<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left-width: 2px; border-left-style: solid; border-left-color: rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">O zamana kadar sadece evlerinin arka tarafında oynayan küçük çocuğu bir gün annesi karşısına aldı ve artık dilediği yerde oyununu oynamasını söyledi: “Birileri gelip de sana bir şeyler söylerse buna aldırış etme. Bunun seninle bir ilgisi yok. Tamamen onlarla ilgili…”</blockquote><a fr-original-style="" href="https://twitter.com/bariskmaz" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">BARIŞ KORKMAZ</a>Bill Russell hayatı boyunca hayranlarının imza isteklerini geri çevirdi. Çocuklara bile bu konuda hoşgörüyle yaklaşmadı. “Kendi çocuklarım dışındaki çocuklara iyi bir örnek olmanın benim üzerime vazife olmadığını düşünüyorum” diyordu. Kendi ailesi onun yol göstericisi olmuştu ve onun için doğru olan da buydu.&nbsp;Annesi dışında Bill’in babası ve büyükbabası da sıra dışı kişilerdi. Büyükbabası bir keresinde Ku Klux Klan üyelerine tek başına kafa tutmuştu. Kendisine kereste satmayı reddeden bir beyazı da tüfeğiyle tehdit etmişti. Babası da zamanında kendisine hakaret eden benzin istasyonu çalışanı bir beyazı kovalamıştı. Bu üçlünün elinde yetişen Bill’in de sınırları zorlaması kaçınılmazdı. Ancak bu üçlü içinde en özel yere sahip olan annesini 1946’da kaybetti. Bill bu ölüm üzerine çok sarsıldı ve kendini Oakland Kütüphanesi’ne kapattı. Daha sonra “Sahip olduğum en değerli şey Oakland Kütüphanesi’nden aldığım kütüphane kartıydı” sözleriyle kütüphanede geçen zamanını anacaktı. Bill orada sanat, tarih ve felsefe üzerine okumalar yaptı.&nbsp;Bir gün Amerikan tarihiyle ilgili bir kitabı okurken metinde ortaya atılan bir fikir dikkatini çekti: Özetle, siyahlar için Amerika’da köle olmanın Afrika’da özgür olmaktan daha iyi olduğu öne sürülüyordu. Bu yaklaşım Bill’in canını çok sıktı. Bir şeylerin değişmesi gerekiyordu. Ama hangi şekilde? Bir karşı duruş ortaya çıkmalıydı. Kütüphanede geçen zaman Bill’in ailesinden taşıdığı tuttuğunu koparan yanına güçlü bir aklı ve yaratıcılığı da eklemişti. Hala sonuna kadar cesurdu ancak her şeyden önce haklıydılar ve bunun makul şekilde aktarılması doğruydu.&nbsp;Kareem Abdul-Jabbar bunu şu şekilde anlatıyor: “Beni onunla ilgili en çok etkileyen şey eşitsizliğe tutkuyla yaklaşması oldu, ama kendini öfkeyle değil akılcılıkla ifade etti. Öfke kimseyi sizin tarafınıza geçmeye ikna etmez ama mantık eder. Bu benim de edinmeye çalıştığım bir yaklaşım oldu.”<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Savunma devrimi</h2>İsyan ruhu ve yaratıcılık bir kere içine işleyince bu Bill Russell’a her açıdan yansımaya başladı. Russell’dan önce basketbolda savunma esnasında oyuncunun iki ayağının da yere sağlam basıyor olması beklenirdi. Ayağını oynatacak olursa bu rakibinin kendisini geçebileceği ya da faul alabileceği anlamına geliyordu.