Jacqueline de Ribes, yaşamı boyunca karşılaştığı acıları bir mağduriyete dönüştürmeyi reddetti; aksine, onları kendini yeniden var edebileceği bir güç alanına çevirdi. Onu yalnızca “stil sahibi” bir kadın olarak değil, gerçek bir ikon olarak anmamızın sebebi tam da olarak bu.

20. yüzyılda, Kennedy ve Rockefeller gibi sosyetik ve aristokrat çevrelerin gücü çoğunlukla taşıdıkları soyadlarından beslenirken Jacqueline de Ribes’i bu figürlerden ayıran, servetinin ya da görünürlüğünün ötesinde bir yerde konumlanmasıydı.

Çok yakın arkadaşı, efsanevi moda tasarımcısı Yves Saint Laurent, ondan şu sözlerle bahsediyordu:

“Onu bu kadar az kelimeyle anlatmak benim için zor: Bana hayal kurduruyor.”

Çocukluk anıları: Savaş yıllarına doğru

Jacqueline de Ribes, 14 Temmuz 1929’da Paris’te dünyaya geldi. Babası Jean de Beaumont, eski bir savaş pilotu ve sporcuydu; uzun yıllar Uluslararası Olimpiyat Komitesi’nde görev yaptı. Annesi Paule de Rivaud de la Raffinière ise dönemin entelektüel ve sosyetik çevrelerinde yer alan, Ernest Hemingway’in eserlerini Fransızcaya çeviren bir isimdi. Ailenin maddi gücü, annesinin ailesinin şirketi olan Rivaud Grup’tan geliyordu.

Tüm bu ayrıcalıklı koşullara rağmen Jacqueline’in çocukluğu duygusal olarak zorluydu. Annesinin fiziksel görünümüne yönelik sert eleştirileri, özellikle büyük burnuyla alay etmesi ve balerin olma isteğini küçümsemesi, Jacqueline’in erken yaşta içine kapanmasına neden oldu. Bir röportajında annesinin kendisini çocukken yalnızca bir kez öptüğünü ve aralarındaki ilişkinin her zaman mesafeli olduğunu anlatıyordu.

Jacqueline’in hayatını şekillendiren en önemli figürlerden biri, anne tarafından dedesi Olivier de Rivaud de la Raffinière oldu. Dedesinin gösterişli ve sosyetik dünyasıyla erken yaşta tanışması; estetik ve zevk algısını bir statü göstergesinden ziyade, hayatın doğal bir parçası olarak kavramasında belirleyici rol oynadı.

2. Dünya Savaşı’nın başlamasından sonra Jacqueline, kardeşleriyle birlikte Paris’ten Hendaye’a taşındı. Yolculuk sırasında İsveçli bakıcılarının Naziler tarafından zorunlu çalışma kampına gönderilmesi ve Hendaye’da dedelerine ait evin Gestapo tarafından işgal edilmesi, aileyi müştemilatta yaşamaya zorladı. 1943’te Solages Kontu’nun şatosuna gönderilen Jacqueline, 1945’te Amerikan ordusu bölgeyi kontrol altına alana kadar bu sefer de şatoyu işgal eden Alman askerlerleriyle aynı çatı altında yaşamak zorunda kaldı.

Annesiyle çocukluk yıllarındaki dinamiği ve oradan oraya savrulan göçebe bir yaşam, Jacqueline’i dayanıklı ve güçlü bir karakter inşa etmeye yöneltti. Ayrıcalıklı bir hayatın içindeki zorlayıcı koşullara rağmen, kendi yolunu keşfetme hevesi ve bu gücü koruyabilmesi, onu bir ikon olarak anmamızın arkasındaki nedenlerden...

Okula dönüş, Christian Dior ile tanışma ve Paris sosyetesine giriş

Savaşın sona ermesiyle birlikte Jacqueline, Paris’e yakın Verneuil’deki Les Oiseaux Manastır Okulu’nda eğitimine başladı. Katı kurallarıyla bilinen bu disiplinli okulda, sahne sanatlarına ilgisini keşfetti; okul oyunlarında rol aldı ve kostüm tasarımıyla ilgilenmeye başladı.

