Büyük kopuş: 'Yalnızlık salgını' sinema ve dizilere nasıl yansıdı?

Bugün birçok insanın dile getirdiği “Hiçbir duygum bana ait değilmiş gibi” hissi, kişisel bir arıza olmaktan çok kültürel bir semptom. Sosyal medya akışları, sürekli bildirimler, algoritmik öneriler ve performatif görünürlük baskısı, duygulanımı bile arayüzleştiriyor. Tepkiler hızlanıyor, kanaatler keskinleşiyor ama temas azalıyor. Peki bu dönüşümün sinema ve dizilerdeki izdüşümü kendini nasıl gösteriyor?

Yazı: Tuğçe Madayanti Şen

Son dönemde “yalnızlık salgını” ifadesini giderek daha sık duyuyoruz. Kendiliğinden ortaya çıkmadı. 2023’te ABD’nin en üst düzey sağlık otoritesi yalnızlığı resmî bir halk sağlığı krizi olarak tanımladı; İngiltere, Japonya, Güney Kore aynı dili benimsedi. Medya ise bu dili dramatik başlıklarla çoğalttı.

• Ancak salgın metaforu dikkat çekici olduğu kadar sorunlu. Çünkü bazı veri analizleri yalnızlık oranlarının pandemi sırasında yükseldiğini, fakat birçok ülkede kısa sürede eski seviyelere yaklaştığını gösteriyor. Yani tablo, kesintisiz bir toplumsal çöküş grafiği sunmuyor. Bu nedenle mesele yalnızlığın nicel artışı değil; yalnızlığın nasıl çerçevelendiği.

Yaşadığımız şey bireysel bir içe kapanma değil; dijital teşvik mimarisinin ve ölçeği kontrolsüz biçimde büyümüş kamusal alanın yarattığı yapısal bir geçiş fazı. Bugün birçok insanın dile getirdiği “hiçbir duygum bana ait değilmiş gibi” hissi, kişisel bir arıza olmaktan çok kültürel bir semptom. Sosyal medya akışları, sürekli bildirimler, algoritmik öneriler ve performatif görünürlük baskısı, duygulanımı bile arayüzleştiriyor. Tepkiler hızlanıyor, kanaatler keskinleşiyor, ama temas azalıyor. İletişim artarken bağlar zayıflıyor. Bu dönüşümü sinema ve diziler de uzun süredir prova ediyor.

YAZININ DEVAMI