Günebakan

Ayda bir kez yayımlanan , politik meseleleri toplum, hukuk ve sosyoloji gibi farklı perspektiflerden ele alıyor.

Bu aralar siyasilerin odak noktası Z kuşağı. Bazısı rap şarkısı yaparak bazısı da gençlerin ağırlıklı olduğu sosyal medya platformlarında yer edinerek Z kuşağına ulaşmaya çalışıyor. Z kuşağına güzel bir “gelecek” sunma hedeflerini açıkça ortaya koyan partiler, içinde benim de bulunduğum Y kuşağına da ara sıra atıf yapıp, yeteri kadar özgür yaşanılamayan gençliği telafi etmek istediklerini belirtiyorlar. Kendi kuşağıma yer verilmesine sevinmiyor değilim. Fakat Z veya Y kuşağına yönelik söylemler geliştirirken twitterda “trend topic” olamayan sessiz “boomer”lara yönelik bir söylem yok gibi hissediyorum. Burada belirtmek gerek, “boomer” diye bahsettiğim kişiler her şeyi en iyi bildiklerini sanıp gençlere kendi doğrularını dikte edenler değil ya da Z ve Y kuşağı için politika üretimini eleştirmiyorum. Benim dikkat çekmek istediğim şey dilimizde yer alan “yaş yetmiş iş bitmiş” yaklaşımının siyasilerin bakış açılarında da devam ediyor olması.

Siyasi Partiler Ne Yapıyor?

Sosyal medyada sürekli Z kuşağı ve ara sıra Y kuşağı atıflarına denk gelip yaşlılara yönelik politika önerilerine denk gelmeyince siyasi partiler hiçbir şey yapmıyor mu diye düşünmeye başladım. Belki de sorun partiler kurulurken yaşlılara yönelik hedef belirlenmemesidir diye düşündüğümden mecliste temsil edilen partilerin tüzüklerinde yaş almış kişilere yer verilip verilmediğini merak ettim (Demokratik Bölgeler Partisi tüzüğüne ulaşamadım). Partilerin tüzüklerinde eşitlik, insan hakları, sosyal adalet, refah gibi amaçlara yer verilmekle birlikte emeklilere ve yaşlılara bir tek Halkların Demokratik Partisi tüzüğünde açıkça yer verildiğini gördüm. Adalet ve Kalkınma Partisi, Cumhuriyet Halk Partisi, Türkiye İşçi Partisi, Deva Partisi, Memleket Partisi, Büyük Birlik Partisi tüzüklerinde ise çocuklara ve/veya gençlere atıf olmakla birlikte yaşlılara atıf yok. Milliyetçi Hareket Partisi, İyi Parti, Demokrat Parti, Saadet Partisi ve Yenilik Partisi tüzüklerinde ise çocuklara ve/veya gençlere de atıf yok. Haksızlık etmemek adına belirtmek lazım, tüzükte yazması ya da yazmaması tek başına bir anlam ifade etmez. Zira parti programlarının ve parti üyelerinin söylemlerinin de incelenmesi gerekli. Fakat tüzük yazılırken akıllara yaş almışlar neden hiç gelmedi diye düşünmeden edemediğimi de itiraf etmeliyim.

Peki tüzüklerinde yazmasa da neler yapıyorlar? Yaşlılara yönelik hiç program yok demek haksızlık olabilir. İktidar partisi bakım hizmeti, sağlık uygulaması, konforlu huzurevleri gibi politikalar gerçekleştirdiğini paylaşırken, muhalefet partilerinin de mevcut politikaların yaşlılara hizmet bakımından yetersiz olduğunu belirttiği raporlar hazırladığı ya da emekli ve yaşlılara parti programlarında yer verdiği görülüyor (örnek olarak bkz. CHP, HDP ve İyi Parti parti programları). Bu bakımdan siyasi partilerin yaşlıları hiç önemsemediklerini söylemek doğru olmaz. Ama ben özel olarak araştırma yapmasaydım bu yönde (arada sırada söz edilen emekli maaşları dışında) yaşlılarla hiç ilgilenmediklerini düşünecektim. Şu anda da hala en azından Z kuşağına odaklandıkları kadar yaşlılara odaklanmadıklarını düşünüyorum. Sizlerin de benim gibi yaşlılara yönelik kapsayıcı ve somut politikalar geliştirilmediğini düşündüğünüze inanıyorum.

Peki neden yeteri kadar ilgilenmiyorlar? Siyaset bilimciler ve sosyologlar gerçek cevapları daha iyi ortaya koyabilir; fakat benim aklıma iki sebep geliyor: 1) ilk defa oy verecek seçmenin siyasi partilerin oy oranları bakımından önem teşkil ettiğini gösteren anketler ve 2) uzun süredir belirli bir siyasi görüş/duruşta olanların görüşlerini kolay değiştirmeyeceklerine olan inanç. Bu da siyasi partilerin pragmatik yaklaşması yani belirli bir politika üretmek ve seçmen kitlesine ulaşmak için harcayacakları zaman ve parayı sonuç doğuracağını düşündükleri gençler için harcamaları anlamına geliyor. Zaman ve paranın kısıtlılığı göz önünde tutulduğunda bu yaklaşım haklı bir yaklaşım olarak değerlendirilebilir olsa da, ülke için gerçekten bir şeyler yapmak istiyorlarsa bütüncül politika üretmeleri ve aslında sessiz “boomer”ları da gözetmeleri gerekir.