Kayıp bir mevsimin yasını tutmak

Dışa dönüklüğün başarı sayıldığı, eylemselliğin, aktifliğin övüldüğü, hız odaklı bu çağda, kışı kaybetmek aynı zamanda “içerisini” kaybetmek anlamına da gelebilir mi? Çünkü kış geldiğinde canlılar içe dönmeye, içe çekilmeye bir nevi hak kazanırlar. Zira yeniden yeşerebilmek için buna ihtiyaç vardır.

Yazı: Tuğçe Isıyel

Ben çok yakında “kış depresyonu”nun tanımının değişeceğini düşünüyorum. Kış depresyonu, kışın girilen bir depresyon türü olmaktan çıkacak da kışın yaşanamayışından doğan bir depresyona dönüşecekmiş gibi. Bunun semptomlarını da hep beraber yaşayıp göreceğiz. Kışın kaybı bizi kolektif bir yasa sürükleyecek kuşkusuz. Aslında bu yas türünün adı çoktan konuldu bile: Ekolojik yas. Bu kavram üzerine uzun süredir yazılıp çiziliyor.

• Nedir? Ekolojik yas (eco-grief), 1940'ta Aldo Leopold tarafından doğal afetler, orman yangınları, iklim değişikliği, soyları tükenen türler, buzulların erimesi, su kıtlığı, hava kirliliği gibi olaylara karşı verilen psikolojik bir tepki olarak tanımlanıyor.

Buzul cenazeleri

Bu yıl ayılar kış uykusuna yatamadılar, yatanlar da kısa bir süre sonra uyandılar. Kış uykusuna yatamayan ayıların metabolizmalarında zayıflıklar gözlemlendi. Bazı derelerde su seviyesi sudaki canlı hayatını çok ciddi bir şekilde tehdit eder hâle geldi. Tarımsal kuraklık nedeniyle gıda krizinin kapıda olduğunu biliyoruz. Ağaçların, çiçeklerin yalancı baharlarla kafası allak bullak. Buzullar birer birer çekip gidiyorlar dünyamızdan sonsuzluğa doğru.

Durumun vehametine dikkat çekmek amacıyla bir süredir eriyen buzullar için önce İzlanda’da, sonra da İsviçre Alpleri’nde buzul cenazeleri düzenlenmeye başlandı.

Yazının devamı