100. Gün

Antonio Conte futboldaki en öngörülemez ve kararlı teknik adamlardan birisi. 

2006 yılında başladığı uzun sayılabilecek kariyerinde yaşadığı gel-gitleriyle, neşteri tam yerinde ve zamanında vurmasıyla bağdaşmış, heyecanlı bir karakter. Merak edip Transfermarkt’tan bir kulüpteki ortalama çalışma süresine baktım. Tam 1 sene 1 ay. Bu seviyedeki bir teknik adam için inanılır gibi değil elbette ama söz konusu bu adam olunca insan şaşırmıyor doğrusu.

Tottenham ile anlaştığı Kasım ayının başından beri yaklaşık 100 günü geride bıraktık. Kaybedilen Burnley maçının ardından gelen açıklamalar, sonrasında toparlanmaya çalışılsa da burada da işlerin pek uzun soluklu olmayacağını gözler önüne seriyor.

Adım adım ilerleyip konuyu derinlemesine ele almak istiyorum. Bana göre bu ihtişamlı kariyeri 3 ana başlıkta inceleyebiliriz.

Juventus’a uzanan yol, ani gelişen ayrılma kararı:

Bari, Atalanta, Siena derken sonunda kazanan karakterinin oturmasında belki de en önemli pay sahibi olan yuvası Juventus’ta göreve başladı. Lig için konuşursak işler epey tıkırında gözüküyordu, sonra nasıl olduysa süreç onu ayrılığa götürdü. Vedasında “Kazanan bir karaktere sahip olduğumu kanıtladım” diyerek yollarını ayırdı. Conte, kendiyle verdiği savaşta galip gelmeyi başarmıştı.

Chelsea dönemi, lige yön veren bir plan:

İtalyan bir menajer olarak İngiltere’deki ilk yılı tüm spor kamuoyu için büyük bir merak konusuydu. Burada öyle bir ilk yıl geçirdi ki, hala tadı damağımızda kaldı desek yanlış olmaz. Bence kariyerinin zirve sezonuydu. 

Takımı adapte ettiği 3’lü sistem, unutulmaya yüz tutmuş formasyonları tekrardan canlandırdı, bir sürü takıma esin kaynağı oldu. Her nasıl olduysa 2 senenin sonunda 2.12’lik bir puan ortalaması varken, Conte yine istenmeyen adam oldu.

Giuseppe Meazza günleri, anayurda dönüş:

Inter, Chelsea’den sonra onun için büyük bir meydan okumaydı. Juventus hegemonyasına son verip ülkesinde kazandırdığı şampiyonlukla da artık “Tamam” dedi. Fakat kontrol manyaklığı yüzünden özellikle Lukaku’nun satışı mevzusunda yönetimle ters düştü. İstedikleri olmayınca da rotayı başka denizlere kırdı.

Şimdiye kadar hikayenin gelişme kısmını dinlediniz. Conte, Inter’den sonra bir inzivaya çekildi. Bir süre piyasayla ilgili fizibilite çalışmalarında bulundu, araştırdı. Dar zamanda kendisine teklif götüren birçok büyük takım oldu. Bunlardan en hatırı sayılır olanıysa Manchester United’tı. Ole Gunnar Solskajer sonrası düşünülen isimdi. Bu transfer gerçekleşmedi ve onun ölçeğindeki Liverpool, PSG, Manchester City, Real Madrid gibi takımların da antrenör ihtiyacı yoktu. 

Tottenham, Mourinho ve Nuno Esprito Santo ile aradığını bulamamıştı. Conte, Spurs için rüya gibi bir alternatifti, bu rüya gerçekleşti. İtalyan teknik adam Londra’nın yolunu tuttu.

Pazarlık masasında sanıyorum ki Tottenham’ın sahibi Daniel Levy, ona büyük bir proje vaat etti. Spurs, kaybettiği cazibesini arıyordu. Kısa sürede etki eden çözümleriyle de Conte, onlar için en ideal adaydı. Bu birliktelik onlar için kusursuzken, Conte için çeşitli sorunlar barındırıyordu. Nitekim bu sorunlar büyüdü ve bugün 100 gün gibi bir sürede iki taraf ayrılma noktasına geldi, en azından öyle hissettirdi. “Benim bu kulüp için verecek bir şeyim kalmadı” açıklamalarıyla da zaten Conte için bittiğini görebiliyoruz.

Bu sorunların en büyüğü Tottenham’ın bir süredir içine girdiği sıkışmışlık hali. Harry Kane gidecek mi, Levy kesenin ağzını açacak mı, hedef ne zaman ilk dört sıranın ötesinde artık şampiyonluk olacak, Spurs ne zaman en azından bir kupa sahibi olabilecek diye sora sora liste böyle uzar gider. Burada Conte’yi heyecanlandıran bir yapı yok maalesef ki. Bir de üstüne zayıf bir transfer dönemi geçirince, bu ölü doğan çocuk hepten gün yüzüne çıktı ve dillendirilmeye başladı.

Ayrılığın sıkça konuşulduğu ilişkiler bir noktada bitmeye mahkumdur. Yaşanan hiç güzel bir şey yokmuşçasına, sadece kötü şeylerden bahsederek bir yere varılamaz. Bu iki tarafa da zarar verir. İki tarafın da en az hasarla atlatması dileğiyle…