This is England,

Dünya Kupası'nda İngiltere'nin İran maçını ve ABD maçını tartışıyor.

Karışık Duygular

Kabus gibi bir Uluslar Ligi grafiğinin ardından İngiltere, Katar’a büyük bir özgüvenle gelmemişti. Fakat İran karşısında alınan 6-2’lik galibiyet rüzgarın yönünü aniden değiştirdi ve kara bulutları dağıttı. Farazi rüzgar değişiminden daha büyüğü ise saha içinde oldu. Gareth Southgate takımın alışık olduğu 3-4-3 yerine 4-3-3’le ilk düdüğü karşıladı. Formasyon, İngiltere’nin oyuna yaklaşımını da değiştirdi.

İran, belki de İngiltere'nin geçmiş turnuvalarda başını ağrıtan toplu oyundaki üretim problemlerini göz önüne alarak, maça çok derinde yerleşerek başladı. Fakat İngiltere’nin bu turnuvada önceden sahip olmadığı bir jokeri var: Jude Bellingham. Bellingham’ın oyunun her yönünde de elit bir orta saha olması Southgate’e hem Kalvin Phillips’i özletmezken hem de dörtlüyle birlikte rakip ceza sahasına ekstra bir oyuncu atabilme imkanı sundu.

4-3-3’ün A plan olmasıyla ilk 11’e yerleşen Mason Mount, Bellingham'la kurduğu ortaklıkla birlikte toplu oyunda İngiltere’ye önceden sahip olmadığı türden bir hareketlilik getirdi. Bu ikilinin hem kanatlara açılıp oyuna genişlik katma mahareti hem de rakip ceza sahasına koşu atabilme özelliği, derinde bekleyen İran savunma hattında önemli eşleşme problemleri yarattı.

İngiltere’nin attığı ilk gol de ceza sahasına ekstra bir oyuncu atabilmenin yarattığı eşleşme avantajından geldi. Bellingham akan oyunda orta sahadan rakip ceza sahasına girerek, biraz Steven Gerrard’ı anımsatan bir kafa vuruşuyla İngiltere’yi 1-0 öne taşıdı. Bellingham, golünün yanı sıra maçı %100 başarılı dripling yüzdesi, %97’lik pas isabeti yüzdesi ve %100 başarı oranıyla yatarak müdahalelerini kazandı.

Devamını oku

Abone ol