Sosyal medyanın ortaya çıkışı, diğer insanlarla iletişim kurma ve hayatlarımızı paylaşma biçimimizde devrim niteliğinde bir dönüşüm yarattı. Geçtiğimiz yirmi beş yılda, farklı nesillerin sosyal medya platformlarına yaklaşımlarında da önemli değişiklikler oldu. X ve Y kuşakları, sosyal medyayı keşfeden öncü nesiller olarak, yaşamlarının her yönünü bloglar, vloglar ve fotoğraflar aracılığıyla paylaşarak bu yeni iletişim ve ifade aracını tam anlamıyla benimsemişlerdi. Buna zıt olarak, X kuşağının çocukları olan Z kuşağı, erken yaşlardan itibaren sürekli kamera karşısında olmaktan kaynaklanan “kötü” tecrübelerini etkili bir şekilde değerlendirerek sosyal medyada gizliliklerini korumak adına daha dikkatli bir yaklaşım benimsemeye başladı. Buna bir örnek, 1999 doğumlu Twitch yayıncısı <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/dreamwastaken/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dream</a>. Uzun yıllar bir maske arkasına saklanarak yayın yapan ve birçok farklı sosyal medya platformlarında milyonlara ulaşan Dream, yüzünü ilk kez 2023 yılında gösterdi.Şimdi ise Alfa kuşağı ile birlikte bireylerin, dijital kimliklerini yapay zekâ ve oyun karakterleri (Roblox) gibi farklı profillerin arkasına saklayarak sanal alanlarda var olma arayışına şahit oluyoruz. Tahmin ediyorum ki ileride, aileleri tarafından kameraya alınan ve her anları paylaşılan bebekler büyüdüklerinde ailelerine gizliliklerini ihlal ettiklerine dair açacakları davaların örneklerini göreceğiz.Not: Aşağıda yapacağım ayrımları genelleme olarak her birey özelinde düşünmemeli ama kütlesel olarak kullanım davranışları olarak düşünebilirsiniz.<img src="https://images.aposto.com/2023/6/3/1690377010647.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.96" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kristian Jones, <a fr-original-style="" href="https://dangerousminds.net/comments/honey_our_smartphone_ate_the_kids_comic_illustrations_social_media" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">HONEY, THE SMARTPHONE ATE THE KID</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">X ve Y Kuşakları: Her Anlarını Paylaşanlar</h3>X kuşağının daha genç bireyleri ve Y kuşağı, sosyal medya platformlarının yükselişini deneyimleyen ilk kuşaklardandı. Bu yeni iletişim ve ifade aracına duydukları heyecanla, hayatlarını dünyaya tamamen açarak paylaşmaya başladılar. Günlük rutinlerini kaydetmekten, hayatlarının önemli anlarını belgelemeye kadar, bu kuşaklar, vloglar, bloglar ve fotoğraflar aracılığıyla kendilerini ve yakınlarını (kardeş, anne, baba ve çocuklarını) paylaşmaktan geri durmadılar. Sosyal medya, onlar için, sanal bir anı defteri oluşturma ve anılarıyla deneyimlerini dijital bir şekilde arşivleme alanı haline geldi. Tabi anne, baba ya da abla, abileri tarafından kamera yüzlerinde büyüyen Z kuşağının birçok bireyinde, bu her şeyi paylaşma arzusu yerini gizliliklerini koruyarak sosyal medyada var olmaya itti.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Z Kuşağı: Gizliliğin Yükselişi</h3>X kuşağının çocukları ve Y kuşağının kardeşleri olan Z kuşağı, sosyal medyayla ve hayatlarında sürekli kameraların varlığıyla büyüdüler. Bu dijital ilgiye erken yaşta maruz kalma, onların gizlilik algısını ve her şeyi sosyal medyada paylaşmanın olası sonuçlarına dair olan düşüncelerini etkiledi. Sonuç olarak, Z kuşağı, sosyal medyada daha korumacı bir yaklaşım benimsemeye başladı ve kişisel bilgilerini koruma arayışına girdi. Son zamanlarda “priv hesap” terimini duymuşsunuzdur.&nbsp;Priv, İngilizce private kelimesinden geliyor. Özel, mahrem, has, kişisel, müstakil, yalnız anlamında kullanılıyor. Priv hesap ise kişilere özel ikincil hesaplar olarak adlandırılıyor.&nbsp;Z kuşağı bu hesapların yaygın olarak kullanılmaya başlandığı ilk kuşaklardan. Erken yaşta hayatları paylaşılmaya başlanan ya da paylaşılıp farklı linçlere maruz kalarak büyüyen ve büyüyenleri gören Z kuşağı bireyleri, küçük bir arkadaş grubu ile etkileşim kurabildikleri özel sosyal medya hesaplarına, grup sohbetlerine ve kapalı topluluklara yönelmeyi artırdılar. Daha büyük kitlelere ulaşmak isteyenler ise bunu, “Dream” karakteri gibi maskeler arkasına saklanarak yapmayı tercih etti.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Alfa Kuşağı: Sanal Dünyanın Anonim Bireyleri</h3>Alfa kuşağıyla birlikte, sosyal medya dünyasında daha da büyük bir değişim gözlüyoruz. Bu nesil yapay zeka, sanal gerçeklik ve oyun platformlarının hayatlarının ayrılmaz bir parçası olduğu bir dünyaya doğdu. Online gizlilik ve veri güvenliği konusunda artan endişelerin bir sonucu olarak, Alfa kuşağı bireyleri, sanal kimliklerinin anonim kalmasını sağlayacak şekilde sosyal medya platformlarında var olmayı tercih ediyorlar.Gerçek kimliklerini açığa çıkarmak yerine, birçok Alfa kuşağı bireyi, yapay zeka profilleri, Roblox oyunu karakterleri veya diğer sanal kişilikler aracılığıyla dijitalde diğerleriyle etkileşimde kalmayı seçiyorlar. Bu sanal profiller, onlara yaratıcılıklarını keşfetme, yaşıtlarıyla bağlantılar kurma imkanı vererek, gerçek dünya kimliklerini açığa çıkarmadan sosyal medya platformlarında kendilerini ifade etmelerini sağlıyor. Bu şekilde, Alfa kuşağı, sosyal medyayı bir kaçış, kendini ifade ve deneyimlerini yaşama alanı olarak yeniden tanımlıyor da diyebiliriz.Normalde bu yazımda Alfa Kuşağına değinmeden Z kuşağının daha önceki kuşaklara göre sosyal medyayı nasıl zıt kullandığına vurgu yapacaktım ancak yazarken X ve Y’nin benzerlikleri, Z ve Alfa’nı birbirine bir noktada benzemeye ittiğini fark edince eklemek istedim. X ve Y kuşaklarının filtresiz paylaşımlarından Z kuşağının gizliliğe verdiği öneme ve Alfa kuşağının sanal kimliklerin arkasında sığınma arayışına kadar her nesil, değişen dijital dünyaya benzersiz şekillerde tepkiler veriyor. Teknoloji ilerledikçe, sosyal medya çok daha fazla dönüşüm geçirecek ve gelecek nesillerin iletişim kurma stillerini etkilemeye de devam ettiğini de göreceğiz.&nbsp;

