Yasmin Güleç

- 20’lik Bülten

İstanbul’da nasıl eğleniyorduk sorusu biraz buruk bir soru. Sadece mekanlara değil, daha farklı bir İstanbul’a duyulan özlemi içinde barındırıyor. Bir sorudan çok bir cümle gibi. ‘Evet abi ya’yı akabinde getiren, akşam saatlerinde arkadaşlarla nostaljiye dalıp gitmek istediğinizde açılan bir konu. Tabii bu burukluğun içinden çoğu zaman çıkan şey de biraz sevgi, biraz umuttur. Biz bence umuda tutunabilme konusunda genelde başarılı bir grubuz. Biri hafifletmek için “ama dur şu ne komikti...” gibi bir cümle kurar ve konu dağılır, şenleniriz. İstanbul’da eğlendiğim yerler nerelerdi diye düşündüğümde aklıma lise yıllarım geliyor. İstinye’den metroya atlayıp Dürümzade’de arkadaşlarımla yediğim Adana dürümler, mezuniyet gecemizde liseden öğretmenlerimizle gittiğimiz Reina, Rumeli Hisarı'ndaki açık hava konserleri ve daha niceleri. Ama bu özel sayıda bahsetmek istediğim yer Beyoğlu'ndaki Hayal Kahvesi. Ortaokulda çok hoşlandığım, lisede çıkmaya başladığım sevgilim, Pinhani’yi çok sevdiğimi bildiği için ikimize bilet alıp beni buraya getirmişti. İlk defa gitmiştim, o dönemde öyle Beyoğlu'nda bir gece hayatım yoktu (hâlâ yok zaten pek). Çok kalabalık değildi ama doluydu. Tahmin edebileceğiniz üzere, Pinhani’nin yaratabileceği sıcak bir ortam vardı. Herkes sarmaş dolaş, kimi sevgilileriyle, kimi arkadaşları ile konsere gelmişti. Çok tatlıydı. Bazı şarkılara göbek atıyor, bazılarında ise planlamış gibi tüm dinleyiciler olarak sağa sola sallanıyorduk. Çok saftı, çok keyifliydi. Beyoğlu Hayal Kahvesi’ne bir daha gidemedim ondan sonra, yolum düşmedi. Düşsün istediğimde de baktım kapanmış.