&nbsp;Russell ise sıçrayarak şutları bloklamayı denemeye karar verdi. Üniversite takımındaki antrenörleri buna engel olmaya çalıştılar, ancak o tabii ki buna kulak asmadı. Ortaya çıkan sonuç Russell’ın girişimlerinin başarılı olduğunu gösterdi. Bu agresif tarz rakip takımın hücum anlayışını bozuyor, onları moral bozukluğuna sürüklüyordu. Eskiden savunma, hücumdan sonra dinlenmeye yarayan bir bölüm gibiydi.&nbsp;Rakibe engel olma arzusu mutlaka vardı, ancak bire bir karşılama üzerinden ve yalnızca rakibin kolay şut atmasına engel olmak içindi. Bill Russell’ın cesareti ve yaratıcılığı iki yönlü oyunun temellerini attı.Russell daha sonra “Savunmanın basketbolda ön plana çıkacak özelliğim olduğuna dair bir hissim vardı” diyecekti. İyi savunmak.&nbsp;Russell’ın sadece oyunculuğunu değil, kişiliğini de anlatan bir ifade. Ne zaman bir ayrımcılığa maruz kalsa asla karşı tarafa onların kendisine yaklaştığı gibi yaklaşmadı. Üniversite takımında oynarken şehir dışında katıldıkları bir turnuvada kalacakları otel siyahları almadıklarını söyledi. Karşılığında bütün takım boş bir öğrenci yurdunda kaldı. Maçta üzerlerine bozuk para atıldığında onları yerden toplayıp antrenörüne vermiş ve şakayla “Bunları benim için saklar mısın?” demişti. En çarpıcı örnek ise Celtics oyuncusu olduğu dönemde yaşandı. Lexington’daki bir gösteri maçı öncesinde bir restoranın kendilerini almak istememesinin ardından maçı boykot etmeye karar verdiler. Günümüzden bakınca bu çok da olağanüstü gelmeyebilir ancak dönemin şartları düşünülünce bu çok cesurcaydı.&nbsp;FBI tarafından bu tip davranışlardan ötürü izleme başlatılması çok olasıydı. Daha sonra ortaya çıktı ki FBI gerçekten de Bill Russell için bir dosya açmış ve imza vermeyi reddetmesi üzerine yaptığı açıklamalardan dolayı dosyada onu “küstah bir siyahi” olarak tanımlamıştı.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Ali ve King’in yanı başında</h2>Russell’ın bunların farkında olup olmadığı bilinmez ancak o zaten bunlardan korkup sinecek biri değildi. Orduya katılmayı ve Vietnam’da savaşmayı reddeden Muhammed Ali’nin Cleveland’daki meşhur toplantısında tam yanında Russell oturuyordu. Muhammed Ali kararından dolayı beyazlardan olduğu kadar siyahlardan da tepki görmüştü. Russell ona destek olma konusunda tereddüt bile etmedi.<img src="https://images.aposto.com/2021/9/6/1634370662790.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bill Russell ve arkadaşlarıAktivist Medgar Evers, Jackson şehrinde suikaste uğrayınca Russell doğruca bu şehre gitti. Jackson’da beyazların üstünlüğüne inanan ve Ku Klux Klan üyesi olan ciddi bir nüfus vardı.&nbsp;Bunlar siyah ve beyazların birlikte okula gitmesine karşı çıkıyorlardı. Daha doğrusu herhangi bir kamusal alanı siyahlarla ortak kullanmayı reddediyorlardı. Russell bu şehre gidip orada siyahların ve beyazların kaynaştığı basketbol kamplarının kurulmasına öncülük etti. Martin Luther King Jr. ünlü “Bir Hayalim Var” konuşmasını yaparken de Bill Russell oradaydı. Washington’daki yürüyüş öncesinde King ile aynı otelde kalırken tanıştılar. King ve arkadaşları Russell’a sahnede onların yanında durması teklifinde bulundular ancak o daha sonrasında şu sözlerle onlardan