İstanbul’un eğlence ve kültür hayatını şekillendiren gazino geleneği, müdavimlik kültüründen beslenen müzikli eğlence anlayışıyla tarih boyunca kentin sosyal yaşamının önemli bir parçası oldu. Rixos Tersane İstanbul, yılbaşı akşamı bu nostaljik geleneğin izini süren Yılbaşı Gazinosu konseptiyle Ata Demirer & Solo Şarkılar eşliğinde bizi geçmişe götürmeye hazırlanırken biz de gazino kültürünün tarihinde bir yolculuğa çıkıyoruz.

İstanbul’un eğlence ve kültür hayatını şekillendiren gazino geleneği, müdavimlik kültüründen beslenen müzikli eğlence anlayışıyla tarih boyunca kentin sosyal yaşamının önemli bir parçası oldu.

Latince casa (ev) kelimesinin küçük anlamı veren -ino ekiyle birleştirilmesinden türeyen ve "küçük ev, kır evi" anlamına gelen casino'dan uyarlanarak Türkçeye giren gazinonun kültürel anlam dünyamızdaki yeri belki zaman içinde değişti ancak bugün bile gazino dediğimizde akla eğlence geliyor.

Osmanlı döneminden Cumhuriyet'e: İlk müzikli eğlenceler

Bir mekanda toplanıp müzik eşliğinde eğlenme kültürü, Osmanlı döneminde saraya, konaklara ve kapalı topluluklara mahsus bir gelenekti. Halk eğlenceleri ise çok uzun bir süre boyunca bayram günlerine ve helva sohbetleri gibi buluşmalara özel istisnai durumlarla sınırlıydı. Öte yandan meyhaneler de toplumun geniş kesimlerine hitap edecek bir yapıya sahip değildi.

19. yüzyılın ortasına doğru ise musiki, mesire yerleri, kıraathaneler, daha sonraları gazinolar gibi umuma açık yerlerde icra edilmeye başladı. Dönemin musikişinasları arasında sihirli bir sözcük dolaşıyordu: Konser. İlk dönemler tiyatro salonlarında "umuma mahsus" biçimde verilen konserler daha sonra "açık hava konserlerine" de dönüştü.

Kimilerinin “İstanbul musikisi” olarak da adlandırdığı incesaz, önce İstanbul’un konaklarında, yalılarında, saraylarında icra ediliyordu. 20. yüzyıla doğru kıraathanelerde de dinlenir oldu. Zamanla incesaz, gazino kültürünün de temellerini attı.

YAZININ DEVAMI