<img loading="lazy" src="https://images.aposto.com/1200xauto/2021/7/6/1630140312808.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İllüstrasyon:&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/littleblackdotdesign/?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ayşe Ezgi Yıldız</a>

Akyaka’da mısınız? "Hayır. Köydeyiz biz," diyor Sinem. Hangi köy? "Akçapınar." Yıllar öncesinden bir anımsama beliriyor zihnimde. Hani şu Azmak kenarından tekneye bindiğimiz; Yağmur Ormanları'nda mola verip beş derece suya "Aman ha sakın balıklama atlamayın!" diye uyarıldığımız için önce kollarımızı sarkıtıp sonra bacaklarımızı soktuğumuz; bir anda değil, yavaş yavaş daldığımız; çıkınca havlulara sarındığımız anda mavi kuşların tepemizde dolaştığı yolun başlangıcı olan köyde mi? "Evet. Oradayız." Yani bu bir hayal değildi. Yaşandı. "Evet.”&nbsp;Ayça da vardı. Ve Deniz de Aslı da Alper de. Oradan da önümüzde güneş, dalgaları takiben, pır pır sesleri müziğimiz, kite sörf kumsalına kadar gitmiştik. "Gittik." Rüya gibi. Akyaka Orman Kampı'nda isimlerini “Kırmızı Kanyon,” “Tek Merdivenli,” “Yüksek Atlama” diye koyduğumuz koylardan denize atlamamızın anımsamaları bende.&nbsp;Akyaka o yıllarda daha “Gidin, görün!” listelerine girmemiş, markalar kumsallara tabelalar asmamış, sabah kahvesi aradığında sade, az, orta şekerliden başka seçenek yok. Kahvaltıda çift mi tek mi diye kaşar seçimini soruyor garson. İçine domates attırmak gurme işi. Çok sıcak gecelerde ayaklarını Azmak'a soktuğun Kordon var o zaman da. İsmail Usta'nın Yeri olan. "Gece nerede sonlanıyor?" diye halk oylaması yaptığımızda yek yanıt aldığımız Space de orada. Köfteci kontenjanında. O zaman da No22 Riders'Inn'in müdavimiyiz — insanlar sabahları Azmak'a girip de ayılıyor, Akyaka'nın çarşısında şişme deniz oyuncakları satan dükkânlar dikkatimi çekiyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/7/6/1630109474038.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Akyaka Orman Kampı iskeleleri<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yıllar, yaşantılar, atlıyor aradan. Akyaka artık “Nerede event yapsak?” diyen pek çok insanın radarında — İstanbul'dan hafta sonu eğlenmek için gidilecek orta uzaklıktaki rotalarda ve “En İyi 10” listelerinde. Bir telefon konuşması, bütün bu gelişmelerden bağımsız, Sinem'le bizi o zamana bağlıyor. Azmak'ı getiriyor yanında. Köyde, turistlerin fotoğraflarında Aşıklar Yolu olarak bilinen ve ağaçların üstümüzde set çektiği sokağın ortasında, gelip geçenin pek de göremediği için arayarak ve sorara&nbsp;Dane'deyiz şimdi.Arabayı park ettik, kapıyı açtık, çimlere bastık. Şaşkınlık. Yüksek tonda. Kitaplarda “Öyle bir yer hayal edin ki” diye başlayan cümlelerin karşılığı olarak zihnimizde canlanan, yeryüzünde fiziken vuku bulmasına hayret ettiğimiz yerdeyiz. Hava henüz kararmadığı için ışıklar yanmamış. İkili, üçlü gruplar hâlinde fısıldıyor insanlar. Sinem'le ilk karşılaştığımız anda yükseliyor seslerimiz sadece — sonra kısıyoruz. Ağaçların hışırtısına hürmet eder gibi bir hâlimiz var. Ortasından başlıyoruz muhabbete. "İşte burayı yaptık," diyor Sinem. Önce kalınacak birkaç oda, akabinde yenecek yemekler, içilecekler, müzik. Nereye çökelim?Bu hafta Sinem'in peşinden yürüyoruz Akçapınar'da. <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/danegokova/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dane</a>'den çıkıp 50 metre ötedeki azmak kıyısına. Yolun bitiminde Lemongrass karşılıyor bizi. İlkut ve Sarah anlatıyor, köy kahvesinin dönüşen hikâyesini. Akyaka'da turluyoruz biraz. Kau'da kahve, Loop'ta kokteyl saatindeyiz. Arabanın arkasında, cam yarı açık, rüzgâr esintiliyken Emir Custarica - Arizona Dream canlanıyor birden gözümün önünde. Arkada Michael Kiwanuka - Home Again çalarken. Daha önce hiç görmediği yerlere de ait olabiliyor insan, nefes alıp vermeye devam ederken.Hazal

Seyahat ve kültür yayını SOLİ, şehirleri ve içindeki farklı kültürel toplulukları araştırmak üzere mahallelere ve mahallelilerin hikâyelerine odaklanıyor. 