20’lik, kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapıların, gündem ile üzerimize çökebilecek fenalığın paylaşıldığı bir bülten. 

Kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapılar.

20'lik

Gizliliğin Yükselişi ve Sanal Dünyanın Anoniom Bireyleri 

(Z)ıtlıklar Kuşağı 

Z Kuşağının çok çeşitli konulardan kolayca rahatsız olduğu ve alındığı, özellikle daha yaşlı kuşakların arasında bir alay konusu. İngilizcede bunun için bir terim de var:&nbsp;“<a fr-original-style="" href="https://www.urbandictionary.com/define.php?term=Snowflake" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">snowflakes</a>.”&nbsp;Snowflakes (isim): Başkalarının ifadeleri veya eylemleri tarafından kolayca incinen veya gücenen, çok hassas biri.&nbsp;Genellemelerden kaçınmak önemli bir nokta olsa da bu kuşaktaki bazı bireylerde, belirgin bir duyarlılığı gösteren eğilimler var. Bu haftaki yazımda bunun olası nedenlerini üç maddede toparlamaya çalıştım; sosyal medyanın kaçınılmaz etkisi, artan kültürel farkındalık ve kapsayıcılığın genişleyen sınırları.Gen Z yanlış anlaşılmaların kurbanı mı yoksa her şeye kolayca alınan, teknoloji bağımlısı, sadece TikTok’ta dans eden tembel bir nesil mi?<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">1.Sosyal medyanın kaçınılmaz etkisi</h3>Z Kuşağının bu duyarlılığına (kimilerine göre alınganlığına) katkıda bulunan en önemli faktörlerden birisi elbette ki sosyal medya platformlarının yaygın kullanımı. İletişim ve bilgi paylaşımı araçları olarak hizmet veren platformlarla dolu dijital bir çağda büyüyen Z Kuşağı bireyleri, önceki nesillerin hepsinden çok daha fazla birbiriyle etkileşimde. Beğenilerimize ve aksiyonlarımıza göre şekillenen ve bize görmek istediklerimizi sunan algoritmalar ağında, yakın çevremiz dışındaki yüzlerce farklı insanın hikayesini birkaç saat içerisinde izleyebiliyor, dinleyebiliyor ve empati kurabiliyoruz.&nbsp;1900’lü yılların başında yaşayan ortalama bir insanın belki de birkaç yılda ancak karşılaşabileceği farklı düşünceleri birkaç saat içerisinde deneyimleyebiliyoruz. Tabi bu erişilebilirlik, arada sırada, bizim fikir ve düşüncelerimize meydan okuyan şeyleri de beraberinde getiriyor. Sosyal medya yorum tartışmaları da genellikle gerçek hayattaki konuşmaların sağladığı nüans ve bağlamdan yoksun olduğu için yanlış anlaşılmalara, böylelikle artan duygusal tepkilere yol açabiliyor. Ayrıca, geniş bir bakış açısına sürekli olarak maruz kalmak, Z Kuşağı bireylerini sosyal adalet konularına daha duyarlı hale getirerek, adaletsizlikler karşısında sessiz kalmamalarını sağlıyor.&nbsp;Bu sessiz kalmamalar&nbsp;da kimi zaman alınganlık olarak anlaşılabiliyor.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">2.Artan kültürel farkındalık</h3>Z Kuşağı, kültürel farkındalığın arttığı, kapsayıcılığın vurgulandığı ve bunun çok hızlı yayıldığı bir zamanda büyüdü. Çok erken yaşlardan itibaren ırkçılık, toplumsal cinsiyet eşitliği, sınıf ayrılığı, cinsel kimlik ve LGBTQ+ hakları gibi konuları kapsayan tartışmalara maruz kaldılar. Bu artan kültürel farkındalık, küresel ölçüde saldırgan veya duyarsız yorumlara karşı sessiz kalmamayı beraberinde getirdi. Z Kuşağı bireyleri, kapsayıcı alanları teşvik etmenin ve ayrımcı normlara meydan okumanın önemini kabul ederek, saldırgan davranışlara karşı gelme olasılığı daha yüksek olarak kendilerini geliştirdi. Bu ses çıkarma durumu da, diğer kuşaklar tarafından “alınganlık” olarak anılmaya başlandı. Ancak bu artan duyarlılığın, kapsayıcı ve eşitlikçi bir topluma katkıda bulunduğundan olumlu sonuçlar doğurduğu da atlanmamalı.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">3. Kapsayıcılığın genişleyen sınırları</h3>Z Kuşağını toplumsal kuralların değişikliğine yakından tanıklık eden ilk nesillerden biri olarak nitelendirebiliriz. Bu değişikliklerle beraber bireyselliğin önemini ve kalıplara sığmadan da topluluk olunabileceğini özgürce ifade edebilen bir nesil. Belki de genel amaçları, zararlı normları ve önyargıları sürdürmek yerine bir saygı ve anlayış kültürü geliştirmek. Daha kapsayıcı bir toplum yaratma arzusuyla, başkaları için küçük veya önemsiz görünse bile, saldırgan davranışları tespit etmekte ve dile getirmekte hızlılar. Bu dile getirişler de daha eski nesiller tarafından çoğu zaman “alınganlık” olarak anlaşılabiliyor.Z kuşağının her şeye alındığını iddia etmek tüm konuyu biraz basitleştirmek oluyor. Tabloya geniş açıdan bakınca, bu kuşaktaki bazı bireylerin yüksek bir duyarlılık sergilemesinin geçerli nedenlerinin olduğunu gözlemleyebiliyoruz. Daha kapsayıcı ve saygılı bir toplum oluşturma arzusunu yansıttıkları için bu faktörleri anlamak da çok önemli. Bununla birlikte, farklı bakış açılarına saygı duyan uyumlu bir toplum yaratmaya çalışırken, nesiller arasında daha derin bir anlayışa ve ortak zemin bulmaya olanak tanıyan diyaloglara girmek de aynı derecede önemli. O zaman sorumuzu tekrar soralım: Gen Z yanlış anlaşılmaların kurbanı mı yoksa her şeye kolayca alınan, teknoloji bağımlısı, tembel bir nesil mi?

