Kitapçılar kapanıyor. İnatla, ısrarla var olsun diye uğraştıklarımızı hatırlamak, onlara veda etmek de bizim borcumuz. Sahaf Murat'tan Yalvaç Abi Kitabevi'ne, yeri değişen Turkuaz Sahaf'tan vitrinlerine "Kiralık" yazısı asılan daha nicelerine. Alışkanlıkların zinciri kırılıyor. Hayat akıyor ama kimileri için daha renksiz.

Yazı: Ayça Örer

Kitapçılar kapanıyor. Bir şehrin değişimi herkesi başka bir yerden acıtıyor elbette. Kimi yiten sahillerine, kimi apartmanlara yenilen eski evlerine, kimi ormanların yok olan sesine, kimi bostanların toza karışmasına üzülüyor. Bazıları da kitapçıların kapanmasına...

Sokağa çıktığınızda rutinlerinizden birinin eksilişi, uzun bir yürüyüşün ardından oturduğunuz yerde size yeni bir eserin eşlik etme ihtimalinin azalması, bilindik mekanların bazen uzun bir çekişmenin ardından, bazen çat diye gidişi… Bunlar bazen duruyor, katmerleniyor ve bir park AVM’ye dönmesin diye başlayan koca bir kavgaya dönüşüyor. Çünkü giden yalnızca parklar, kitapçılar değil, “büyük caddelerin birinde” tanıdıklara rastlama ihtimali.

“Beyoğlu hep bitti demişiz. Her yıl bir önceki yılı özlüyoruz. Bir yıl sonra da bugünü özleyeceğiz. ‘Beyoğlu’na kravatsız çıkılmazdı’ dedikleri günlerden, Beyoğlu’nda kravat satılan yerin kalmadığı günlere geldik.”

Hazzo Pulo Pasajı’nda sahaf dükkanı olan, kendi deyişiyle dünya değişse yine Beyoğlu’nda yaşayacak Murat Uncu’nun ya da dükkanının ismiyle Sahaf Murat’ın sözleri bunlar. Gidenleri, değişenleri, kalanların ne koşullarda kaldığını kırık dökük anlatıyor. Kırık dökük olan onun anlattıkları değil elbette, hatırlayıp bir olay daha ekledikçe unuttuklarımıza şaşırıyoruz. Kartalın her gün ciğerinden bir parça koparttığı Prometheus misali, İstiklal Caddesi de her gün ciğerinden bir parça kaybederken bambaşka bir çehreye bürünmüş. Emek Sineması’nın kapanması sanki dün gibi ama aradan 12 yıl geçmiş. Beyoğlu Sahaf Festivali sahi kaç yıldır yapılmıyor? Ya da 2005 yılında İstiklal Caddesi’nde yürüyen biri bugün o günden ne bulabilir?

YAZININ DEVAMI