Bir sürdürülebilirlik retoriği: Gezegeni gelecek nesiller için kurtarmak

Gelecek, şimdiki zamana musallat olan görünmez bir varlık olarak her zaman bizimledir. Bu durum başka hiçbir yerde, sürdürülebilirlik söylemlerinde karşımıza çıkan yüzü daha iyi bir yarına dönük, el değmemiş potansiyellerle dolu çocuk imgesinden daha belirgin değil. Politikacılar, kurumsal kampanyalar ve aktivistler çocukları eylemin –ya da sıklıkla erdem kisvesine bürünmüş eylemsizliğin– nihai gerekçesi olarak öne sürüyor. "Gezegeni çocuklarımız için kurtarmak" söylemindeki duygusallık onu eleştiriden azade kılıyor. 

Ancak bu tavır tarafsız değil. Tüm gösterilerde olduğu gibi dikkatlice kurgulanmış; acıma duygusu uyandırmak ve eleştirel düşünceyi uyuşturmak için tasarlanmıştır. Çocukları geleceğin sembolleri olarak merkeze almak, sürdürülebilirliği şimdiki neslin yardımsever vasi rolünü oynadığı, beyan ettikleri niyetlerinin ışığında hatalarının affedildiği duygusal bir drama dönüştürür. Bu, sorumluluğun yerine getirilmesinin değil, sorumluluğun estetik performansıdır; bugün verilmesi gereken katı tavizlerin el sürmediği bir geleceği romantikleştiren duygusal bir anlatıdır.