İçimdeki Dünya,

son sayısında yasımızın yansımalarını tartışarak yas ritüelleri ve yasın evrelerini inceliyor.

Yasımızın yansımaları

Ne var ki, yas tutma sürecine geçebilmek için bile bir süre gerekiyor. Yeni durum çok tazeyken, o durumun içine yerleşebilmek yani orada kendine bir yer bulabilmek oluyor insanın derdi. Ben kimim, benim basıma ne geldi, bundan sonra nasıl bir hayat bekliyor beni?

6 Şubat depreminden sonra sosyal medyada denk geldiğim bir psikoloğa yazan bir kadın, “Yalnız kalmak, sakin kalmak istiyorum, bir damla gözyaşı dökemedim.” diyordu. Üzdü ve düşündürdü beni bu istek. Yaşanan acıları tahayyül etmek o kadar zor ki…Bunu oturduğumuz rahat koltuklardan algılayabilmemizin mümkün olduğunu düşünmüyorum. Ancak bu demek değil ki, biz bu yaşananlara üzülemeyiz ya da bizim yasımız başkalarının yasının yanında önemsizdir. Elbette acıların büyüklüğünü tartışabilir ve belki tartışmaya bile açık olmayan büyüklükte acıların varlığını kabul edebiliriz. Ancak kabul etmeliyiz ki, hiçbirimizin yası değersiz değil. Bunu kendimize hatırlatalım ve her ne varsa içimizde kaybettiğimizi hissettiğimiz, ki bu en basitinden “yaşama sevinci” dahi olabilir, o hâle değer verelim, özen gösterelim, kayıp hissimizle yüzleşelim.

Devamını oku

Abone ol