rol çalmak istemediğini anlattı: “Bunu ortaya çıkarmak için yıllarca uğraştılar. Orada binlerce insan vardı. Birden ortaya çıkıp sahneye atlamam doğru olmaz diye düşündüm.” King ve arkadaşlarından ufak bir ayrıcalık istemişti yalnızca: En önde oturup King’i dinleyebilmek. Fakat bunların öncesinde bu mücadeledeki tutumunu keskinleştiren bir ziyarette bulunmuştu. “Siyah olmama rağmen değil, siyah olduğum için hoş karşılandığım bir yer buldum.” Bill Russell 1959’daki Afrika turunu bu şekilde anlatıyor. Kıtayı ziyaret eden ilk NBA oyuncusu olmuştu.&nbsp;Hayatında hiç basket topu görmemiş çocuklara basketbol dersi verdi. Yüzlerindeki mutlu ifadeden çok etkilendi ve çocuklarla yaptığı bir sohbette gözyaşlarına engel olamadı. Restoranlara, barlara alınmadıktan sonra kendini ait hissettiği yerde bir köşeye oturup yerel lezzetlerin tadına bakmak ona çok iyi gelmişti. Afrika turunun içinde yarattığı hisler geri döndüğünde göstereceği tutumu belirginleştirdi. Vietnam Savaşı, şoke edici suikastler, toplumda artan huzursuzluk Bill Russell’ın sporculuğu ve bunun değerini sorgulamasına yol açtı: “Topu atıp tutabiliyorlar diye sporcuları aptalca yüceltiyoruz ve onları kahraman haline getiriyoruz.&nbsp;Önem vermemize değen tek sporcular; rastlantısal atletik yetenekleri için değil, kişilikleri için hayran olduğumuz Muhammed Ali gibi olanlardır.” Aktivistler için fişlenmenin, tehdidin normalleştiği, hatta can güvenliğinin ciddi endişe konusu olduğu bir dönemde Bill Russell, sahip olduğu şöhretin kendisine yaşadıklarını unutturmasına izin vermedi. Aksine, ünlü olmanın ona daha fazla sorumluluk yüklediğine inanıyordu. Girişimleri yüzünden kaybedebileceği çok şey vardı ancak diğer taraftan bakınca da tarihi değiştirecek kazanımların peşindeydiler.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kaepernick’e selam</h2><img src="https://images.aposto.com/2021/9/6/1634370752159.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Şu bir gerçek ki mücadele asla tamamen bitmiyor. 2016’da Amerikan futbolu oyuncusu Colin Kaepernick çok konuşulacak bir protesto başlattı. Ulusal marş sırasında ayakta durmayı reddediyor ve dizinin üzerine çöküyordu. Buna gerekçe olarak ise siyahların ve diğer ırkların ülkede maruz kaldıkları baskı ve şiddeti göstermişti.&nbsp;O dönem 83 yaşında olan Russell, Twitter hesabından dizinin üzerine çöktüğü bir fotoğraf paylaşarak Kaepernick’e destek verdi. En nihayetinde o bir dava insanı ve yalnızca bu şekilde anılmak istiyor. 2018’de şunları söylemişti: “Beyazları rahatsız etmek ve bu rahatsızlığı da sürdürmek zorundayız çünkü onların dikkatini çekmenin tek yolu bu.” Gidilecek daha çok yol var ve Russell nefes aldığı sürece atılabilecek her adımı atmak için hazırda bekliyor. Bill Russell iki elindeki parmakların yetersiz kalacağı sayıda şampiyonluk yüzüğüne sahip. Düzene isyan edip hem saha içinde hem saha dışında büyük bir isim oldu. Peki kimdir Bill Russell? Tarihin en cesur sporcusu mu? Bunu ölçmek çok zor. Ancak kesin olan bir şey var: O, annesinin sözünü dinleyen bir çocuk.

