Bali’den Koh Phangan’a, Goa’dan Tulum’a uzanan görünmez hatta “Coğrafi Rezonans Hattı” demek gerek belki. Burası insanların kaybettikleri ritmi yeniden bulmaya çalıştıkları bir dolaşım ağı. Fakat bir süre sonra başka bir şey fark ediliyor: İnsanlar rezonansı bulamıyor, onu bir ülkeden diğerine taşıyor sadece. Bu yüzden Coğrafi Rezonans Hattı bir çözüm haritasından çok, bir semptom haritası.

Yazı: Tuğçe Madayanti Şen

Koh Phangan. Bali. Chiang Mai. Da Nang. Penang. Canggu. Ubud.

Haritada birbirinden yüzlerce kilometre uzakta duran bu yerlerin ortak bir dili var: Aynı ortak çalışma alanları, aynı yoga stüdyoları, aynı organik kahveciler, aynı “high vibe” cümleleri.

Tayland Körfezi’ndeki bir adada her gün aynı cümleyi duydum. Kelimeler değişiyordu ama anlamı hiç değişmiyordu:

“Bir noktada bunun hayatım olmasını istemediğime karar verdim.”

Almanya’dan ayrılmış bir yazılım mühendisi, Londra’da ajans hayatını bırakmış eski bir reklamcı, Kanadalı bir fizyoterapist, Amerikalı genç bir editör… Pasaportlar farklıydı, cümle aynıydı. Ben de o görüntünün bir parçasıydım. Elimde kahve, önümde laptop, yanımda bir defter ve kitap. Fark yaratan bir mesafem yok; yalnızca sorularım var.

Göçebeliğin bugün sunulandan farklı, pek konuşulmayan bir yüzü olduğunu düşünüyorum: Hiçbir yere tam olarak ait hissedememek. Benim jenerasyonum ve bizden öncekiler için göçebelik daha varoluşçu bir yerden geliyordu. Kaçıştan çok, neredeyse bir hesaplaşmaydı. Bugünün göçebeliği ise daha çok spiritüel bir dilden besleniyor. Turizmden farklı, melez bir yaşam biçimi olarak sunuluyor. Aradaki fark küçük görünebilir ama bütün mesele orada başlıyor.

• Turist gittiği yerde deneyim biriktirir; göçebe ise bir süreliğine gündelik hayat kurmaya çalışır. Sürekli yeniden ilişki kurmak zorunda kalmak, valizin hiçbir zaman tam boşalmaması, her seferinde başka bir ülkenin bürokrasisini öğrenmek, bir kafeyi eve dönüştürmeye çalışmak… Bugünün göçebeliğinin asıl işi belki de hareket etmek değil, her defasında yeniden yerleşmeye çalışmaktır.

YAZININ DEVAMI