Ahlaksız hayat tarzı ve medya bataklığı

Çiğdem Anad

Ahlaksızlık toplumda baskın hayat tarzına dönüştü. Derin devlet hem devlet oldu, hem ifşa edildi. Ne hazindir ki siyasilerden, bürokratlardan, kamu görevlilerinden ve gazetecilerden duymamız gereken olayları Sedat Peker'den öğrendik. Öğrendik, peki ne oluyor şimdi? 

Derin devletin şöhretli, mafyalaşmış siyasi isimlerine kimse dokunmuyor. Zincirleme soygunları aksiyon filmleri gibi sadece izleyen savcılar terfi alıyor. Asıl suçluları salıveren yargıçlar ödüllendiriliyor. Uyuşturucu, fuhuş, hırsızlık çeteleriyle işbirliği yapan polisler korunuyor. Rant çetesine dönmüş, dini çiğneye çiğneye çürümüş tarikat üyelerine kamu kuruluşlarında nadide yerler bahşediliyor.

Bir ülke bu şekilde kuşatılmışken, medya kapsam dışı bırakılmayacaktı elbette. Medya da bataklığa dönüştürüldü. Çakma gazetecilerin cirit attığı, sivrisineklerle dolu bir batak. 

Katran karası medya bataklığı 

Medya bataklığı ilk bakışta renkli görünen, aslında on beş yıldır katran karası tek rengin hâkimiyetinde. Sahibinin sesi olanlar, demeç borazancıları, kopyala yapıştırıcılar, köşelerde ahkam kesip, kendi görüntüsüne, sesine hayran olanlar, halkı tanımadan halk adına atıp tutanlar, ülkenin Doğu'suna ayak basmadan kürt uzmanı kesilenler, kendi semtinin fotografını çekip 'Türkiye gerçeği' diye yansıtanlar, başka semte nadiren yolları düştüklerinde "göçmenlerin istilasına uğradık" tespiti yapabilenler, moderatörlük adıyla "sen dur, sen konuş" komutunu ancak verebilen, soru sormaktan aciz ekranın trafik polisleri, dolaylı veya dolaysız para ve pozisyon karşılığında yalan dolan haberler yapanlar ve medyanın her köşesine yerleşmiş hükümetin medya komiserleri. Ayrıca bir parantez açmadan geçemeyeceğim; yayın saatlerini doldurmak için çoğaldıkça çoğalan futbol programlarındaki erkekler, ekranları bağıra bağıra patlatan geç antropoz dönemindeki futbol lafazanları. Ve bunların hepsinin adı gazeteci. 

Ahlaksızlık toplumu kuşattı, medya ahlaklı kalamazdı 

Ahlaksızlık toplumun bütününe yayıldıysa, günlük her işte olağanlaştıysa, ahlaksızlık bir hayat tarzı olduysa, medyanın ahlaklı kalması beklenemezdi. Buna rağmen hâlâ ana akımda boy gösterenlerin, kendi durdukları yeri meşrulaştırmak için kurdukları beylik savunma cümleleri şunlar; "Türkiye'de basın hiçbir zaman özgür değildi ve Türkiye'de hiçbir zaman demokrasi olmadı." Onlara basitçe verilecek cevap net; kimse yemiyor bu manevraları. Medyada on beş yıl önce neler yapılıyordu, şimdi neler yapılıyor? Bilen bilir, bilmeyen de isterse öğrenir. 

Medya bataklığında açan çiçekler de var 

Her bataklıkta açan çiçekler vardır. Bu da diyalektik. Bataklık nilüferlerini görmeden, okumadan geçemeyiz ve geçmemeliyiz. Onlar olmasaydı, bugun medyadan bahsedemezdik. İnternet, YouTube ve birkaç ekran gazetecileri, yayıncıları direncini sürdürdü, sürdürüyor. Onları da alkışlıyoruz tabii ki. Sokak kedisi ve eşi Barış Oruç'a da özel bir yer vermeliyiz. Şahsen şimdiye kadar bir tek kedi sevdim, onun da adı sokak kedisi. Bu kedi eşiyle beraber alan çalışmasının nasıl yapılacağını sadece muhabir olmak isteyenlere değil, siyasetçilere de gösterdi.

Bir yıl sonra belki yeni bir medya inşa etmek için kollar sıvanacak. Bugünün direnenleri ve kızağa çekilenleri tuğla taşıyacak, yeni arkadaşlar da genç ve güçlü kanatlarıyla o medyayı uçuracak. Aksi mümkün değil, hayatın akışına aykırı. 

Bu bataklık kuruyacak. Filmin sonunda ahlaklı ve iyi karakterler ve bu çok güzel ülke kazanacak. Bir memleket batmayacaksa, çıkacak.