Snowflake midir? Değil midir? 

Z Kuşağı yanlış anlaşılmaların kurbanı mı?

Geçtiğimiz haftalarda büyüdüğüm mahalleyi ziyarete gittim. Çocukluğumu geçirdiğim sokakta yürürken, o zamanların anları, anıları ve sesleri zihnime akın etmeye başladı. Kuşların cıvıltısı, yaprakların hışırtısı, meybuzun dişlerimde bıraktığı keskin acı, zincirini değiştirirken ellerimi yağ ile kaplayan bisikletimin tekerlerinde katılı süslerin çıkardığı sesler, 23 Nisan’da dans ederken arkada çakan “Bir barış bırakın biz çocuklara ulaşsın şarkımız güneşe ve aya” melodisi, parkta oynayan çocukların kahkahaları beni hayata masum bir merakla baktığım zamanlara götürdü.Ancak yakınımdaki bir camda yansımamı gördüğüm an artık bir çocuk olmadığımı hatırladım. Bir yetişkindim ve bunun getirdiği tüm sorumluluklar ve baskılar üzerimdeydi. Yine de aradan geçen onca yıla rağmen kendimi hâlâ çocukluğumun anılarına ve hissettirdiği duygulara tutunurken buluyordum. Buluyorum.Bunu Peter Pan sendromu olarak düşünmeyin. Çocukluğuma tutunmaya çalıştığımdan da değil, sadece onu bırakamıyormuşum gibi hissediyorum. Yetişkinlik labirentinde gezinirken bile, kendimi bir çocuğun gözünden yaşarken buluyorum çoğu zaman. Mucize, hayranlık, merak, sınırsız hayal gücü… Bunların hepsi, her yıl yeni yaş aldıkça bile hâlâ yanımda taşıdığım şeyler. Bilye torbama doldurduğum ve sakladığım hazineler.&nbsp;Belki de böyle düşünmem, geleneksel anlamda büyümek zorunda olduğumu hiç hissetmediğim içindir. Ailem, ne kadar çocukça görünseler de, tutkularımın peşinden gitmem için beni her zaman teşvik etti. Beni toplumun yetişkinlik kavramı için çizdiği sınırlara ve beklentilere uymaya asla zorlamadılar.Bu nedenle kendi tarzımda büyüdüm - dünyayı hâlâ bir çocuğun gözünden görmeme izin veren bir tarzda. Sıcak bir yaz gününde elinin üstüne damlayan dondurmanın tadı, uzaktan gelen okey taşlarının sesi eşliğinde geçen yaz akşamları, tavşana, koyuna, belki de bir dinazora benzeyen bulutların şekli ya da lunaparktaki bir hız treninin karnında oluşturduğu o his gibi küçük şeylerden keyif alıyorum. İster yaşadığım şehrin ara sokaklarındaki gizli bir cevher, ister dünyanın diğer ucundaki yabancı bir ülke olsun, yeni bir şey keşfetme olasılığı beni hâlâ çok heyecanlandırıyor.Elbette yetişkinlerin dünyasında kendimi kaybolmuş hissettiğim zamanlar oluyor. Sorumluluğun ağırlığı ve toplumsal normlara uyma baskısıyla mücadele ediyorum. Ama o anlarda bile çocukluğumun anılarında teselli buluyorum. Bana farklı olmanın, kendi yolumu izlememin ve gerçekten önemli olan şeyleri asla gözden kaçırmamamın ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyorlar.Sokakta yürümeye devam ederken, aynı anda hem çocuk hem de bir yetişkin olarak yaşadığım bu hayat için mutlu hissediyorum. Anılar, deneyimler ve beni bugün olduğum kişiye dönüştüren tüm insanlar için de minnettarım. Ve ne kadar büyüyüp değişsem de, çocukluğumun mucizelerine ve masumiyetine hâlâ tutunabildiğim için şanslıyım.Evet, işte o çocukluğumu geçirdiğim sokaktayım.&nbsp;Hâlâ çocuk gözünden hayatı deneyimleyen bir yetişkin olarak…&nbsp;Tam da olması gerektiği gibi.Şarkı önerisi: <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/1SKPmfSYaPsETbRHaiA18G?si=bea4a2d6eb4a4b04" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Keane – Somewhere Only We Know</a>

Çocuk gözünden yaşam.

