Nemo'nun geçen yılki zaferinin ardından Eurovision bu yıl 1956'da doğduğu yere, İsviçre'ye döndü. Bu da zaten şeffaflıktan hayli uzak olan Cenevre merkezli Avrupa Yayın Kurulu'nu yeniden eleştirilerin merkezine taşıdı. Eurovision finalinde yer alan ülkeler her yıl az çok değişiklik gösterse de başından beri değişmeyen bir kural vardır: "Siyasetin bu sahnede işi yoktur." Peki bu mümkün mü?

Yazı: Deniz Aytekin

Geçen yıl Malmö'de düzenlenen yarışmada bazı ülkeler adına yarışan sanatçıların İsrail'in Eurovision'dan çıkarılması için imza vermesi, basın toplantılarında ve sahnede İsrail'i üstü kapalı ya da açık olarak protesto etmesi ve seyircilerin açtığı Filistin yanlısı pankartlar ve bayraklar, organizatör Avrupa Yayın Kurulu'na göre yarışmaya "gölge düşüren" tartışma ve görüntülere yol açmıştı.

Bu yıl da Eurovision öncesi İspanya, İrlanda ve Slovenya’daki yayıncıların İsrail’in yarışmaya katılımıyla ilgili başlattığı tartışma, aralarında Hadise'nin de bulunduğu 70'in üzerinde eski Eurovision katılımcısının açık çağrısı ve Nemo'nun İsrail'in katılmasına karşı olduğuna dair beyanı gündem olsa da Avrupa Yayın Kurulu geçmiş yıllarda olduğu gibi siyasetin Eurovision'a karıştırılmaması gerektiği söyleminin arkasında durdu.

Yarışmanın prodüksiyon ekibi bu yıl, geçen seneye göre daha temkinli bir tavır takındı. İkinci yarı final gecesinde İsrail'i temsilen sahneye çıkan Yuval Raphael şarkısı New Day Will Rise'ı söylerken seyirciler ekrana yalnızca bir kez yansıdı, o karede de kalabalığın içinde elinde İsrail bayrağı taşıyan biri görülüyordu. Geçen yıl olduğu gibi bu yıl da performansın hemen ardından sosyal medyada "İşte Eurovision sahnesinin gerçek durumu" mesajıyla sahnenin hemen önünde açılan bir Filistin bayrağı ve yuhalamaların duyulduğu videolar paylaşıldı.

YAZININ DEVAMI