^{Görsel: Zeynep Gözütok}

Herkes annesinin, babasının, ilk patronunun hatalarını hatırlıyor ve o hataları tekrarlamamaya çalışıyor. Yani herkes kendisinden öncekilere ilikli. Peki her kuşak birbirini içine sininceye kadar gömdüyse artık öncekilere, sonrakilere el verip bu çukurdan çıkmanın vakti gelmedi mi?

Yazı: Sinem Dönmez

“Bugünkü çocuklar lükse düşkünler, büyüklerine karşı saygısızlar ve çok fazla konuşuyorlar.” Platon (MÖ 427-MÖ 347)

Ortak bir düşman, insanları birbirine en kolay bağlayan şeylerden biridir. Artık kanıksayacağımız kadar uzun bir süredir şaka malzemesi olan ve giderek artan bir ivmeyle nefret söylemine evrilen Z kuşağı iğnelemeleri, üzerine düşünmemiz gereken bir hâle geldi. Buna dair videoları her izlediğimde, Twitter’da binlerce kez alıntılanan yargıları her okuduğumda, kendimi eleştirilen yaş grubundaki insanların yerine koymaya çalışıyorum.

• 20’lerimde ya da 30’larımın başında olsam, her girdiğim sosyal medya mecrasında bu hakaretlerle karşılaşmak ister miydim? Sanmıyorum.

Zamanımızın günah emicileri

Günah Keçisi: Başkalarını Suçlamanın Tarihi kitabının yazarı Charlie Campbell kitabına şöyle başlıyor:

“Önce suçlama vardı. Adem, Havva'yı suçladı; Havva yılanı... Biz de o zamandan beri bununla uğraşıyoruz.”

Z kuşağıyla ilgili konuşulanlara bakarken aklıma bu kitabın gelmesinin tesadüf olmadığını kitabı yeniden karıştırırken anladım: Ortaçağ’da ölülerin günahlarını aktarmanın bir yöntemi olarak ortaya çıkan bir meslek varmış. “Günah emiciler.” Cenazelerde ölen insanın günahlarını üzerine alması için para ödenen günah emiciler, cüzzamlılarla aynı muameleyi görürmüş. 19. yüzyıla kadar gelen bu gelenek zamanla yok olmuş.

Öte yandan: Vatka 30 yıl sonra moda oluyorsa, günah emiciler de 500 yıl sonra yeniden doğabiliyor. Campbell, günah emicilerle yan yana duran günah keçisi kavramını açıklarken şöyle diyor:

“Eninde sonunda, acı çekmediklerine inandığımız kişilerden günah keçileri yaratırız, onları canavarlaştırırız ve nefret edilmelerini kolaylaştırırız. Bu insanların bizden daha aşağı oldukları fikrini benimseriz. Buradan da yapılanların onlara müstahak olduğu sonucu çıkar.”

Kendi başına bir hakaret ya da genel olarak "gençlik" kavramının yerine kullanılan bir söz öbeğine dönüşen "Z kuşağı"nın üzerine yapışan tüm aşağılamalarla birlikte düşündüğümüzde bu sözler halen geçerliliğini koruyor. Zira her yeni nesil, bir öncekiler tarafından eleştirilmiş olsa da hiçbiri bugün Z kuşağının maruz kaldığı kadar açıktan nefret söylemine maruz kalmamış; her sorunun nedeni olarak gösterilmemişti.

YAZININ DEVAMI