Bir köpeğe ölümü anlatmak: Sigrid Nunez’ın Dost'u

Mavi’yle karşılaştığımda henüz 45 günlüktü. 11 yıldır hakkımdaki duygularını, düşüncelerini—evet kendilerine has bir düşünce sistemleri var—gerçekten merak ediyorum. Sokak hayatını gözlemci ciddiyetiyle seyrederken kuşları kovalayamadığında hissettiği boşluğu, sevilmek istediğinde türlü oyunlarla vücuduma sürtünüşünü, küsünce bulunmak istemediği kuytulardaki durgunluğunu, sürprizli şaşkınlık ifadelerini, intikam için doğru zamanı bekleyen sabrını ve aslında acının, kederin, derdin, hazzın, mutsuzluğun dile gelmezliğine dair o büyük sırrı, sükutu anlamlandırmak istiyorum. 

Gözlerimi dikip yüzüne baktığımda gözlerini usulca kapatırsa onaylandığını anlıyor; kuyruk hareketleriyle, tabiatın yabanıllığını anımsatan ses titreşimleriyle yetiniyorum. Rüya gördüğünü sandığım anlarda derin iç çekişleri bir şeyler söylüyor ama “dilime” tercüme edemiyorum.