2021 Filmleri

ya da benim için şimdilik yılın en iyileri:

Petite Maman (2021, Céline Sciamma)
Mart 2021, Chicago. Pandemi öncesindeki son anılarımın ait olduğu festival, Berlin Film Festivali, bir yıl sonra çevrim içi; evde online'ım. Chicago saatiyle her gece 00:00'da açılıyor bir sonraki günün filmleri erişime. Festivalde en merak ettiğim filmi elimin altındayken, izlemeden uyuyamayacağımı biliyorum. Kanepede biraz hüzünden, biraz özlemden, biraz nostaljiden, biraz kalp sıcaklığından gözyaşı döküyorum. Gece 02:00'ye doğru, bilgisayarı kapayıp sessizce yatağa giriyorum. Faysal gözünü açıp 'nasıldı?' diyor. Cevap veriyorum: "Çok iyiydi ya..." Burada yazmışım.

The Worst Person in the World (2021, Joachim Trier)
Eylül 2021, Ayvalık. Festivalin dördüncü günü. Herkes halihazırda açık hava sinemasında, önceki seansta benim çoktan tükettiğim Bir Nefes Daha'yı izliyorlar. Sinemanın çıkışında bekliyorum; kimlerin Joachim Trier sevdası soğumaya başlayan havaya ağır basacak merak ediyorum. Geriye bir tek Uğurhan kalıyor, henüz yılın en iyi filmini izleyeceğimizi bilmeden, birlikte izliyoruz. Bir prolog, on iki bölüm, bir epilog... Film bitince bir süre sessizce yürüyoruz, ayaklarımız Kraft'a giden yolu biliyor. Sonra ben diyorum ki: "Çok iyiydi ya..." Burada yazmışım.

tick, tick...BOOM! (2021, Lin-Manuel Miranda)
Kasım 2021, İstanbul. Gizem'le huzurlu bir pazar etkinliği planlamışız. Banana bread pişirip, yanında kahveyle yiyip, film izleyeceğiz. Ne izleyeceğimizi ta bir hafta önceden seçmişim. Umduğum müzikal, beklenmedik bir şey vuruyor yüzümüze: 30 yaş krizi. O, iki ay önce 34'üne girmiş, ben iki ay sonra 35'ime gireceğim. Sahneler, şarkılar ilerledikçe kanepenin iki ucunda burnumuzu çekmeye başlıyoruz. Film bitiyor, karanlıkta kalıyoruz. "Çok iyiydi ya..." bile diyemiyorum; banyoya ağlamaya gidiyorum. Burada yazmışım.