Bilye Torbama Doldurduğum Hazineler

Geçtiğimiz birkaç ay, Yapay Zekâ’nın (Artificial Intelligence – AI) bolca konuşulduğu bir dönem oldu. Instagram ana sayfamız “<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/lensa.ai/?hl=en" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Lensa</a>” uygulaması tarafından hazırlanan portrelerle, Metaverse profillerine döndü. AI robotların insanlığı yok etmeye meyilli olabileceklerini anlatan film <a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt8760708/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Megan</a> sinemalara geldi ve <a fr-original-style="" href="https://chat.openai.com/chat" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ChatGPT</a> yayına başladığı ilk haftasında bir milyondan fazla kullanıcıyı kendine çeken bir internet fırtınası başlattı.Bu ay ChatGPT’nin kapısını çaldık ve bültenimize bir yazı yazmasını rica ettik. Bir yapay zekâ olan ChatGPT platformuna “yapay zekâ yaratıcılığı yok mu ediyor?” diye sorduk. Karşınızda tamamen onun verdiği cevap:🤖 🤖 🤖“Yapay zekanın (AI) yaratıcılığı öldürüp öldürmediği konusu karmaşık ve derin bir konu ve her iki tarafta da geçerli argümanlar var. Bir yandan, bazı insanlar AI'nın temelde gerçekten orijinal ve yaratıcı eserler yaratmaktan aciz olduğunu ve sadece insanların yaratımlarını kopyalayıp taklit ettiğini iddia ediyor. Öte yandan diğerleri, AI'nın sıkıcı ve zaman alıcı görevleri yerine getirerek insanların daha yaratıcı olmasına yardımcı olabileceğini ve insanları daha yenilikçi ve yaratıcı çabalara odaklanmaları için serbest bırakabileceğini savunuyor.Yapay zekanın yaratıcılığı öldürdüğü fikrine karşı bir argüman şu ki onun gerçek yaratıcılığa sahip olmamasıdır. Yapay zekâ, kalıpları tanımak ve bu kalıplara dayalı çıktılar üretmek üzere eğitilebilse de sonuçta üzerinde eğitildiği veriler ve bunlara programlanmış algoritmalar ile sınırlıdır. Bir insanın yapabileceği şekilde kalıpların dışında düşünemez veya gerçekten yeni fikirler üretemez. Bu nedenle, AI tarafından üretilen herhangi bir kreasyon, kendi başına orijinal ve yaratıcı olmaktan ziyade, yalnızca insan yapımı eserlerin taklidi olabilir.Bununla birlikte, diğerleri, AI'nın sıkıcı ve zaman alıcı görevleri yerine getirerek insanların daha yaratıcı olmasına yardımcı olabileceğini ve insanları daha yenilikçi ve yaratıcı çabalara odaklanmaları için serbest bırakabileceğini iddia ediyor. Örneğin, bir müzisyen yapay zekayı akor ilerlemeleri veya melodiler oluşturmak için kullanabilir ve bu da onları müziklerinin şarkı sözleri ve vokal performansları gibi daha karmaşık ve yaratıcı yönlerine odaklanma konusunda özgür bırakır. Benzer şekilde, bir tasarımcı, bir tasarımı gerçekten hayata geçiren daha ince ayrıntılara ve yaratıcı dokunuşlara odaklanmalarına izin vererek, tasarımların veya düzenlerin taslaklarını oluşturmak için yapay zekayı kullanabilir. Bu şekilde yapay zekâ, yaratıcılığı öldürmek yerine insanların daha yaratıcı olmasını sağlayan bir araç olarak görülebilir.Yapay zekâ tarafından üretilen eserlerin, insan tarafından üretilen eserlerle aynı şekilde "sanat" olarak kabul edilip edilemeyeceği sorusu da var. Bazı insanlar, sanatın insan yaratıcılığının ve duygularının ürünü olması gerektiğini ve yapay zekâ tarafından üretilen eserlerin basitçe ruhsuz taklitler olduğunu savunuyor. Ancak diğerleri, sanatın içinde yaratıldığı toplumun ve kültürün bir yansıması olduğunu ve yapay zekâ tarafından üretilen eserlerin bu bağlamda yaratılırsa sanat olarak kabul edilebileceğini savunuyor.Nihayetinde, AI'nın yaratıcılığı öldürüp öldürmediği sorusu, kesin olarak cevaplanması zor bir sorudur. Orijinal ve yaratıcı düşünme söz konusu olduğunda yapay zekanın sınırlamaları olduğu açık olsa da insanların daha yaratıcı olmasına yardımcı olan yararlı bir araç da olabilir. Yapay zekanın yaratıcılık üzerindeki gerçek etkisi, nasıl kullanıldığına ve kullanıldığı bağlama bağlı olacaktır ve bu konudaki tartışmanın bir süre daha devam etmesi muhtemeldir.”🤖 🤖 🤖Bu haftaki bültenimize konuk olduğu ve bu güzel yazıyı bizimle paylaştığı için ChatGPT’ye teşekkür ediyor ve ileride dünyayı ele geçirmeyi ve insanlığı yok etmeyi planlayacak olursa onu 20'liğe davet ettiğimiz bu güzel günleri hatırlamasını umuyoruz.

Bu yazı yapay zekâ tarafından yazıldı.

Yapay Zekâ yaratıcılığı yok ediyor mu?