DÜZENE İSYAN

<a fr-original-style="" href="https://twitter.com/bariskmaz" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">BARIŞ KORKMAZ</a>Tenisseverler, Amerikalı John McEnroe’nun oyunculuğu döneminde nasıl bir kişiliğe sahip olduğuna az çok hakimdir. Hakemleri azarlaması, hatta onlara hakaret etmesi, rakipleriyle kavgaları, seyircilerle tribüne top atmaya varan atışmaları, maçlarda aldığı sayısız ceza, turnuvalardan diskalifiye edilmesi… Sicili, başarı listesi kadar kabarık olan McEnroe, kendisine takılan “Superbrat” (Haşarı Çocuk) lakabını sonuna kadar hak ediyor.McEnroe’nun tenis tarihinin en baş belası oyuncusu söylemek pek yanlış olmaz. Fakat yine de bunu yanlış çıkarabilecek bir isim var. Öyle bir oyuncu düşünün ki John McEnroe onun karşısında “iyi aile çocuğu” gibi kalsın! Bu isim, erkekler tenisinde Romanya’nın yetiştirdiği en iyi oyuncu Ilie Năstase, namıdiğer Nasty’den başkası değil.Teklerde bir kez Roland Garros, bir kez de Amerika Açık şampiyonu olan Năstase, bunların yanında ATP turunda sayısız şampiyonluk kazandı. Ilie Năstase aynı zamanda 1973’te günümüzdeki şeklini alan ATP dünya sıralamasının da ilk 1 numarası.&nbsp;Ayrıca Năstase’nin çiftlerde de pek çok şampiyonluğu var. Özetle, Ilie Năstase hiçbir şey kazanamayıp boş serserilik yapan bir oyuncu değildi. Tam tersine, zirve döneminde rakiplerinin karşılaşmaktan çekindiği biriydi.Fakat günümüzden bakınca Năstase başarılarından ziyade çılgınlıklarıyla hatırlanıyor. McEnroe’nun yaptığı her şeyi o da yapıyordu ancak kendisinin farklı bir tarzı vardı. Năstase, McEnroe gibi öfke patlamalarıyla kortta terör estirmezdi.&nbsp;Günümüzün popüler jargonuna uygun şekilde, Năstase’nin tam bir “trol” olduğunu söylemek yerinde olur. Rakiplerinin sinirlerini bozmak, hoşlanmadığı hakemleri çileden çıkartmak ve kendini ve seyirciyi eğlendirmek için maçlarda büyük çoğunluğu sebepsiz ve gülünç olan ifadeleri ve talepleri olurdu.<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=t0hK1wyrrAU" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/7/2021-08-31T07:23:55.679Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>McEnroe haklı olduğunu düşündüğü durumlarda çılgına dönerken, Năstase soğukkanlı şekilde, hatta bazen gülerek, sıra dışı girişimlerde bulunurdu. Ve işin garibi, sonuç aldığı da oluyordu. Örneğin, ABD’li efsane tenisçi Arthur Ashe bir maçta Năstase’nin tavırlarından usanıp maçı terk etmişti.Durum böyle olunca, 30 Ağustos 1979 günü Amerika Açık ikinci turundaki gece seansı maçında John McEnroe ve Ilie Năstase’nin karşı karşıya geliyor olması epey ilgi çekici olacak gibi görünüyordu. Fakat yaşananlar beklentilerin de ötesine geçti.Gece seansı olmasının ne gibi bir fark yarattığını anlamak için, yıllar sonra verdiği röportajda o günü yorumlayan John McEnroe’ya kulak verelim: “Gece maçları nispeten yeni bir şeydi ve onları eğlenceli yapan da buydu. İnsanlar işten çıkar, biraz gevşer, içkilerini içer ve sonrasında muhtemelen gürültücü ve çılgın hale gelirlerdi. Yaşanan da buydu.”O gece, 20 yaşındaki gelecek vadeden John McEnroe’nun Amerikalı olması, hatta turnuvanın düzenlendiği New York’ta yaşıyor olması maça gelen seyircileri hiçbir şekilde etkilemedi. Röportajında bahsettiği gibi, insanlar içip eğlenmek istiyorlardı. Bunu onlara verebilecek olan da 33 yaşındaki Ilie Năstase’ydi.