Zohran Mamdani’nin 2025 New York Belediye Başkanlığı kampanyası, yalnızca yerel bir seçimin sonucunu belirlemedi, 21. yüzyılda siyasi gücün nasıl inşa edileceğine, seçmenle nasıl bağ kurulacağına dair güçlü bir fikir de sundu. Olduğu gibi görünen, gerçek dertlerle gerçekçi bir şekilde hemhal olan ve en önemlisi dijitalin yerlisi olan Mamdani'nin seçim kampanyası üzerine...

Yazı: Ümit Alan

“Bu bir kampanya değil. Bu bir hareket.”

New York Belediye Başkanlığı seçimini görkemli bir şekilde kazanan Zohran Mamdani, seçim öncesi son sosyal medya paylaşımlarından birinde böyle bir cümle kurmuş. Bana kalırsa her şeyi özetleyen cümle bu.

Aynı paylaşımda üç milyondan fazla New Yorklunun kapısını çaldıklarını da söylüyor. Bir kampanya, bol parayla herkesin ekranına düşebilir evet ama bunu yapamaz. Çünkü kapıları çalmak için gerçek bir topluluk, yani bir hareket gerekir. Kitleler harekete geçtikten sonra, asıl iş hata yapmamaktır.

Zohran Mamdani’nin 2025 New York Belediye Başkanlığı kampanyası, yalnızca yerel bir seçimin sonucunu belirlemiyor bana kalırsa. 21. yüzyılda siyasi gücün nasıl inşa edileceğine, seçmenle nasıl bağ kurulacağına ve geleneksel güç odaklarıyla nasıl mücadele edileceğine dair güçlü bir fikir de sunuyor.

Pek çok seçim kampanyasında çalışmış bir iletişim profesyoneli olarak bu fikre yakından bakmak istiyorum. Önceden uyarayım, siyasi iletişimde reklamın etkisinin hayli sınırlı olduğuna inanırım. Bu çok iyi tasarlanmış kampanya da fikrimi değiştirmedi. Aksine güçlendirdi. Aslolan zarf değil mazruftur. Reklamın becerisi de mazrufu öne çıkarmakta, yani fazlalıkları atmaktadır. Mazruf boşsa, o en temel reklam ilkelerinden biri çalışır: İyi reklam, kötü ürünü batırır.

O zaman tekrar soralım: Reklamın etkisi sınırlıysa başlangıçta anketlerde %1’lerde gezinen bir aday, ABD’nin müesses nizamını nasıl yendi?

Mamdani’nin hibrit yaklaşımı

Mamdani’nin başarısının ilk sırrı şu: Dijitalde yakaladığı muazzam enerjiyi fiziksel, yani gerçek dünyaya kanalize etme becerisi. Bu hibrit bir yaklaşım. Dijital ya da fiziksel dünyadan birini tercih etmiyor. İkisini ayrı ayrı da faydalı bulmuyor. İkisini birbirinden ayrılmaz bir bütün olarak ele alıyor.

Eski nesil bir siyasetçinin bunu anlaması zor. Onun için bir sokak vardır bir de ekran çünkü. İkisinde de ayrı ayrı başarılı olmak gerekir. Zohran Mamdani modelinde bu ikisi ayrı şeyler değiller. Bu hibrit bir model. Bunu anlamak için de dijitalin yerlisi olmak gerekiyor. Sokakta neysen, ekranda da o olmak ancak böyle mümkün.

Tek dert geçim derdini bitirmek

Zohran Mamdani, henüz 34 yaşında. Uganda doğumlu, Müslüman, göçmen kökenli ve sosyalist bir aday. ABD siyasetini bilenler bu kimliğin içerisinde en tehlikeli tanımın “sosyalizm” olduğunu kabul ederler. İdeolojik sosyalizm, sıradan ABD’li seçmen için tabu bir sözcük, handiyse bir zehirdir.

Bence bu kampanyanın iletişimsel dehası sosyalizm gibi bir ideolojiyi ABD’li seçmene uygun olarak yeniden paketlemiş olmasında. Rakipleri de Mamdani’yi en çok buradan vurmaya çalıştı. Sık sık “Radikal” ve “Komünist” etiketleriyle köşeye sıkıştırılmaya çalışıldı.

Mamdani’nin buna karşı hamlesi hiçbir ideolojik tartışmaya girmemesi oldu. Kampanyasının ana mesajını “geçim derdi” (Affordability’i böyle çevirmeyi tercih ediyorum) olarak belirledi ve her konuşmasında, konu ne olursa olsun, kıvrakça “geçim derdi” meselesine döndü. Sonunda kendisine saldıran her figür, algısal olarak geçim derdinin son bulmasını istemeyen vampirlere dönüştü.

Net hedef, somut vaatler

Zohran Mamdani, halkın asıl derdini doğru tespit etmişti. New York, çalışanlar için çok pahalı bir şehirdi. Onun da bu yaşam maliyetlerini düşürmekten başka derdi yoktu.

Bu derdini gayet somut vaatlerle destekledi: Ücretsiz (ve hızlı) şehir içi otobüsler, belediye marketleri (fiyatları düşürmek ve özellikle gıdaya ulaşımı kolaylaştırmak için), kira artışını dondurma (1 milyon kira kontrollü konutta), ücretsiz çocuk bakımı.

YAZININ DEVAMI