Germinal

okumayanlar için buradan sonrası bir kısım spoiler içerebilir. Ama genel konusunun maden ocaklarında yemek ve barınma için ölesiye çalışan insanları anlattığını biliyorsanız evrimle ilgili kısımlar tat kaçırmayacaktır.

Kitabın sonlarına doğru; o kapalı, klostrofobik atmosferde baş karakter Etienne düşüncelerinde kararsızdır artık. Enternasyonel; bazı ülkelerde başarı elde etmiş, bazı ülkelerde etmemiş ve Fransa'nın o küçük maden kasabasına yardım beklenirken Etienne, makinist arkadaşına Darwin'den bahseder.

" Etienne, iyice anlayamadığı bu yazılardan, var olmak savaşı üzerine devrimci bir fikir ediniyor, zayıfların güçlüleri yendiği, kuvvetli halk tabakasının, cılız burjuva sınıfını yuttuğu sonucuna varıyordu. Fakat Souvarine (arkadaşı) öfkelendi; ünlü doğal seçilim teorisi ancak aristokrat filozofların işine yarayan, o bilimsel eşitsizlik havarisi Darwin'i kabul eden sosyalistlerin budalalığına atıp tuttu."

" Darwin yoksa haklı mıydı, dünya, türünün olgunluğu ve devamı adına, kuvvetlilerin zayıfları yediği bir çatışma alanı mıydı sadece?...Bir sınıfı yemek gerekiyorsa, daha yeni ve uzun ömürlü halkın, zevkten bitkin düşmüş olan burjuvaziyi yemesi gerekmez miydi? Yeni kan, yeni toplumu yaratacaktı." (Yordam Edebiyat, çev.İsmail Yerguz)

Bu cümleleri okuduktan sonra, Darwin'in teorisine her zaman doğa gözüyle bakmaya alışmış olan ve hala bu konuyu tam anlamıyla öğrenmeye çalışan ben; oldukça şaşırdım. Çünkü evrim konusuna insan toplumları gözünden hiç bakmamıştım. Zayıf olanın daha da ezildiği, güçlü olanların maden ocaklarında diğerlerinin ölmesine izin verdiği ve seçilimin bu yolla devam edeceği gibi evrimci bir bakış açısını insanlara uygulayan aklım karıştı, Etienne'nin aksine umut değil daha da umutsuzluğa düştüm.