil, kendinden de utanmanı sağlıyor. Östlund’un asıl becerisi de bu korkunç gerçeklerin farkına vardırırken, daima güldürmeyi başarmasında yatıyor.Nerede izleyebilirsin? Altın Palmiye ödüllü Triangle of Sadness, Türkiye’nin dört bir yanındaki sinema salonlarında gösterime giriyor.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Swept Away&nbsp;/ Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto (1974, Lina Wertmüller)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Sick of Myself (2022, Kristoffer Borgli)</li></ul>

Duende

Rus bir kapitalist ve Amerikalı bir komünist, 250 milyon dolarlık lüks bir yatta.

Hüzün üçgeni

Bir arkadaşımla yürüyordum ve bir polis arabası yanaştı, polis ne yaptığımızı sordu ve ben ‘Bir ayağımızı diğerinin önüne koyuyoruz,’ deme hatasına düştüm ki, yanlış cevaptı.&nbsp;Polis korkunç bir suç işleme niyetinde olduğumuzu düşünerek bizi sorguya çekti; durumun genel mantığı onun kavrayışının ötesindeydi. Yaşadığım şeye, masumluğumdan şüphe duyulmasına o kadar öfkelendim ki eve koşup o sinirle ‘Yaya’ diye bir öykü yazdım. Eh, şimdi düşünüyorum da, o polisle karşılaşmam olmasa başka birçok muhteşem şey asla gerçekleşmeyecekti.”&nbsp;Fahrenheit 451 romanının ilk taslağı diyebiliriz bu öykü için.<img src="https://images.aposto.com/2021/4/2021-05-22T06:27:25.941Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.57" alt="Ray Bradbury" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Devam ediyor Bradbury:&nbsp;“Şimdi geçmişe bakınca, o gece o polisin beni durdurmasının ne büyük bir şans olduğunu anlıyorum; çünkü uzun bir olaylar dizisini, düzen içinde ve belirli bir çeşit duygusaş ilerlemeyle birlikte harekete geçirdi. 'Yaya' adlı öyküyü tamamlamakla kalmadım ve irkaç ay veya belki bir yıl sonra, o yayayı geleceğin şehrinin sokaklarına çıkarıp gezdirdim. Ve yolda o yayanın cinsiyetini değiştirdim, erkekken Clarisse mcClellan adlı bir kız oldu ve onu gecenin geç saatlerinde dışarıda yürüttüm, ayaklarını yapraklara sürttürdüm, yıldızlara baktırdım, rüzgarı koklattım, yağmuru beklettim. Ve o kız kerosen kokusu alıyor. Köşenin ardından diğer yönden kerosen kokan bir adam geliyor ve kız onunla konuşuyor, diyor ki: ‘Ah kim olduğunu biliyorum. Ne yaptığını biliyorum. Üniformandan gelen kerosen kokusundan anladım. sen o bir yerlere gidip yangın çıkaran adamlardansın.’ Kızın böyle diyeceğini bilmiyordum. Ki sonradan ‘İtfaiyeci’ adlı daha uzun bir romana dönüştü bu ‘Yaya’ öyküsü.&nbsp;Eh, gelecekte kitapların yakılmasıyla ilgili bir roman yazmak için kütüphaneden daha iyi bir yer olur mu?’ diye düşündüm. Ve o sırada Kaliforniya Üniversitesi’nde yarım saatte bir on sent atarak kullanılan bir daktilonun bulunduğu o muhteşem odayı keşfettim. ..çok çabuk yazıyordum, çünkü çok dürüst olmak istiyordum.. duygusal açıdan dürüst olmak istiyordum. Zihnimdeki şeyleri üzerlerinde düşünmeye zamanım olmadan yazıya dökebilmek için hızlı yazmaya hep inanmışımdır. Dünyadaki herhangi bir insan grubuna sadık olmak istemiyordum. Gruplara ait olmaktan hep korkmuşumdur. Olabildiğince kendim olmak ve benim ne düşündüğümü keşfedip ortaya çıkarmak, sonra da onu mantık çerçevesinde değerlendirmek istiyordum. Ve ne düşündüğümü görmek istiyordum.

Yaya ile ilgili hikayeler