Yönetmen koltuğunda Antoine Fuqua’nın oturduğu "Michael", Michael Jackson'ın hayatını ilk kez uzun metraj kurmaca bir biyografi olarak ele alıyor. Ancak ortaya çıkan sonuç, tartışmalı bir figürü bütün çelişkileriyle ele almak yerine, onu mağduriyet üzerinden temize çeken, nihayetinde neredeyse mesihvari bir noktaya taşıyan bir anlatıya yaslanıyor.

Yazı: Tuba Büdüş

Popüler müzik tarihinin en belirleyici figürlerinden birine dönüşen Michael Jackson, çocuk yaşta The Jackson 5 ile başlayan kariyerini, 1980’ler ve 90’lar boyunca küresel ölçekte eşi benzeri zor görülecek bir yıldız mertebesine taşıdı. Şarkıları, özgün dans dili ve sinemasal formda kurgulanan video klipleriyle bir müzisyenden çok, başlı başına bir kültürel fenomene dönüştü.

• Bu ölçekte bir figürün hayatı bugüne kadar belgesel, televizyon programı ve arşivsel içerikte defalarca ele alındı. Ancak yönetmen koltuğunda Antoine Fuqua’nın oturduğu Michael (2026), bu hikayeyi ilk kez büyük bütçeli, uzun metraj kurmaca bir biyografi olarak yeniden kurma iddiası taşıyor.

Senaryosu John Logan tarafından kaleme alınan ve yapımcılığını Graham King’in üstlendiği film, Lionsgate çatısı altında hayata geçirilen bir yapım. Başrolde Michael Jackson rolünde sanatçının yeğeni Jaafar Jackson var. Bu tercih, biyografik anlatının “içeriden” kurulmasına doğrudan hizmet ediyor.

Kadroda Colman Domingo’nun Joseph Jackson’a, Nia Long’un ise Katherine Jackson’a hayat verdiği film, aile onayından geçmiş, belirgin ölçüde olumlayıcı bir portre çiziyor.

Kusurları örten, tek yönlü bir anlatı

Bu yapı, filmi yalnızca bir biyografi olmaktan çıkarıp, baştan sona denetlenen bir temsil stratejisine dönüştürüyor. Ortada bir pop ikonunun biyografisi var. Ancak bu biyografi, sanatçının hayatındaki hiçbir tartışmalı eşiğe doğrudan temas etmediği gibi, bu eşikleri temsil eden dönemleri kurgunun içine incelikle yerleştirerek söz konusu tartışmaları katman katman kendi lehine dönüştüren bir yol izliyor.

YAZININ DEVAMI