Nostalji, 1688’de Johannes Hofer tarafından ölümcül bir hastalık olarak tanımlandığı günden bugüne çok yol kat etti. Ancak nostaljinin ruhu halen aynı paradoksla besleniyor: Eve dönmeyi arzuluyoruz ama o ev artık yerinde yok. Şimdi ise geçmişi idealize eden nostaljiyle geçmişi paramparça eden gerçeklik birbiriyle çatışıyor. Peki tamamlanmamış bir geçmişin üzerinden yeni bir geleceğin inşasına nasıl geçeceğiz?

Yazı: Ümit Alan

Yaş olarak boomer sayılmam ama tam bir boomer gibi yazıya bir fıkra anlatarak başlayacağım. Hatta Nasreddin Hoca fıkrası. Hoca evinin anahtarını kaybetmiş, telaşla aramaktadır. Yoldan geçen bir komşusu ona yardım etmeyi teklif eder ve birlikte aramaya başlarlar. Epeyce bir süre arayıp bulamayınca komşusu kuşkulanır ve sorar: “Hoca burada mı düşürmüştün tam olarak?” Hoca’nın cevabı nettir: “Hayır,” ve ekler: “Şurada karanlıkta kaybetmiştim ama burası daha aydınlık olduğu için burada arıyorum.”

Asıl kaybettiğimiz ne?

Türkiye kaybettiği neşeyi İstanbul’da bir konser salonunda yapılan bir dizi Tarkan konserinde, bir anlığına da olsa bulmuş olabilir mi sahiden? Bir süredir böyle bir anlatı dolaşıyor.

Açıkçası Tarkan’ı çok severim. Bu anlatıya da kapılıp gitmeye teşneyim bu yüzden. Ancak her nedense bu anlatıya coşkuyla dahil olamadığım bir taraf var. Bu konserlere bilet alma ya da bulma motivasyonu taşısam kesin bulur giderdim bu arada. Yani gitmediğim için fesatlık yapıyor değilim. Zaten çok fazla konser takip eden biri de değilim. Konsere gidenlerin çok eğlendiğine, iyi vakit geçirdiğine de eminim. Birarada olmak hep iyi gelir çünkü. Anlamını abartmadığımız sürece.

• Yani Tarkan konserine bilet alma ya da davet edilme imkanı olan, İstanbul’da yaşayan ya da ulaşabilen ve bunu sosyal medyadan paylaşabilen insanların "neşesini" koskocaman bir ülke ya da kültür üzerinden okumakta bir sorun var bana kalırsa.

Çünkü kaybettiğimizi düşündüğümüz “neşe” böyle bir şey değildi. Karanlıkta kaybettiğimizi aydınlıkta arıyor olabiliriz Nasreddin Hoca misali. Neşe diye hatırladığımız o şey ayrıcalıklardan değil, tek bir kamusal alanın içinde yaşamaktan geliyordu. Ortak bir gerçeklik zemini vardı. Asıl altımızdan kayıp giden bu zemin ve onun içerisinden bir “kaybolan neşe” anlatısı yükseliyor.

YAZININ DEVAMI