İlerleyen yıllarda, dedesinden sonra hayatındaki en önemli figürlerden biri olacak amcası Étienne de Beaumont, avangart sanat akımının önde gelen destekçilerinden biriydi.

Beaumont sayesinde dönemin sanatçıları ve entelektüelleriyle tanışma fırsatı buldu. 1947 yılında, henüz 18 yaşındayken amcasıyla birlikte Christian Dior’un yeni açılan moda evini ziyaret ettiler. Amcası, Jacqueline’i Dior’a tanıtırken, ileride ne kadar haklı çıkacağını henüz bilmeden şu cümleyi kurdu:

“Bu küçük kızdan çok umutluyum.”

Aynı yıl, Güney Fransa’da katıldığı bir davette Paris’in en köklü aristokrat ailelerinden birinin oğlu ve savaş kahramanı olarak anılan Édouard de Ribes ile tanıştı. Bu tanışmanın ardından Jacqueline, çok genç yaşta Édouard ile evlendi. Evlilikle birlikte Paris sosyetesine dahil olarak, moda dünyasıyla birebir temas kurmaya ve dönemin entelektüel çevreleriyle yakın ilişkiler geliştirmeye başladı.

New York seyahatleri ve moda dünyası

Evliliğin ardından New York-Paris hattındaki seyahatleri sıklaşan Jacqueline de Ribes, bu yolculuklar sayesinde yalnızca sosyete çevresiyle değil; sanat, kültür ve moda dünyasının merkezindeki isimlerle de yakın ilişkiler kurmaya başladı.

1951 yılında, Waldorf Astoria Oteli’nde düzenlenen April in Paris balosu sırasında, yakın arkadaşı Charles de Beistegui ile öğle yemeği yerken Harper’s Bazaar’ın efsanevi editörü Diana Vreeland ile karşılaştı. Vreeland, dönemin kalıplaşmış güzellik anlayışının aksine, Jacqueline’in teatral duruşundan ve güçlü yüz hatlarından etkilendi. Kısa bir sohbetin ardından, onu ilk kez bu denli görünür kılacak bir teklif sundu: Richard Avedon’un objektifinin karşısına geçmesini istedi. Ertesi gün stüdyoda, Vreeland makyajını sildirdi ve tek bir cümle kurdu:

“Dün nasılsan, bugün de öyle olmanı istiyorum.”

^{Richard Avedon’un çektiği bu ikonik fotoğraf Life dergisinde yayımlandı.}

ABD ve Avrupa’daki kültür, sanat ve moda çevreleriyle giderek daha da yakınlaşan Jacqueline, Tiffany’de Kahvaltı kitabının yazarı Amerikalı yazar Truman Capote tarafından da fark edildi. Capote, dönemin seçkin ve etkili kadınlarını anlattığı ünlü “Swans (Kuğular)” listesine onu da dahil etti. 1950’lerde artan görünürlüğü Jacqueline’in hayatında yeni bir dönemi de işaret ediyordu.

1955 yılında Oleg Cassini ile tanıştı, Jacqueline giydiği couture elbiseleri olduğu gibi kabul etmek yerine; yeniden üzerinde tasarlatıyor, kimi zaman bilinçli şekilde deforme ederek kendi stiline uyarlıyordu. Cassini, onun yalnızca iyi giyinen bir kadın olmadığını, içinde güçlü bir tasarımcı sezgisi taşıdığını ilk fark edenlerden biri oldu.

Bu cesaretle Paris’te kendi küçük atölyesini kurdu. Ancak Jacqueline’in önündeki temel sorunlardan biri çizim yapamıyor oluşuydu. Yakın arkadaşı Jean Dessès, bu eksiği tamamlamak için kendi stüdyosunda çalışan genç bir tasarımcıyı ona önerdi. Jacqueline’in çizimlerine hayat veren bu genç isim Valentino Garavani’ydi.

