Haktan Kaan İçel

Sevdiğimiz isimlere “içinde yaşamak istedikleri film ya da diziyi” sormaya devam ediyoruz. 15. konuğumuz , seçtiği filmse Strange Days (1995).

İçinde yaşamak istediğim filmi çok düşündüm ama nedense aklıma hep diziler geldi. Örneğin Black Mirror'ın San Junipero'su tam da benim gibi 80'lere bayılan bir insan için biçilmiş kaftandı. Ancak bir süre geçtikten sonra o renkli sahte dünya yerine farklı seçeneklerim olabileceğini düşündüm. Her zaman Tokyo’da geçen filmlere karşı bir özlemim olmuştur. Bu yüzden Lost in Translation’ın yalnız ama geceleri neon ışıklarının altında yürüyüş yapabileceğim, zaman zamansa plastik dokulu ama çılgın eğlence dünyasına karışabileceğimi düşündüm. Bir zaman sonra yine içimde bir eksiklik oluştu. Her şeye rağmen seçtiğim yer günümüzdü. Bu yüzden de biraz daha geleceğe ilerlemek istedim. Strange Days tam da aradığım filmdi. Kathryn Bigelow’un renkli ışıklarla bezeli, sentetik uyuşturuculardan beyni yanan insanların olduğu kirli dünyası uzaktan kötü görünse de benim yaşamak istediğim melankoliyi içinde barındırıyordu. PJ Harvey’nin şarkılarında kaybolan bar şarkıcılarının ruhuma iyi geleceğini düşündüm. Ne olursa olsun bu bataklığa benzeyen dünya benim için yaratılmış olabilirdi. İşin komik tarafı ise, geleceğe gitmek isterken yine kendimi 1999’un Los Angeles’ında bulmuştum. Biraz 80’ler, biraz da 2000’leri andıran bu ne olduğu belirsiz gelecek, içinde yaşamak istediğim yerdi. Her adımımda ait olduğum boşluk.