90'larda evimizden eksik olmayan Tempo dergilerinden tanıdığım Susan Miller'la 2015'te yaptığım röportaj, galiba “başıma gelen” en heyecanlı mesleki deneyimlerden biriydi. Koşullar tuhaftı

90'larda evimizden eksik olmayan Tempo dergilerinden tanıdığım Susan Miller'la 2015'te yaptığım röportaj, galiba “başıma gelen” en heyecanlı mesleki deneyimlerden biriydi. Koşullar tuhaftı: Bitmek bilmeyen sağlık problemleri nedeniyle yeni ameliyat geçirmiş Susan, beni Upper East Side'da yattığı hastaneye davet etti. Basın ilişkileri sorumlusuna birkaç defa röportajı ertelemeyi teklif ettim, kesinlikle kabul etmediler. Aylardan mart olmasına rağmen, o gün ciddi bir kar fırtınası vardı. Hastaneye vardığımda Susan'ı birtakım tüplere bağlı buldum, bir gün önce ameliyattan çıkmış ve daha yemek yemeye bile başlamamıştı. Röportajı erteleme teklifimi yine kabul etmedi, o gün çoğunlukla hayattan ve biraz astrolojiden konuştuk. (Tüm dehaların bir başlangıç hikayesi var, Susan'ınki de çocukken bir kronik hastalığı olduğu için ilkgençliğine kadar odasından pek çıkamamasıyla başlıyor, astrolojiyi bu yıllarda "Küçük Anne" diye andığı annesinden öğreniyor.)

Röportajdan sonraki hafta, Susan hastaneden çıkana kadar onu ziyaret etmeye devam ettim, zira ilk gittiğimde yanında içme suyu dahi yoktu ve isteyebileceği birisi de yoktu. İlerleyen günlerde hayatı boyunca tatil yapmadığını öğrendim, "bazen Kaliforniya'ya gittiğimde bir palmiye ağacının altında on beş dakika oturuyorum ve benim tatilim bu," dedi (lütfen evde denemeyin.) Birkaç ay sonra ben ve on dört çalışma arkadaşım bir kanlı ay tutulmasının sabahında topluca işten çıkarıldığımızda, yeni bir iş aramama en çok yardım eden Susan oldu. Hikâyesi en az kendisi kadar ilginç bu röportajı şuradan okuyabilirsiniz.