Kuzey Fransa’daki yoksul bir köyden Paris entelijansiyasına uzanan yolculuğunu acımasız bir açıklıkla yazan Édouard Louis'nin Moda Sahnesi'ndeki söyleşisinin gördüğü ilgi, onun artık sadece bir yazar değil, bir fenomene dönüşmüş olduğunu gösteriyor. Pek çoklarına göre Nobel’e uzanması an meselesi. O ise kalemini, şiddeti kimsenin kaçamayacağı şekilde açığa sermek için kullanmanın peşinde. Louis ile sınıf atlamanın bedelinden utanca ve yeni bir sol tahayyülüne uzanan bir sohbete oturduk.

Röportaj: Elif Bereketli

Édouard Louis, cesur ve bunun ödülünü almış bir yazar. 2014 yılında henüz 22 yaşındayken yayımladığı Eddy’nin Sonu romanıyla çağdaş Fransız edebiyatının en önemli isimlerinden biri olacağını kanıtlamış, kendinden çok söz ettirmişti. O günden bu yana, Kuzey Fransa’daki yoksul bir köyden Paris entelijansiyasına uzanan yolculuğunu acımasız bir açıklıkla yazıyor.

Şimdi kitapları onlarca dile çevriliyor, tiyatroya uyarlanıyor, bir Netflix dizisi yolda. Moda Sahnesi’ndeki söyleşisinde gördüğü ilgiye bakarsanız o artık bir yazar değil, bir fenomene dönüşmüş durumda. Ama Louis, sadece popüler değil; yazdıklarıyla şimdiden Annie Ernaux, Didier Eribon ve Ken Loach gibi isimlerle birlikte anılıyor. Pek çoklarına göre Nobel’e uzanması an meselesi.

Édouard Louis ile İstanbul’da kaldığı otelin lobisinde buluşmak üzere sözleşiyoruz. Ama karşılaşmamız otelde değil, Çukurcuma’nın yokuşlarında oluyor: Louis; ekru tişörtü, New Balance ayakkabılarıyla, elinde bir market poşeti, içinde iki küçük su şişesi, hafifçe bir şarkı mırıldanarak yürürken... Kendimi tanıtınca içten bir gülümsemeyle selam veriyor, çok geçmeden birer soğuk kahve söyleyip yakıcı öğlen güneşinden korunabileceğimiz bir yer bulup oturuyoruz. Sınıf atlamanın bedelinden utanca ve yeni bir sol tahayyülüne kadar uzanan neredeyse bir buçuk saatlik bir sohbete başlıyoruz.

RÖPORTAJIN DEVAMI