Erje Ayden / Üsküdar'daki Teyzemiz

Yarattığın şeylerden hoşnut olmak fakat onları yaratırkenki hâlinden hoşnut olmamak sence de çok garip değil mi?

Üst üste karşıma çıkan bir kitaba kayıtsız kalmam sizce mümkün mü? Bence hayır.

Katıldığım atölyede birden fazla kişinin elinden düşmeyen bir kitabı arkası dönükken elimde bulup yine merak ettiysem, bir sebebi vardır dedim ve tanışmakta oldukça geç kaldığım Erje Ayden ile bu vesile ile tanışmış oldum. Üsküdar'daki Teyzemiz ile Ayden'le tanışmam da ayrı bir tesadüf oldu çünkü bir noktada kendisinin hayatını okumuş olduğum otobiyografik bir roman seçmişim. Ayden, 1950-60'ların önde gelen siyasi casuslarından biri ve aynı zamanda o dönemin ABD yeraltı akımının önemli yazarlarından biri. Ve şimdilerde sahaflarda peşine düştüğüm İkinci Caddenin Çılgın Yeşili'nin dünyanın en çok satan Türkçe romanı olduğunu öğrendim. Ayden'in çok keskin bir kalemi var aslında, biraz Bukowski tadı biraz da Kerouac havasını fazlasıyla hissettiriyor.

Erje'nin hayatındaki en baskın ve etkili karakterlerden biri, bir dönem milletvekilliği sonrasında da senatörlük ve hakimlik yapan, ünlü bir avukat olan babası. Onunla tüm ilişkisini kesip New York'a taşınarak kendi ayakları üzerinde durduğundan, bu mücadelede ne kadar çok yara aldığından kitapta bahsediyor. Seçtiği meslek ise o kadar ilginç ki NATO casusluk grubunda yer alıyor ve ilk görevi için Fransa'ya gidiyor. Bu gidiş yazın hayatında da birçok şeyi değiştiriyor aslında, İkinci Dünya Savaşı sonrası ortaya çıkan yeni akımların merkezi kaymaya başlıyor ve Ayden, New York'a geri döndüğünde orayı sallayan Beat kuşağının bir temsilcisi hâline geliyor. Kitapta içsel bunalımlarını, abisiyle olan gelgitli ilişkisini, alkol bağımlılığını tüm netliğiyle ele almış. Böyle bir ismin hayatına dahil olduktan sonra bir romanını okumamak çok büyük haksızlık olur diye düşünüyorum!

Hem kim demiş ki sevgi yaralanmadan başlayıp bitebilir.