Dünyada olup bitenler karşısında kendimizi epey güçsüz hissettiğimiz bu dönemde, birileri bireysel kontrolün en uç hâlini, yani sonsuz gençliği, hatta ölümsüzlüğü takıntı hâline getiriyor. Sonsuz yaşam arzusu yeni bir şey değil. Öte yandan bugün bu arzu, tek bir terim etrafında birleşiyor: Longevity.

Yazı: Gizem Sevinç Selvi

Birkaç ay önce, birden fazla hastalıkla mücadele eden 82 yaşındaki dedemin organları iflas etmeye başladı. 2. Dünya Savaşı yıllarında Anadolu’da doğmuş, ömrü boyunca durmadan çalışmıştı. Annemle telefonda konuşurken, biraz da yorgunlukla, “Neyi zorluyorlar ki?” dediğimi hatırlıyorum, “100 yaşına kadar yaşayacak değil ya.” Annem üzgündü, bense gençliğin verdiği cüretkarlıkla haddinden fazla gerçekçi. Bir süre sonra dedemi kaybettik.

Dünyada olup bitenler karşısında kendimizi epey güçsüz hissettiğimiz bu dönemde, birileri bireysel kontrolün en uç hâline, yani sonsuz gençliğe, hatta ölümsüzlüğe takıntılı bir biçimde odaklanıyor. Sonsuz yaşam arzusu yeni bir şey değil. Çin’in ilk imparatoru Qin Shi Huang’ın, efsanevi ölümsüzlük iksirini aramaları için halkını görevlendirdiği biliniyor. Öte yandan bugün bu içgüdü tek bir terim etrafında birleşiyor: Longevity, yani uzun ve sağlıklı yaşam.

Dünya Sağlık Örgütü’ne göre 2015-2050 yılları arasında dünyadaki 60 yaş üstü birey sayısı neredeyse ikiye katlanarak 900 milyondan 2 milyara çıkacak ve toplam nüfusun %22’sini oluşturacak. Ancak longevity artık sadece “uzun yaşam” anlamına gelmiyor. Bugün sigarayı bırakmak, daha çok hareket etmek, yalnızlıktan kaçınmak gibi klasik yöntemler, bu kavramın etrafında gelişen, ticari ve çoğu zaman rekabetçi olan yeni anti-aging yaklaşımların gölgesinde kalıyor.

Uzun yaşam artık yeni bir spor dalı gibi pazarlanıyor: Geçmişte işkolik olmakla övünülürken bugün 8 saat uyuduğunuzu Oura yüzüğüyle belgelemek bir prestij kaynağı. Özellikle teknoloji milyarderleri, yeterli para ve bilimsel yatırımla ömrü 120, hatta 150 yıla uzatabileceklerine inanıyor.

YAZININ DEVAMI