&nbsp;Năstase de hem bunun farkında olduğu için hem de genç ve formda rakibi karşısında eski formundan çok uzak bir tenisçi olarak pek şansı olmadığı için işleri iyice zıvanadan çıkarmaya karar verdi. Năstase durumu şöyle anlatıyor: “Yorgundum. 33 yaşındaydım ve artık çok sık maç yapmıyordum. O ise 20 yaşındaydı. Tüm numaralarımı sergilemek zorundaydım.”Năstase’nin neler yaptığına gelecek olursak, öncelikle McEnroe’yu kendi silahıyla vurmaya karar verdi. McEnroe’nun artık bilindik hale gelen çizgi kararı itirazlarıyla alay edercesine, olur olmaz her şeye itiraz etmeye başladı. Fakat tabii ki bununla yetinecek değildi.&nbsp;Hakem Frank Hammond’a gidip stadyumun üzerinden geçen uçaklardan rahatsız olduğunu söyledi ve havaalanını arayıp uçakların uçuşunu durdurmasını istedi. Bir ara arkada kendisine bir seyircinin laf etmesinden rahatsız olduğunu söyleyip hakemin yanına şikayete giden Năstase, oyun aralarında da file hakeminin şapkasıyla oynamaya başladı.Seyirciler olan bitenden son derece memnundu. Hatta McEnroe hata yaptıkça sevinenler vardı. O gün stadyumda yer alan Howard Jacobs isimli seyirci şöyle anlatıyor: “Orada bir tenis maçında edinmeyeceğiniz bir his vardı. Bir beklentiyle oraya gelmişlerdi ve karşılığını da alıyorlardı. Kalabalık, Năstase’ye ilgi gösteriyor, o da onları dolduruşa getiriyordu.”<img src="https://images.aposto.com/2021/7/2/1630399471461.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.47" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">John McEnroe ise, izleyicilerin arasında yer alan ailesi ve arkadaşlarını da oldukça şaşırtarak, son derece sakin bir görüntü çiziyordu. Năstase’nin ona kontrolünü kaybettirip maçın hakimiyetini eline almak istediğini anlamıştı.&nbsp;Buna izin vermek istemiyordu. Bir noktada dayanamadı ve Năstase’ye “o… ç…” diyerek küfür etti. Bu küfrün edildiği kişi McEnroe’nun kendisi olsa muhtemelen rakibini raketiyle kovalardı. Năstase’nin ise tek yaptığı hakeme gidip “Bana Bay O… Ç… diye hitap etmesini sağlar mısın?” demek oldu.Bu şekilde setlerde McEnroe’nun 2-1 üstünlüğüyle dördüncü sete gelindi. Dördüncü sette de oyunlarda 2-1 öne geçen McEnroe, servisini kullandı ve ace ile 15-0 öne geçti.&nbsp;Ancak Năstase “Henüz hazır değildim” diyerek hakem Frank Hammond’a itirazda bulunmaya başladı. Năstase’nin girişimlerine kulak asmayan Hammond ondan oyuna devam etmesini istedi ancak Năstase oynamayı reddetti. Bunun üzerine Hammond, Năstase’ye oyun cezası vererek dördünce sette durumun 3-1 olduğunu ilan etti.Asıl olaylar da tam bu noktada başladı. Seyirciler hakemin verdiği oyun cezasının ardından çılgına döndü. Ellerinde ne varsa korta atmaya başladılar. Tribünlerde kavgalar başladı ve polis müdahale etmek zorunda kaldı. Kesintisiz bir protesto uğultusu başladı. Hammond’ın yaptığı sessizlik çağrıları ise onları yalnızca daha da öfkeli hale getirdi.Olan bitene dair Năstase’nin özeti ise şu şekilde: “Bunu duydukları zaman çıldırdılar. Maçı o gece izlemek istiyorlardı. Parasını ödemişlerdi. Benim diskalifiye oluşumu görmek istemiyorlardı.”Tribünlerden “2-1” tezahüratı duyuluyordu. Năstase’ye verilen cezanın geri alınmasını istiyorlardı. Turnuva hakemi Mike Blanchard da korta girip bir yandan Hammond’ın mikrofonundan seyircileri sessizliğe davet ederken, diğer yandan Năstase’yi maça devam etmesi için ikna etmeye çalışıyordu. Năstase ise oralı bile değildi.