Duende

, "2022'nin öne çıkanları" serisinin ilk sayısında Kurak Günler üzerine sohbet ediyor.

Obruklar, apartmanlar, şarkılar ve cadılar

Yılın öne çıkan filmi: Kurak Günler

Neden izleyelim? Bu sorunun yanıtına bir-iki paragraf yetmez dedik. Ben ve Dilara, çok sevdiğimiz Altyazı Sinema Dergisi'nden Ekrem Buğra Büte'yi stüdyomuza davet ederek Kurak Günler'i konuştuk. "Şu an yaşadığımız toplumsal gerçekliğin ne olduğuna dair bir hikâye anlatan ve doğrudan bir hissi kristalize etmeye çalışan bir film var önümüzde. Tabii ki bu yıl bunu konuşacağız." diyerek hak veriyor bize.

Filmi konusundan bu parmak bastığı toplumsal meselelere, müziklerinden rejisine, kurgusundan görüntülerine farklı açılarından tartışıyoruz birlikte. Filmi beğenmeme neden olan şeylerden birinin de ana karakterlerinin kuir bireyler olmasının ya da olduğu imasının filme yediriliş şekli olduğunu söylediğimde Dilara, Metin Akdemir'in 80'ler ve 90'ların Türkiye sinemasından üç filme bakıp örtük kuir ihtimallerin peşine düştüğü Hayalimdeki Sahneler belgeselini hatırlatıyor ve ekliyor: "Kurak Günler’deki kuirliğin örtük ihtimalleri aşmasını çok büyük bir kazanım olarak görüyorum."

Kurak Günler'in Emin Alper sineması açısından durduğu nokta da çok önemli ve değerli benim için. Buğra "Hep bir şekilde taşraya ya da şehrin taşrasına bakma durumunun devam ettiği ama dönüşüm geçirdiği bir filmografi" olarak tanımladığı Emin Alper sineması için "Nuri Bilge Ceylan'ın ve Semih Kaplanoğlu'nun olmadığı kadar net bir şekilde politik ve zamanın ruhuna uygun" diyor. Kurak Günler, Karanlık Gece ve Kar ve Ayı'nın kesişimleri nedeniyle Türkiye sinemasının geride bıraktığı bu yılı Yusuf'lardan Emre'lere geçiş tanımıyla özetliyoruz. Buğra son sözü söylüyor: “Nuri Bilge Ceylan’ın ilk dönem filmlerinden ve Semih Kaplanoğlu’nun Yusuf üçlemesinden bildiğimiz ve alıştığımız taşranın boğuculuğu, sıkıcılığı ve aynı zamanda aşkı ve romantizmi artık bitti. Artık taşranın öldürücülüğü var. Artık taşra bizi boğmuyor, taşra bizi öldürüyor.”

Devamını oku

Abone ol