Travma sadece olayın içinde olanların değil, ona tanık edilenlerin de bedenine yerleşir. Çünkü güven duygusunun yıkılışını görmek de insanın sinir sistemine yazılır. Bu yüzden bazı anksiyeteler kişisel değil; toplumsal ve politiktir. Çünkü sürekli alarmda yaşamak politiktir.

Yazı: Nis Tuğba Çelik

“Herkes sağlıklı görünmeye çalışıyor.”

Cümleyi ben söylemiyorum. Bir araştırma hastanesinin bahçesinde tanıştığım Oli söylüyor. Aynı hastanenin psikiyatri bölümüne terapi için geliyor. Ben de terapi saatimi beklerken bahçedeki banklarda oturuyorum. Yanıma yaklaşıp meşgul olduğum şeyle ilgili bir şey sorarak muhabbeti derinleştirmek istiyor. Sonra oranın personeli olup olmadığımı anlamaya çalışıyor çünkü hasta gibi görünmüyorum.

Bir süre sohbet ediyoruz. Hastalanmadan önce ütücülük yaptığını, o dönem herkesin ona “cambaz” dediğini anlatıyor; ütü masalarının üstünde yürüdüğünden bahsediyor. Sonra başka insanlar geliyor yanımıza. Ben kendi hikayemi anlatmadan, onlara kendimi unutturarak terapi saatim geldiğinde içeri yöneliyorum. Tam o anda, Oli sanki beni ensemden yakalamış gibi sesleniyor:

“Herkes sağlıklı görünmeye çalışıyor.”

Sanırım uzun zamandır içinde yaşadığımız zamanı bundan daha iyi özetleyen bir cümle duymadım. Çünkü gerçekten de artık ne olduğumuzdan çok nasıl göründüğümüzle meşgulüz. İyi görünmek, güçlü görünmek, üretken görünmek, sağlıklı görünmek. Sanki bütün bunlar hâlâ mümkünmüş gibi.

YAZININ DEVAMI