Mert YalmanMert, — kendisine bu yazının devam eden satırlarında Kaptan diyeceğiz — motorlara atlayıp

Mert Yalman

Mert, — kendisine bu yazının devam eden satırlarında Kaptan diyeceğiz — motorlara atlayıp gün doğumunu izlemeye Demirbükü’ne gidilen 90’lı yıllardan beri Bodrumlu.

Bir sabah “Kahve ne söyleyeyim?” diye karşıma oturuyor Pab’da. Göcek’ten gelmiş. Fırsat bu fırsat, “Tekneye atladın mı nereye açılırsın?” diye soruyorum ona. “Mevsime bakar,” diyor, “ve de rüzgâra. Kışın mesela, nerede rahat uyuyacaksam oraya giderim.” İsim ver bize, Kaptan! “Orak Adası.” Tamam. Yazdık.

“Karaada, rüzgâr nereden eserse essin güvenli yerdir. Etrafında dolanır, kuytusunu bulursun. Doğusunda küçük bir girinti var. Havuz gibidir içi. Orayı severim. Cevat Şakir Kabaağaçlı (Halikarnas Balıkçısı) kuzeyli rüzgâr esmesini beklermiş Gökova’ya kürek çekebilmek için. Ben de beklerim. Sonra açarım Cenova’yı, atarım tramolayı, Akbük’e kırarım rotayı. Löngöz’de Ayıcı Ali’nin restoranında duraklarım. Sedir Adası, tarihi adıyla Kedrae, Karya’nın önemli kentlerinden biri. Bazı kaynaklara göre Karya kral aileleri yazlarını bu adada geçiriyorlar. Kleopatra Plajı’yla bilinir ama sen onu unut. Biz gece iskelesine demirleriz. Sabah kalkınca büyülü bir yerdir. İçindeki tarihi hissedersin. Yeter mi?”

Duraksıyor. “Peki ya karadaysak?”

“Hmmm,” diye başlıyor. “Eskiden o kadar özgürdük ki gittiğimiz koylara istediğimiz isimleri verirdik. Kimse bilmezdi oraları çünkü. Adı konmazdı. Paşalimanı’na gideriz bir mesela. Şiva Koyu’na. Baharda şezlongları, termosları, meyveleri, Sup’u toplayıp.”

“Şiva Koyu neresi?” diyorum. “Köpeğimizin adı, Şiva. Onun denize girmeyi en sevdiği koy. Toprak yoldan girince sağda.”

“Haritada işaretler misin?” diye soruyorum. Gideriz sonbahara.