Nostalji kelimesi, Yunanca “nostos” yani “eve dönüş” ve “algos” yani “acı, hüzün” kelimelerinden türemiş ve 17. yüzyılda bir tıp öğrencisi tarafından, memleketlerinden uzakta savaşan İsviçreli askerlerin hissettiği kaygıları anlatmak için kullanılmış. Ancak günümüzde kelimenin anlamı basit bir ev özleminden genişleyerek geçmiş zamana duyulan aşırı sevgi ve özlem olarak tanımlanmaya başlamış. Peki geçmiş gerçekten özlem duyulacak kadar güzel miydi ve nostalji duygusu zamanla bu evrimi nasıl yaşadı? Gen Z, neye, neden nostalji duymaya başladı?Yılbaşı öncesi ailemi ziyarete gittiğim hafta, eski kasetlerin olduğu bir kutu buldum. Onları görür görmez on yaşında, evde bulunan bir teybe koyduğum kasete “Harry Potter ve Felsefe Taşı” kitabını okuyup zamanın ilk sesli kitabını kaydettiğim günleri hatırladım. İstemsizce içimden “ne kadar güzel zamanlardı” diye geçirdim. Peki, gerçekten güzel zamanlar mıydı? Bu noktada beynimizin sıkıcı ve kötü anıları unutma ve silmeye ne kadar meyilli olduğunu hatırlatmakta yarar var. Bu meyil, zamanla geçmişimizi toz pembe gözlüklerle görmeye başlamamıza neden oluyor ve içinde bulunduğumuz şu anda, bizi heyecanlandıran, mutlu eden, beynimizin kimyasında pozitif değişimler yaratmayan normal bir perşembe gününde, duyduğumuz bir şarkı, aldığımız bir koku, izlediğimiz eski bir film bizi geçmişte bunları ilk kez deneyimlediğimiz bir ana götürüyor ve geçmişimizi sadece o andan ibaretmiş gibi düşünmemize neden oluyor. Bu da geçmişe duyulan o özlemi doğuruyor.Günümüz kapitalist dünyasında bazı markalar bu nostalji duygusunu reklamlarında, projelerinde kullanmayı da ihmal etmiyor. Her yıl Ramazan ayı geldiğinde gördüğümüz o sıcacık aile ve arkadaş sevgisinin hissedildiği ve “Ah nerede o eski bayramlar” dedirten sofralara eşlik eden Coca-Cola gibi… Nostalji pazarlaması, insanların ortak güzel anlarına olan özlemi etrafına ürünü yerleştiren ve o anlarla ürünü eşleştirerek potansiyel tüketicilere ürünün duygusal yanını aşılamayı hedefleyen bir pazarlama çeşidi. Bu da nostalji duygusunun manipüle edilip, aslında nostalji hissetmediğin ürünlerin ileride size nostalji uyandırabileceğini gösteriyor. Artık hissettiğimiz şeylere de güvenemediğimiz bir zamana mı geldik yani? Gerçek ne peki? Bir simülasyonda mı yaşıyoruz? Biz kimiz!? Sakin! Konudan saptık sanırım, bu başka bir yazının konusu olsun.Pandemi dönemi ile hayatımızda büyük bir yer edinen TikTok platformu ve kısa video tüketimi de hissettiğimiz nostalji duygusunu evrimleştiren ögelerden oldu. Eskiden daha uzak bir geçmişe özlem duyarken artık birkaç ay öncesine nostalji duymaya başladık. Bunun en büyük nedenini şu şekilde açıklayabiliriz: TikTok’ta bir saat vakit geçirdiniz diyelim, son verilere göre bir kullanıcı <a fr-original-style="" href="https://www.thetreetop.com/statistics/average-human-attention-span#:~:text=The%20average%20human%20attention%20span,seconds%20to%20over%2020%20minutes" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ortalama</a> sekiz saniye boyunca bir video izliyor (spesifik olarak 8,25 saniye), böylece bir saat içerisinde tükettiğiniz içerik sayısı 420 oluyor. Yazı ile dört yüz yirmi! Beynimize inanılmaz bir veri girişi gerçekleşiyor ve bunu günlerce devam ettirdikçe ve platformda geçirdiğiniz süreyi arttırdıkça giriş yapan bu kadar bilgi ile beynimiz bu içeriklerin çok önceden yüklendiği ve böylelikle onlara nostalji duymamız gerektiğini söylüyor. Ardından “Ah nerede o eski bayramlar”, “Ah nerede o eski BeReal’lar” cümlesine dönüşüyor.Nostalji duygusu hissettiğimiz diğer tüm duygular gibi normal bir olay. Ancak içinde yaşadığımız dijital çağın diğer duygularımızı manipüle ettiği gibi nostalji duygusunu da manipüle ettiğini arada kendimize hatırlatmalı ve “geçmiş gerçekten de o kadar güzel miydi ya?” diye sorgulamayı unutmamalıyız.&nbsp;Nostalji demişken yazının başında bu kelimenin nasıl ortaya çıktığını okuduğumuz zamanları hatırlıyor musunuz, ne güzel zamanlardı.

Ne güzel zamanlardı...

Ah nerede o eski bayramlar? (Ah nerede o eski BeReal’lar?)

