Geçtiğimiz haftalarda büyüdüğüm mahalleyi ziyarete gittim. Çocukluğumu geçirdiğim sokakta yürürken, o zamanların anları, anıları ve sesleri zihnime akın etmeye başladı. Kuşların cıvıltısı, yaprakların hışırtısı, meybuzun dişlerimde bıraktığı keskin acı, zincirini değiştirirken ellerimi yağ ile kaplayan bisikletimin tekerlerinde katılı süslerin çıkardığı sesler, 23 Nisan’da dans ederken arkada çakan “Bir barış bırakın biz çocuklara ulaşsın şarkımız güneşe ve aya” melodisi, parkta oynayan çocukların kahkahaları beni hayata masum bir merakla baktığım zamanlara götürdü.
Ancak yakınımdaki bir camda yansımamı gördüğüm an artık bir çocuk olmadığımı hatırladım. Bir yetişkindim ve bunun getirdiği tüm sorumluluklar ve baskılar üzerimdeydi. Yine de aradan geçen onca yıla rağmen kendimi hâlâ çocukluğumun anılarına ve hissettirdiği duygulara tutunurken buluyordum. Buluyorum.
