İlhan Şeşen, Grup Gündoğarken ile bize bir evren verdi. Seslerin usul, insanların sakin, duyguların naif olduğu güvenli bir yer... Yüzüne rüzgar değdi, söz yazdı. Dalgaları sevdi, besteye dönüştürdü. O hayata katıldı, hayat da onu hep besledi. Parçaları kendi kaplarından taşıp zamanla bir dünya görüşüne dönüştü. İşte Şeşen bu yüzden hep, "Geçmiş değil, bugün gibi" yaşanacak buralarda.

Yazı: Işık Cansu Canayak

Uzun uzun yollar hatırlıyorum. Bitmeyen yollar. Sıcak araba içleri. Tolga Karaçelik'in müthiş filmi Kelebekler'de üç kardeşin biraraya gelerek çıktığı araba yolculuğunda "Bir Yaz Daha Bitiyor" parçasının onlara eşlik etmesi gibi, çocukluğumdaki bir yere gidişlerin arka fonunda hep Gündoğarken var. Yani sakin, hüzünlü ama hep pozitif bir yerden hayata bakmayı becermiş İlhan Şeşen'in sesi.

26 Mayıs Pazartesi günü hayata veda eden Şeşen ve tam merkezinde durduğu Grup Gündoğarken hakkında bir şeyler söylemek, aynı zamanda yollara, yıllara, kaybolan duygulara ve daha pek çok şeye bakmak demek. Bu yüzden çok değerli ama bir o kadar da zor. Denemeler'in neden en sevdiği kitap olduğunu "Her okuduğumda yazarı Montaigne'in hayatı basite indirgeyiş biçimine hayran kalıyorum. Bunu o kadar sade ve doğru bir biçimde yapıyor ki kabul etmek zorunda kalıyorsunuz" cümlesiyle anlatıyor ya, işte bu tam da Şeşen'i sevme nedenimiz.

Karşılıklı konuşur gibi dupduru anlattığı mevzular, derin konuları çocuksu ama bilge bir değerlendirmeyle aktarışı... Lafı uzatmadan, çarpıtmadan, sakınmadan. Neşeli bir hüzün mü desem, nasıl desem bilemiyorum Şeşen'e özgü bir hâl.

YAZININ DEVAMI