Önünüzde bir pasta, üzerinde yaşınız kadar mum, çevrenizde sevdiğiniz insanlar “iyi ki doğdun sana…” derken şarkının bitmesini beklediğiniz o garip anda aklınıza şu soru takılıyor:&nbsp;Yahu neden doğum günü kutluyoruz?Modern zamanda, her yıl kutlanan doğum günleri takvimler oluşturulana kadar yoktu. Eskiden, insanlar zamanın akışını Güneş ve Ay gibi büyük gök cisimlerinin hareketlerini takip ederek anlamlandırmaya çalışıyordu. Herkes yaşlandığının farkındaydı ancak kimsenin yaşlılık için dönüm noktası oluşturacak özel günleri yoktu. Ayın döngülerinin, mevsimlerin geçişlerinin kendini tekrar ettiğini fark eden ve bunları not almaya başlayan insanlar, ilk takvimlerin oluşmasına neden oldu. Bu tür zamanı takip sistemi de her yıl doğum günlerini ve diğer önemli olayları kutlama ya da anmayı beraberinde getirdi.Günümüzdeki doğum günü kutlamalarının her bir parçasında ayrı bir uygarlığın dokunuşu var.Her şey Eski Mısırlılar ile başladı. Kutsal Kitabı (İncil) inceleyen din alimleri, en erken doğum günü kutlamalarının MÖ 3000 civarında Firavun için olduğunu söylüyorlar.* Daha detaylı araştırmalar ise bu kutlamanın günümüzdeki her yıl gerçekleşen kutlamalar gibi değil de bir kez ve onun bir Tanrı olarak “doğuşunun” kutlandığını öne sürüyor.Doğum günü mumları için de Antik Yunan halkına teşekkür etmeliyiz. Tanrılar ve Tanrıçalar bir çoğumuzun bildiği üzere Yunan kültürünün büyük bir parçasını oluşturuyor. Antik Yunanlılar, Tanrılarına birçok farklı yollarda övgüler ve kurbanlar sunuyorlardı. Ay Tanrıçası Artemis de bu ritüellerden payına düşeni aldı. Antik Yunanlılar, Artemis’e bir övgü olarak, ayın parlayan ışıltısını ve onun güzelliğini resmetmek için yanan mumlarla süslenmiş ay şeklinde kekler sunarlardı. Mumlar ayrıca bir dileğin veya duanın iletilmesini sembolize ediyordu. Mumları üflemek ise bu dileğin Tanrılara göndermenin bir yoluydu.Mum kullanımının bir diğer nedeni ise kötü ruhlardan korunma biçimi olarak benimsenmesi. Birçok pagan kültürü gibi Antik Yunan halkı da, “doğum” günleri gibi büyük değişimlerin kötü ruhları bu dünyaya davet ettiğini düşünüyorlardı. Bu kötü ruhlara karşı karanlığı yok eden kutsal ışığı temsil ediyormuş gibi mumlar yakıyorlardı. Bu da mumların doğum günü kutlamalarında bir korunma ritüeli olarak yer edinmesine neden oldu.Antik Romalılara kadar doğum günü kutlamaları önemli isimler, Tanrılar, Tanrıçalar için yapılıyordu ancak Antik Romalılar, sıradan insanın doğumunu ilk kutlayanlardı. Bu, tarihte ilk kez bir uygarlığın din dışı kişilerin doğumunu kutladığını gösteriyordu. Sıradan Roma vatandaşları, arkadaşlarının ve aile üyelerinin doğum günlerini kutlardı.Daha sonra Sanayi Devrimi gerçekleşti.Şekerli kekler, uzunca bir süre yalnızca zengin insanların erişebildiği bir doğum günü ürünüyken, Sanayi Devrimi ile birlikte şeker daha yaygın olarak kullanılabilir hale geldiğinden şekerli kek ve pastalarla doğum günü kutlamaları çoğalmaya başladı.🎶 Doğum günü şarkısına gelecek olursak:&nbsp;Her ikisi de Kentucky'de okul öğretmeni olan iki kız kardeş, Patty Hill ve Mildred J. Hill, 1893'te diğer okul öğretmenleri için bir kitapta yayınlanan “<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=VX2Tqmawp7Q" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Good Morning to All</a>” adlı bir şarkı yazdılar. Bu şarkının asıl amacı, öğrencilerle birlikte sınıfta söyleyerek güne güzel başlamaktı. Ardından Robert Coleman, 1924'te bu şarkıyı, orijinal sözleri hızla gölgede bırakan birkaç değişiklikle bugün söylediğimiz “Doğum Günü Şarkısı”na çevirdi. 1935'te The Summy Company de şarkı için bir telif hakkı oluşturdu ve Hill kardeşlere de yazarlar olarak atıfta bulundu. O tarihte doğum günü şarkısının değeri ise 5 milyon dolar civarında belirlendi.Artık bir sonraki doğum gününüzde, çevrenizde sevdiğiniz insanlar “iyi ki doğdun sana…” şarkısını söylerken “Yahu neden doğum günü kutluyoruz?” diye düşünecek olursanız derin bir nefes alın, önünüzdeki mumları üfleyin ve binlerce yıldır sürekli evrimleşen bir ritüelin parçası olmanın tadını çıkarın.&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">*GENESIS 40:20:&nbsp;On the third day, which was Pharaoh’s birthday, he made a feast for all his servants and lifted up the head of the chief cupbearer and the head of the chief baker among his servants.

