Ayça Örer

“6 Şubat’a kadar her gün gitmeyi düşünürdüm. 6 Şubat’tan beri her gün dönmeyi düşünüyorum.”

Bu yazıyı tek bir cümleyle özetlemem gerekse bunu seçerdim. Konstantinos Kavafis “Bu şehir arkandan gelecektir” derken muhtemelen bu denli sert bir veda düşünmemiştir ama depremden sonra evden ayrılanlar için hayat hep, bir zamanlar sevdikleri, rahat ettikleri, tanıdıkları bir şehri ve hayatı özlemekten ibaret. Bu şehir artık hayallerinde yaşıyor. Şimdi yalnızca o hayalin, yine aynı avlularda, sokaklarda buluşma ihtimalinin peşinden koşuyorlar. Tabii bütün bunların hepsi olsa da kaybettikleri insanların geri gelmeyeceğini bilerek...

• Bu dosya için konuştuğumuz herkes, hayatlarını başka bir şehirde yeniden inşa etmiş, yeni bir düzen kurmuş depremzedeler. Onlara “Hayata nasıl yeni baştan başladınız?” sorusunu sorduk. Ortak cevapları "Bebek adımlarıyla yürümeyi öğrenir gibi" oldu.

Depremzedeler aslında çoktan bir yerinden yaşama karıştı, kendilerine bir hayat kurdu. Fakat bunu yaparken yalnız bırakıldıklarını da cümlelerinin sonuna ekliyorlar. Hatta 64 yaşındaki Havva şöyle diyor:

“Bir komşuluk hakkı vardır kültürümüzde, ekmek-tuz hakkı da denir. Bizim aramızda bu kalmadı ya da hiç yokmuş.”

Konuştuklarımızın çoğu, türlü nedenlerden isimlerinin paylaşılmasını istemedi. İsimlerini verenler, hayatlarımıza sirayet eden çekingenlik hâlinin nedenlerini bir kere daha sorgulattı. Bu yüzden onları ön isimleriyle anacağız.

Kira 15, size 20

Ercüment ve ailesi, Hatay’daki depremin ardından bir süre çadırda yaşadıktan sonra, ilk önce Konya’ya, sonra Ankara’ya geçmiş. Zor bir 6 ayın ardından Ankara’da bugün de yaşadıkları evi bulmuşlar:

“Depremde aile apartmanındaydık ve evimiz yıkıldı. Ablam ve ailesi, annem, babam ve halamın ailesi enkaz altında kaldı. Bizim evin olduğu kısım böyle bir kutu gibi duruyordu. O evden biz çıktık ama biz nasıl çıktık, onu da bilmiyorum. Annemlerin cenazelerini beklerken günler geçmedi, Allah kimseye yaşatmasın.”

Ailecek bir süre çadırda yaşamaya çalıştıktan sonra Konya’ya gitmeye karar vermişler:

“İlk etapta Konya’da taşınmak istedik. Açıkçası aklımıza Konya niye geldi bilmiyorum. Ankara, İstanbul gibi büyük yerlerden korktuk ve Hatay’a da yakın olsun diye düşündük sanırım. Konya’ya Haziran başında gittik. Ancak hiç ev bulamadık. O sıralar zaten çok yer değiştiren vardı. Oradaki eş dost da yardımcı oldu ama yine de ev bulamadık, iş konusunda da emin olamadım Konya’da yapabileceğimden. Benim kuzenim yıllardır Ankara’da yaşıyor, onun telkiniyle geldik.”

YAZININ DEVAMI