“Denize karşı şöyle bir I”İstanbul'u konuşan fotoğraflarFotoğraf

İçime nefesi ve denizin kokusunu çekiyorum, çekiyorum, çekiyorum. Etrafıma bakıyorum; sanki gördüklerimi kaydetmem gerekiyormuş gibi dikkatli. İç çekiyorum. Aynı sahil şeridinde daha önce büyük bir heyecanla yürüdüğüm o gün geliyor aklıma. Rüzgâr gibi özgür hissettiğim bir an, kalabalıkta gözlerimin sevgili birilerini aradığı. Gayriihtiyari, yine arıyorum. Bu sırada biriyle göz göze geliyoruz. Sanırım artık göz göze gelmek daha kolay. Çekinmeden birinin gözlerinin içine bakabilmek. Çünkü sadece gözler var. Bunu hep istemişimdir, hiç tanımadığım birinin gözlerinin içine bakabilmeyi, çekinmeden. Her zamankinden daha fazla kuşanmış olsak da her zamankinden daha fazla okunuyor dışarıdan ne düşündüğümüz ya da ne hissettiğimiz sanki. Gözler, dünyaya açılan en korunaksız kapılarımız ya. Sanki ikimiz de aynı şeyi özlüyoruz bu yabancıyla. En azından ben, gözlerinden bunu okuyorum. Sınırların belirginleştiği zamanlarda onları daha kolay ihlal edebilmeyi seviyorum. Yine de bugün, bir başka zamanı özlüyorum.

Galata'dan sevgiyle ve özlemle,

Elif