Arka arkaya güzel kitaplar okumak sanırım geçen ayın en büyük şansıydı benim için. İlk kez okuduğum

Arka arkaya güzel kitaplar okumak sanırım geçen ayın en büyük şansıydı benim için. İlk kez okuduğum yazarların elimden bırakmak istemeyeceğim kitaplarıyla karşılaşmanın verdiği bir heyecan var içimde. İlk kez bir kitabın arkasını okumadan açtım ilk sayfasını... Bu kitap ince ince işlenmiş bir dantel hissiyatı verdi bana. Çok güzel detaylar öyle güzel yerlere yerleşmiş ki... Yaraları olan bir ailenin parçalanması, sancılı büyüme dönemlerimizin çıkmazları, her daim canımızı acıtmayı başaran aşk duygusu, zamanı geriye alma isteği, sustuklarımızın içimizde birer çığlığa dönüştüğü anlar...

"Ne kadar çok insan gömülü her birimizin içinde."

Kendimden çok şey bulurken, yazarın su gibi akıp giden kalemiyle sayfalar elimde yok oluyor. Duyguları geçirmeyi o kadar güçlü bir şekilde başarmış ki Veronesi, okuduğum bazı cümleler kalbime çarpıp geri dönüyordu. Romanda zaman seyrindeki değişiklikler benim için her zaman bağlayıcı bir etkiye sahiptir. Cevapsız mektuplar, söze dökülemeyenlerin zamanı geriye sardığı bir akışa ortak oluyoruz bu romanda. İçime işleyen bir "ip" mevzusu var ki, sanki tüm hayatı bir kavramla anlatmak ister gibi kullanmış yazar.

Eylül ayına taze bir giriş yapmışken, okuyup pişman olmayacağınız bir öneri olsun!