Murat Erşahin

Sevdiğimiz isimlere “içinde yaşamak istedikleri film ya da diziyi” sormaya devam ediyoruz. 37. konuğumuz , seçtiği filmse Cinayeti Gördüm / Blow-Up (1996).

Michelangelo Antonioni’nin başyapıtlarından 1966 tarihli “Blow-Up / Cinayeti Gördüm” filminin içinde, ortalık yerinde olmak ve orada kalmak isterim…

1960’ların ortasından sonuna uzayan sihirli zaman aralığı… ‘Swinging London dönemi’… Kültürel bir devrim… Hedonizm dönemi! Gerçeklikten kopuş… Londra sokaklarının özgür ve özgün keşmekeşinde bir başına salınmak… Serinkanlı bir ‘karmaşanın’ anlam içeren başka bir şeye dönüşmesi! Zamandan soyutlanıp, parkın geniş yeşiline uzanıp, gökyüzünden geçen bulutları seyretmek… Hemen ardından Twiggy’li, The Yardbirds’li, Jimmy Page’li, Jeff Beck’li sokaklar… Herbie Hancock notaları eşliğinde bir ruh terapisi… Sonrası Psychedelik Rock… Gündelik hayatın fon müziği! Kıpır kıpır bir değişimin Avrupa dokusu! Hakikat ve haz dokunuşları tende! Hazzın gerçek olanın ağırlığından uzaklaştıran tedavi ediciliği! Ya da tem tersi. Yok edici bir oyalanma mıdır haz?

Sesli sinemanın en sessiz filminde, bakmak ile görmek arasındaki farka tanık olmak! John Berger’in ‘görme biçimleri’ sorgusu adeta! Üstü örtülü ‘voyeur’ yaklaşımlar. Peşinatsız ve hesapsız varoluş soruları ardı sıra! Gerçek nedir? Gerçek denen olgu karşısındaki küçücüklüğümüz… Rahatlatıcı bir kabullenmenin ve keşfin ortasında zaman mefhumundan sıyrılıp öze inmek...