1956 yılında Jacqueline, Dünyanın En İyi Giyinenler Listesi’ne seçildi; 1962’de ise Hall of Fame’e alındı. Aynı dönemde, Emilio Pucci için gece elbiseleri tasarlamaya başladı. Pucci, Jacqueline’in zarif ve heykelsi duruşundan öylesine etkilenmişti ki ona “La Giraffa” lakabını taktı.

1960’ların başında Jacqueline, Marquis de Cuevas International Ballet zor bir döneme girdiğinde gönüllü olarak yönetimi devraldı. Finansal ve organizasyonel sorumluluğu üstlendi, sahne prodüksiyonları yönetti. Pazarlama hamlesi olarak Charlie Chaplin’in kızı Geraldine Chaplin’i sahneye taşıyarak topluluğun görünürlüğünü artırdı. Hatta bu dönemde, topluluğa destek olmak amacıyla, dolabındaki Balenciaga elbiseleri yeniden tasarlayarak sahne kostümlerine dönüştürdü.

^{Jacqueline de Ribes ve Geraldine Chaplin, Ocak 1965 Paris.}

Hayatın pek çok alanında ilham veren ve üreten Jacqueline de Ribes, bu yaratıcı ve bağımsız duruşunu yaşamının sonuna kadar korudu. 1960’lar ve 70’lerde Ibiza’daki evinde yaşarken, Marie Claire için hayalet editörlük yaptı. Town & Country, 1983’te onu “dünyanın en şık kadını” ilan etti. Jean Paul Gaultier, 1999 couture koleksiyonu Divine Jacqueline’i ona adadı.

Aynı dönemde UNICEF için programlar hazırladı; 1980’lerde kendi modaevini kurarak Paris’te, kendi evinde defile düzenledi. Sağlık sorunları nedeniyle 1995’te modaevini kapatmak zorunda kaldı.

Sağlık sorunlarının ardından Jacqueline daha sakin bir yaşam benimsedi. Eşi Édouard de Ribes’in sanat kurumlarındaki rolleriyle birlikte, Musée d’Orsay Dostları Derneği ve Paris Musées’de üstlendiği görevler, kültür ve sanatla bağını daha da derinleştirdi. Eşinin vefatının ardından müzenin Onursal Başkanı oldu. 2010’da Nicolas Sarkozy tarafından devlet nişanıyla onurlandırıldı; törende Valentino Garavani, onu bugün de anıldığı şekliyle “Paris’in son kraliçesi” olarak tanımladı.

2015’te New York Metropolitan Museum of Art’ta açılan Jacqueline de Ribes: The Art of Style sergisi, onun kültür, moda ve sanat alanlarındaki referans gücünü, 85’e yakın couture parça üzerinden gözler önüne serdi.

30 Aralık 2025’te bizlere veda eden Jacqueline, yaşamı boyunca girdiği her çevrede kendisi olma cesaretiyle efsanevi bir iz bıraktı. Otantik benliğini yalnızca güçlü stili üzerinden değil; kültür, sanat ve diğer tüm yaratıcı disiplinlerde aktif biçimde üreterek, hayatın her alanında var olarak inşa etti.

Bugün, 21. yüzyılda zevklerimizi körelten, bizi aynılaştıran ve “kendimiz olma” arzusunu baskılayan bir sistemin içindeyken ona veda ediyoruz. Jacqueline de Ribes, bu veda anında bize ne olursa olsun kendimiz olabilmenin bir cesaret meselesi olduğunu hatırlatıyor. Onu asıl “ikon” yapan da tam olarak buydu: Nasıl yaşadığı, nasıl var olduğu ve kendi kimliğini tavizsiz bir biçimde nasıl inşa ettiği.

Ona kendi sözleriyle veda ediyoruz:

"Zarafet, fark edilmekle değil, hatırlanmakla ilgilidir."

Rockefeller ile ilgili hikayeler