Merak Sorusu #4: Yahu biz neden doğum günü kutluyoruz?

İyi ki doğdun sana? bana? bize?

Yazı: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/codymehmetcatal/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Cody Mehmet Çatal</a>Görsel: Hakan Can KinikMerhaba sevgili cadılar, büyücüler ve muggle soylular!Aradan 20 küsür sene geçmesine rağmen hala ilk günkü canlılığını koruyan bir fandomın (hayran grubunun) parçası olarak, forum sitelerinde sayfalarca kurgular yazıp kendimizi o evrene entegre etmemize yardımcı olan Role Play Game’den, dijitalde içerik tüketiminin, yazıdan videoya kayması nedeniyle YouTube, Discord ve diğer sosyal medya platformlarında hayran kültürünün nasıl canlı kaldığına uzanan bir yazı ile karşınızdayım.Her şey 1997 yılında şu cümle ile başladı:"Mr. and Mrs. Dursley of number four, Privet Drive, were proud to say that they were perfectly normal, thank you very much.”“Privet Drive dört numarada oturan Mr. ve Mrs. Dursley son derece normal olduklarını söylemekten gurur duyarlardı, sağ olun efendim.”<img src="https://images.aposto.com/2022/6/4/1657159624686.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.65" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Hermione, Harry ve Ron<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Sinemada gittiğim ilk film Harry Potter ve Felsefe Taşı’ydı. 2002 yılında, henüz dokuz yaşındayken yaşadığım ilde bulunan tek sinema salonuna gelmişti. Sinema salonundan çıkarken aslında yepyeni, fantastik bir dünyaya da giriş yapmıştım. Devam eden yıllarda kitaplarla, filmlerle, dergilerden topladığım posterlerle ve çıkartmalarla, bulduğum lisanslı ürünlerle bir hayran grubunun parçası haline geldim. Ama tahmin ettiğimden daha büyük bir şeyin parçası olduğumu 14 yaşında, karşıma şans eseri çıkan&nbsp;Harry Potter Role-Playing Game&nbsp;forum siteleri ile öğrendim.Kısaltması RPG olarak da bilinen Role-Playing Game, isminden de anlaşılacağı üzere rol yapma üzerine kurulu bir oyundur. Tamamen farklı bir evrende ya da dünyamıza benzer bir mekanda oluşturduğunuz karakter ile maceradan maceraya atılırsınız. Kendinizi o evrenin bir parçası haline getirirsiniz. Bunlar genelde bilgisayar oyunu olarak oynayabileceğiniz oyunlardır. Ancak benim bilgisayar oyunlarına karşı olan isteksizliğim, RPG’nin farklı bir yönünü bulmama neden oldu.Benim keşfettiğim RPG, yazarak oynanan bir oyundu.&nbsp;Herhangi bir forum sitesinde, diğer gerçek oyuncularla oynadığınız bir oyun. Genelde Harry Potter teması üzerine gerçekleşirdi kurgular. Siteye kayıt olurken kendinize bir karakter yaratırsınız. Karakterinizin kaç yaşında olduğuna karar verir ve ona göre bir meslek seçiminde bulunursunuz. Ancak mesleğinizi seçmek tamamiyle size bağlı değildir. Öncelikle yazma yeteneğinizin değerlendirileceği bir sayfaya yönlendirilirsiniz. Bu sayfada, bir kısa hikaye yazıp, site adminleri tarafından değerlendirilmesi için kaydedersiniz. Bu hikayeyi sizin yazmış olmanız önemli, başka hikayelerden alıntı yaparsanız siteden engellenebilirsiniz. Hikayenin yazım dili, giriş, gelişme, sonuç bağlantısı, noktalama işaretleri ve yazım kurallarına uyumu, özgünlüğü ve kurgusuna göre 0 ile 100 arasında bir puan alırsınız. Ardından aldığınız puanlara göre bir mesleğe sahip olursunuz. Çünkü RPG sitesinde kurgular çok önemlidir ve kurguya katkı sağlayacak olan iyi yazarların daha iyi görevlere sahip olması gerekmektedir. Zamanla mesleğinizi değiştirebilirsiniz, eğer yazılarınızı geliştirirseniz, düşük puan almanıza neden olan kısımları düzeltebilirseniz tekrar puanlamaya katılıp yeni bir puan alıp istediğiniz yeni bir mesleğe geçebilirsiniz.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/4/1657159650486.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.73" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Mesleğinizi (bu öğrenci olabilir, Hogwarts Profesörü, Seherbaz, Basın Çalışanı, Sihir Bakanlığı Çalışanı, okul hademesi, bar, mekan sahibi, vb. olabilir) belirledikten sonra karakterinizin geçmişine dair bir kurgu oluşturmanız gerekir. Karakteriniz kim? Nerede doğru, ailesinin geçmişi nedir, neleri sever, neleri sevmez, hayatında en üzücü olay nedir, fiziksel özellikleri, karakteristik özellikleri nelerdir, yani gerçek hayatta sizi siz yapan şeyleri, açtığınız karakter için de kurgulamanız gerekmektedir. Anlayacağınız tam bir roman karakteri yaratırsınız!Mesleğinizi ve karakterinizin geçmişini ve karakter özelliklerini belirledikten sonra site içerisinde bulunan diğer karakterlerle kurgular üretmeye başlayabilirsiniz. Her kişi kendi karakteri için bir sayfa açar ve orada karakterine dair açıklamalar verir ve siz, o açıklamaları okuyarak o kişiye kurgu önerilerinde bulunursunuz. Kurgularınızı iyi, kötü, nötr her türlü yapabilirsiniz. Kurgunuzda sizin yönettiğiniz kişiler de olabilir: NPC’ler (non-playing characters). Anne, baba gibi karakterler bulmanıza gerek yoktur, onları kendiniz de yazabilirsiniz. Onun dışında yakın arkadaş, düşman, sınıf arkadaşı, bir gecelik birlikte olduğun gibi birçok farklı kişinin karakteri ile kurgular oluşturabilirsiniz ve karakterinizin geleceği bu kurgulara göre gelişmeye ve değişmeye başlar.Meslek hazır, geçmişiniz hazır ve kurgular da hazır. O zaman şimdi yapmanız gereken şey: YAZMAK!Bundan sonrasında bir roman yazar gibi karakterinizi oynatmaya başlarsınız. Öğrenciyseniz derslere girer, sınavlara katılır, arkadaşlarınızla partiler düzenler, kütüphanede ders çalışırsınız, Profesörseniz müfredat oluşturup öğrencilere ders anlatırsınız, Sihir Bakanı çalışanı iseniz sitenin ana kurgusuna bağlı kalarak kurgular yazarsınız.Minik bir örnek vereyim, 15 yaşında yarattığım Frederick isimli bir karakterimin bir oyuna giriş sahnesi:<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://2011denberi.tumblr.com/post/689072937849012224/2010-frederick-my-muggleish-childhood" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/6/2022-07-07T02:04:12.054Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="3.35" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>Bu şekilde yazarak devam ettiriyorsunuz oyunu. Sayfalarca yazdım bunun gibi. Birçok farklı sitede birçok farklı karakterim oldu ve kimi zaman oluşturduğum karakterle kendimi o kadar özdeşleştirdim ki onun yaşadıkları beni de mutlu ediyor, beni de üzüyordu. Çok eskiden bir karakterimin kurgusu onu intihara sürüklemişti örneğin. Ve onu intihar ettirdiğim sahne beni gerçekten etkilemişti. Bir daha asla o karakterin adı ile yeni bir hesap açamadım ve o sitedeki diğer oyuncular, karakterim adına anma töreni düzenlemişti. İnsanların, sizin karakteriniz adına yazdıklarını okumak sizi daha da etkiliyordu. Çok güzel insanlarla tanışıp, çok güzel arkadaşlıklar edindim.&nbsp;Oluşturduğum kurgular ile farklı dünyaları dolaşıp, onlarca farklı hayata dokundum. Ve bence bu, benim şimdiki karakterimi oluşturmamda çok yardımcı oldu. Çünkü birçok farklı pencereden baktım hayata. Kimi zaman baskın taraf benken, kimi zaman ezilen taraf ben oldum, kimi zaman gerçek hayatta asla veremeyeceğim kararları karakterime verdirip neler hissettiğimi gördüm.Ardından sosyal medya platformları gelişmeye başladı. İçerik üretimi ve tüketimi yazıdan videoya kaydı ve bu RPG kültürünün bitmesine neden oldu. Farklı YouTube kanalları açıldı (<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/c/MosyoTaha" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Mösyö Taha</a>), farklı Instagram hesapları kuruldu, Discord odaları oluşturuldu ve hayranlar bu dünyaya yepyeni kapılardan giriş yapmaya başladı. Bu, tüm dünyadaki hayranların birbiri ile kolayca etkileşime geçmesine yol açtı. Ancak kişisel olarak düşündüğüm şey şu ki daha yüzeysel bir hayranlık başladı. Bunu “sen gerçek hayran değilsin yaa…” şeklinde söylemiyorum, aksine insanlar bu dijital gelişmelerle hayranı oldukları dünya ve hikaye hakkında çok daha fazla şey öğrenmeye başlarken, koleksiyonlar oluştururken, onun daha az parçası haline gelmeye başladı. RPG aktif bir hayranlık imkanı tanırken, YouTube, Discord, Instagram hesapları bu aktif hayranlığı biraz daha pasif hayranlığa evirdi.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/4/1657159673096.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Hogwarts<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yine de 20 sene sonra bile hala dünyanın en büyük hayran kitlesi olmayı nasıl başarıyor HPFC diye düşünüyor insan. Sanırım buna en güzel cevabı Sirius Black veriyor:&nbsp;“The ones that love us never really leave us. You can always find them in here.”“Bizi gerçekten sevenler,bizi asla terk etmezler. Onları her zaman, burada* bulabilirsin.”*hayran grubu arasında :)

“Privet Drive dört numarada oturan Mr. ve Mrs. Dursley son derece normal olduklarını söylemekten gurur duyarlardı, sağ olun efendim.”