&nbsp;2-1’den devam etmek istiyordu ama asıl amacı bunun daha da ötesindeydi. Seyircileri -hedeflediği gibi- kendi safına çekmiş, maçı oynanmaz hale getirecek bir isyanın başlamasına neden olmuştu. Bir bebek kadar uslu olan John McEnroe ise “2-1’den devam edelim, sorun değil” diyerek çözüme katkıda bulunmaya çalışıyordu.<img src="https://images.aposto.com/2021/7/2/1630394728391.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ilie Năstase ve hakem Frank Hammond (Kaynak: Adam Stoltman/Associated Press)Deneyimli ve saygın bir hakem olan Hammond, kuralları dayatarak işlerin yürümesinden hoşlanan biri değildi. Adeta yalvarırcasına Năstase’den servis atarak oyuna devam etmesini istedi. Ancak Năstase hiçbir şekilde oyuna devam etmeyi kabul etmeyince hakem Hammond, tribünlerdeki isyanı ve gürültüyü daha da büyüten o anonsu yaptı: “Oyun, set ve maç McEnroe”Seyircilerin yatışmaması üzerine turnuva hakemi Blanchard ile birlikte bu kez turnuva direktörü Billy Talbert de korta girdi. Talbert, hakem Hammond’ı korumak adına, ve belki biraz da isyancılara sus payı vermek için, Hammond’ı sandalyesinden indirdi ve yerine maçı tamamlaması için Blanchard’ı geçirdi.Frank Hammond o an buna çok itiraz etmedi ve sandalyesinden ayrıldı. Fakat maçtan sonraki basın toplantısında gözyaşlarına hakim olamadığı görüldü. Talbert’in niyeti onu korumaktı ancak Hammond’ın yetersiz olduğu hissiyatına yol açmıştı.&nbsp;“32 yıllık kariyerimde hiçbir zaman büyük bir kargaşa yaşanmadı. Ne zaman zor bir maç olsa, sandalyeye Frank Hammond’ı oturturlardı.” diyen Hammond, maçın ertesi günü istifasını verdi ancak aldığı sayısız destek telefonu sayesinde görevine geri döndü.Maça dönecek olursak, Mike Blanchard hakem sandalyesine oturdu ve seyirciyi sakinleşmeye çağırdı. Hakem değişikliğini gülerek izleyen Ilie Năstase, Blanchard’ın çabaları sonucu devam etmeye ikna oldu. Fakat seyirci henüz ikna olmamıştı. Tribünlerde “2-1” tezahüratı yeniden başladı ve Blanchard seyirciye boyun eğerek setin 2-1’den devam etmesini istedi.<img src="https://images.aposto.com/2021/7/2/1630394775041.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Turnuva hakemi Blanchard (soldan ikinci) Năstase’yi ikna etme çalışıyor. (Kaynak: Tennis World USA)Her ne kadar cezası geri alınmış olsa da, Năstase asıl isteği olan McEnroe’nun zihnini bulandırmayı başaramamıştı. Năstase’ye bir daha oyun vermeden dördüncü seti 6-2 kazanan John McEnroe, daha sonra turnuvanın da şampiyonu olarak kariyerinin ilk Grand Slam şampiyonluğunu elde etti.Maçtan sonra soyunma odasında John McEnroe eşyalarını toparlarken Năstase’nin iki kolunda da birer kadınla içeri girdiğini gördü. Maçta fazlasıyla uslu duran McEnroe tam da Năstase’ye patlayacakken Năstase’nin ağzından şu sözler çıktı: “Hey Macaroni, yemeğe nereye gidiyoruz?”Ve ikili, tıpkı seyircilerin maçtan önce yaptıkları gibi, bir şeyler içip gevşemek için bir mekana doğru yola koyuldu.

BARIŞ KORKMAZ ile ilgili hikayeler