Gastronomi acı tatlar üzerinden, sinema ve edebiyat gerilim türü üzerinden, wellness alanı ise ağır bedensel pratikler üzerinden daha yoğun deneyimleri öne çıkartıyor. Zira günümüz tüketicisi için mesele artık ne tükettiği değil, nasıl hissettiği. Ve daha güçlü, daha sarsıcı, daha “canlı hissettiren” deneyimlerle ilgili eşiğimiz giderek yükseliyor. Peki yoğun deneyimlere açlığımız nereden geliyor?

Yazı: Elif Bayram

“Ölecekmişim gibi hissediyorum” diyor ve kanattan bir ısırık daha alıyor, birazdan soruları yanıtlarken gözyaşlarına boğulacak Oscar ödüllü oyuncu Jennifer Lawrence. Meslektaşı Matthew McConaughey ise “Eyvah, işte şimdi yandık” sözleriyle yetiniyor ve 24 dakika boyunca metanetle programa devam etmeye çalışıyor.

Bunlar, YouTube’da First We Feast isimli kanalda yayımlanan, ünlü simaların bir dizi soruya farklı Scoville değerine göre sıralanmış acı soslu kanatları yiyerek cevap verdiği "Hot Ones"tan anlar. Program, acıyı beğeniden çok dayanıklılıkla ölçülen bir performansa çevirirken YouTube’un çağın deneyim ve tüketim psikolojisini sezgisel olarak çözdüğünü de ele veriyor.

Bu gözle sosyal medyada popüler olan içeriklere, markaların kendini tanımladığı sıfatlara, eş-dost anılarına baktıkça benzer bir duygu, anlatı, hatta yüz ifadesi keşfetmek çok uzun sürmüyor. Peki 3 dakikada maksimum endorfin vadeden -110 derecede kriyoterapi videoları, maraton koşmaya başlayan arkadaşlar, korku ve gerilim filmi maratonlarıyla, true crime merakının yükselişi ve acı soslara duyulan ilgi arasında bir bağlantı var mı?

Deneyim ekonomisi, hissetme ihtiyacımızdan besleniyor

Pine & Gilmore’un 1999’da tanımladığı deneyim ekonomisi kavramı, 2015 sonrası ikinci bir faza geçti. Bu yeni fazda deneyimlerin hoş olması yetmiyor, yoğun olması gerekiyordu. Daha bedensel, daha sarsıcı... Bu noktada da farklı sektörlerden markalar, ürün ve pazarlama stratejilerini bedensel ve duygusal eşikler üzerinden kurgulamaya başladı.

YAZININ DEVAMI