Berlinale, 2026’da yalnızca filmleriyle değil, geçmişten gelen tartışmalarla da gündemde. Festival, bu yıl hem sanatsal hem politik bir sınavdan geçiyor. 12-22 Şubat tarihlerinde yönetmen Wim Wenders başkanlığında düzenlenecek Berlin Film Festivali’ne günler kala festival tarihinde yolculuğa çıktık, bu yılın seçkisine uzandık.

Yazı: Ilgaz Gökırmaklı

Yer, Almanya’nın başkenti Berlin’deki Titania-Palast sineması. Takvimler 6 Haziran 1951’i gösteriyor. Savaşın sona ermesinin üzerinden altı yıl geçmiş olsa da Berlin’in geniş bölümleri hâlâ harabe durumundaydı. Yeniden inşa süreci başlamış, hayat yavaş yavaş normale dönmeye koyulmuştu ancak şehir, 1920’lerdeki sanatla iç içe atmosferinden hâlâ fersah fersah uzaktaydı. Buna rağmen, yıkıntılar içindeki Berlin’in bambaşka bir kalp atışı vardı.

Daha sonra Berlinale olarak anılacak Uluslararası Berlin Film Festivali, Alfred Hitchcock’un Rebecca filminin Titania-Palast’taki gösterimiyle başladı. Film 1940 yapımı olmasına rağmen, Almanlar için adeta bir kutlama galası niteliği taşıyordu. Seyirciler, filmin başrol oyuncusu Joan Fontaine’i büyük bir coşkuyla karşıladı. Fontaine’in gelişi, Berlinliler için yalnızca bir sinema etkinliği değil, dünyayla yeniden bağ kurmanın da simgesiydi. Harabeye dönmüş sokakların arasında festival, kentin yeniden ayağa kalkma arzusunu temsil ediyordu.

Festival şehre özlediği o ruhu getirmişti bile. Açık hava gösterimleri tıklım tıklım doluyor, kapanış gecesi havai fişeklerle kutlanıyordu. Berlin Ayıları adı verilen ödüller farklı türlerdeki filmlere verilirken seyirciler de favorilerini seçiyordu. Ödüllerin “ayı” olmasının nedeni ise doğrudan şehrin köklerinden geliyor. Şehrin armasından ve Almanca “ayı” anlamına gelen “Bär” kelimesinden esinlenen festival, bu sembolü 1951 yılında benimsedi. Bugün Altın ve Gümüş Ayılar, Berlin’deki yerel bir dökümhanede el işçiliğiyle üretilen, sembol ödüller hâline geldi.

YAZININ DEVAMI