David Robert Mitchell’ın Spielberg ve J.J. Abrams’ın izlerini taşıyan yeni filmi "The End of Oak Street", bir aile krizini dinozorlarla, bir hayatta kalma mücadelesini ise insanın doğayla bitmeyen savaşıyla buluşturuyor.

Yazı: Emre Eminoğlu

Film: The End of Oak Street
Yönetmen: David Robert Mitchell
Yapım yılı: 2026
Süre: 99 dakika

Dinozorların nesli yaklaşık 66 milyon yıl önce tükendi. Dolayısıyla hiçbir insan bir dinozoru canlı görmedi ama yine de çoğumuzun zihninde nasıl göründüklerine, nasıl hareket ettiklerine, hatta nasıl ses çıkardıklarına dair oldukça net imgeler var. Ve benim gibi 90’larda büyüyenler için bu imgenin kaynağı paleontoloji kitaplarından çok oyuncaklar, çizgi filmler, Dinozorlar dergisi ve tabii ki Jurassic Park.

Steven Spielberg’ün 1993’te sinemaya taşıdığı dinozorlar, milyonlarca yıldır var olmayan bu canlıları bir kuşağın çocukluk tutkusuna dönüştürdü. Bu yüzden bugün perdede bir T-rex görmek yalnızca tarih öncesi bir canlıya bakmaktan çok daha fazlasını ifade ediyor: Çocukluğumuza ait çok tanıdık bir şeyle yeniden karşılaşmayı.

90’lardan beri geçen sürede dinozorların bilimsel imgesinin değiştiğini unutmamak gerek. Fosil bulguları birçok dinozor türünün tüylerle ya da tüy benzeri yapılarla kaplı olduğunu gösterirken, popüler kültürün Jurassic Park ile aklımıza kazıdığı pullu devler yavaş yavaş yerini başka bir görünüme bırakıyor. Paleontolog Michael Novacek’in de dikkat çektiği gibi, insanlar zihinlerinde yer etmiş ve değer verdikleri imgelerin değişmesine direnebiliyor; genç kuşaklarsa aynı nostaljik bağlara sahip olmadıkları için bilimsel olarak güncellenen dinozor tasvirlerini daha kolay benimseyebiliyor.

David Robert Mitchell’in yeni filmi The End of Oak Street’in en keyifli taraflarından biri de bu: Yönetmen, çocukluğumuzun dinozor nostaljisinden beslenirken onları 1993’te dondurmak yerine tüylü ve güncellenmiş hâlleriyle yeniden perdeye taşıyor. Kısacası, bize hatırladığımız dinozorları vermek yerine, onları bugün bilinen hâlleriyle tasvir ediyor.

YAZININ DEVAMI