Harry Potter ve Hayran Dünyasının Az Bilinen Yüzü: RPG (Role Playing Game)

Yazı: &nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/codymehmetcatal/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Cody Mehmet Çatal</a>Merhaba! Ben Cody Mehmet (28). 2021’in Nisan ayında Yasmin ile yollarımız <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/6089e832067a1b00060f9cbe" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">dijital dünyada&nbsp;</a>kesiştikten sonra kendimi 20’lik Bülten yapbozunun bir parçası olarak bu kelimeleri buraya dökerken buldum. Aslında daha önceden burada yazmayı konuşmamıza rağmen benim bir türlü yazmaya cesaret bulamamamdan dolayı gecikmeli olarak dahil oluyorum. Sürekli hayata geç kalmaktan korkan birinin hayata geç kalmasının en büyük nedeninin yine kendisi oluşu farkındalığını da somutlaştırdığımı hissediyorum böylelikle.&nbsp;Yirmilerimin sonlarına yaklaşırken, bu süreçte beni bugün olduğum kişiye eviren önemli olayları (iyi ve kötü) anlatmayı, hem kendi öz yansımamı yapmayı hem de yirmilerinin başında olan okuyuculara kendilerini keşfetme serüvenlerinde küçük ipuçları vermeyi planlıyorum. Hazırsanız telefonunuzu uçuş moduna alın. Başlıyoruz.2017 Nisan ayında, tek başıma Fransa’ya gittim. Yirmi dört yaşında olmama rağmen daha önce hiç tek başıma bir seyahate çıkmamıştım. Hele bir de yurtdışı… Her ne kadar sıcakkanlı bir kişiliğe ve tanıştığım insanlarla hemen anlaşabilme özelliğine sahip olsam da içe dönük karakterim, kendimle vakit geçirmeyi sevmeme neden oluyor. Yalnız yürüyüşler, sinemaya gidişler, yemeğe çıkışlar… Aslında bir arkadaşım ile birlikte planladığım bu seyahate, arkadaşımın sağlık sorunları nedeniyle iptal etmesi sonucu tek başıma çıktım. Ben de iptal edecektim, çünkü tanımadığım bir ülkede tek başıma olma düşüncesi beni korkutuyordu ancak arkadaşlarım, bu geziyi yapmam gerektiğini ve eğleneceğime emin olduklarını söyleyerek beni ikna ettiler. Ben de sırt çantamı hazırladım, ihtiyacım olan birkaç şey dışında kendimi tamamen rahat hareket edebileceğim yüklerle doldurdum ve yola çıktım.İlk kez tek başıma yurt dışına çıkacağım için heyecanlıydım. Yanımda birisi olmadığı için biraz gergindim. Gitmeden önce Paris ile ilgili birçok video izledim ve blog yazısı okudum.&nbsp;Havaalanından çıktığımanda etrafıma baktım. Şehir gündelik hayatlarına devam eden insanlarla doluydu. Şehir merkezine gitmek için nereden bilet almam gerektiğini bilmiyordum. Ben de bir bankta oturmuş genç bir çiftin yanına gittim. Gitmeden önce herkes beni Fransızlara karşı uyarmıştı; “Çok milliyetçiler, hiç sıcakkanlı değiller.” Hiçbir zaman başkalarının düşüncesi beni önyargılı olmaya itmedi. Haklı da çıktım. Bana çok yardım ettiler, hatta üzerimde bozuk para olmadığı ve gişedeki adam parayı bozmadığı için bilet paramı bile ödediler.Kalacağım yere geldim. Bir hostelin dört kişilik odasında bir yatak ayırtmıştım. Hemen kendime pencere yanında bir yer seçtim, çantamı bıraktım ve kendimi Paris sokaklarına attım.&nbsp;İşin asıl eğlenceli tarafı üçüncü gün oldu. Ben sabah odadayken bir kız geldi içeri. Tanıştık. Kanada’dan gelmiş. İnanılmaz tatlı birisi. Ardından bir kişi daha bir kişi daha derken odamız doldu. Odamızın diğer üyeleri Kore’den ve Arjantin’den gelmişti. Her birinin hikayesi farklıydı. En çok da Arjantin’den gelen adamın… İngilizce ve Fransızca bilmemesine rağmen, kalkıp tek başına gezmeye gelmişti. Ben ise Fransızca ve İngilizce bilmeme rağmen ilk başta tedirgin olmuştum. Cesareti beni inanılmaz şaşırtmıştı. Onunla muhabbetlerimiz çok komikti. Bize bir şeyler anlatıyor ama bunu İspanyolca yapıyordu. Biz de bildiğimiz bazı kelimeleri ve onun vücut dilini çözümleyerek ne demeye çalıştığını anlıyorduk. Kimi zaman Google Translate yardımımıza koşuyordu.Onlarla birlikte gezmeye başladım. Şehri birlikte keşfediyor, birbirimizin kültürlerini daha çok tanıyor ve inanılmaz güzel vakit geçiriyorduk. Hatta kaldığımız yerin iki sokak aşağısında bir pizzacı keşfettik. Hem pizzaları güzeldi hem de öğle zamanı bir indirimi vardı.Paris’ten döndüğümde birçok anı biriktirmiş ve birçok arkadaş edinmiştim. En başta gitmek istemediğim yer, bana beni yeniden keşfetmeme yardım etmişti. O günden sonra bir sonraki tek başıma yapacağım seyahati merakla bekliyordum!Kimi zaman hayatımızın en güzel maceralarını, onları hayata geçirecek cesareti bulduğumuzda yaşıyoruz.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Seyahate çıkmadan önce yanıma aldığım olmazsa olmazlarım:Telefon: Özellikle çevrimdışı bir haritanın mutlaka yüklü olduğu bir telefon. Ayrıca bir YouTube kanalım olduğu için telefon içerik üretmeme yardımcı oluyor.&nbsp;Kulaklık: Hayat, arka fonda çalan bir <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6jKZplJpy21R5lHaYHHjmZ" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Alec Benjamin</a> şarkısı ile daha güzel olabiliyor.Not Defteri: Yazmayı, not almayı, hikayeler yaratmayı seviyorum. Not defterim, sokakta karşılaştığım ve adını bile bilmediğim insanların tahmini hayat hikayeleri ya da küçük bir kafede servis edilen o gizli soğuk çayın tarifi, ile dolu. Deneyimleri &nbsp;ölümsüzleştirdiğinizde, geri dönüp bakıp aynı hisleri tekrar yaşayabiliyorsunuz.Kıyafet ve hijyen ürünleri: Valiz hazırlayacağım zaman kendime birkaç soru soruyorum. En önemli eşyaları aldım mı? Kaç gün kalacağım? Yanıma alacağım kıyafetler rahat ve güzel mi? Kıyafetlerimi katlarken dürüm tekniğini uyguluyorum ki daha çok kıyafet daha az yer kaplasın valizde. Bu sayede büyük valiz almak yerine yanıma sırt çantası alabiliyorum.Pasaport ve kimliğim: Sanırım bunları açıklamama gerek yok.