<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Mutlaka göz atın</h2><ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://aposto.com/i/hona-bir-surgunun-sofrasi?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hona: Bir sürgünün sofrası</a> | apéro Cumartesi</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://aposto.com/i/dunyanin-en-iyi-barlari-diageo-turkiyede-yeni-donem?utm_source=aposto" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dünyanın en iyi barları, Diageo Türkiye'de yeni dönem</a> | apéro gazete</li></ul>

Bir mutfak, kendi coğrafyasından uzaklaştığında neye dönüşür? Londra, New York ya da Berlin gibi büyük şehirlerde bunun sayısız örneğini görmek mümkün. İlk kuşak göçmenlerin açtığı restoranlar çoğu zaman yemeğin yanında özlemin, alışkanlıkların ve aidiyet duygusunun da taşındığı ortak alanlar olarak öne çıkıyor. Göçmen mutfakları yeni ülkelerinde önce kendi topluluklarına sesleniyor. Tanıdık bir çorba, memleketteki gibi bir kebap ya da çocukluğu hatırlatan bir tatlı, bazen insanın yeni bir hayata tutunmasının yollarından biri hâline geliyor.Zaman geçtikçe hikaye de değişmeye başlıyor. Şehirler başkalaşıyor, mahalleler değişiyor, yeni kuşaklar ortaya çıkıyor. Bir zamanlar yalnızca göçmen topluluklarının bildiği yemekler, şehrin ortak mutfağına karışıyor. Çin mutfağının İngiltere'deki, İtalyan mutfağının ABD’deki ya da Ortadoğu mutfaklarının Avrupa'nın farklı şehirlerindeki yolculuğu biraz da böyle okunabilir. Bir mutfağın görünür hâle gelmesi daha fazla restoran açılmasıyla da sınırlandırılabilecek bir mesele değil; o mutfağın şehrin gastronomi kültürünün doğal bir parçasına dönüşmesi burada daha mühim bir faktör.Bu dönüşümün merkezinde çoğu zaman gelenek ile uyarlama arasındaki gerilim yer alıyor. Bir yemeği olduğu gibi korumak mı gerekiyor, yoksa yeni bir şehirde yeni alışkanlıklara göre yeniden düşünmek mi? Kimileri özgünlüğü korumaya çalışıyor, kimileri ise yaşadığı şehrin dilini öğrenerek yeni yorumlar geliştiriyor. Çoğu zaman başarı da bu iki yaklaşımın arasında bir yerde ortaya çıkıyor. Türk mutfağının Londra'daki hikayesi bugün böyle bir dönemeçte duruyor gibi görünüyor. Bir yanda onlarca yıldır şehrin parçası olan klasik restoranlar, diğer yanda Türk mutfağını merkez Londra'nın gastronomi sahnesinde yeniden konumlandırmaya çalışan şefler ve girişimciler yer alıyor.&nbsp;Bugün apéro’da seyahat ve yemek yazarı Emre Onar’la Londra'nın farklı köşelerinde ortaya çıkan bu yeni dalgayı takip ediyoruz; Türk mutfağının göç, aidiyet ve dönüşüm ekseninde şehirle kurduğu ilişkiye yakından bakıyoruz.İyi okumalar. Reyhan

İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.

Aposto'nun iştah ve ufuk açan yemek yayını.

apéro

Londra'da Türk mutfağı artık yalnızca kebap ve dönerden ibaret değil. Şef restoranlarından sokak lezzetlerine uzanan yeni nesil girişimler; göç, aidiyet ve gelenek ekseninde mutfağın şehirdeki dönüşümünü yeniden yazıyor.