Görünmezlik

Bir dilek hakkın olsa hangi özelliğe sahip olmayı seçerdin?

Işınlanma mı? Görünmezlik mi? Yoksa insanların zihnini okuyabilme mi? 

Görünmezlik bu soruya bir seçenek olunca kulağa güzel geliyor belki ama ben bugün başka tür görülmeme hâlinden bahsedeceğim. Ayrı bir birey olarak görülmemek veya hislerinin, düşüncelerinin, olduğun kişinin görülmemesi/duyulmaması durumundan. Unofficial kanalım Haklılık Payı’nı bilenler bilir (3 kişi), genelde önce bir fikrim olur ve insanlara bu konuyu sorarım acaba bu konuda haklılık payım var mı diye. Bu sefer ise beklentisiz “sizi gıcık eden şeyler nelerdir?” diye sormuştum ve aldığım bazı cevaplarda ortak bir nokta fark ettim. 

O yüzden normalin aksine bu sefer önce cevapları paylaşacağım:

“Hislerimin başkalarının deneyimleriyle ya da hisleriyle karşılaştırıp değersizleştirilmesi.”

“Kilo mu aldın kilo mu verdin yorumları.”

“Emin olduğum şeylerde benimle inatlaşılması.”

“Konuşurken sözümün kesilmesi.”

“Hakkımda yapılan her türlü varsayım.”

“Tatlı su kurnazları.”

“Yalan.”

“Emin olmadığım seçimler yapmış olabileceğimi kabul etmeyenler.”

“Görülmemek.”

İllüstrasyon: Irmak Hacımusaoğlu

Aslında çoğu cevapta gizli olan tema görünmezlik. Bunu şu örnek üzerinden anlatabilirim. Diyelim iki kişiyiz ve başka bir kişi bir teklifle geliyor. İkinci kişi direkt “evet olur, çok isteriz” diye atlıyor soruya. Belki ben istemiyorum? İşte böyle bir görünmezlikten söz ediyorum. Bunu bazen ebeveynler yapar, çocuklarının onlardan ayrı bir birey olduğunu düşünmeden “biz acıktık” gibi söylemlerde bulunabilirler. Hangi yaşta olunursa olunsun görülmeme hâli yaralayıcı olabiliyor oysaki.

Yukarıdaki cevaplardan gidersek aslında emin olduğunuz bir konuda size hâlâ ısrar ediliyorsa yine görülmemiş/duyulmamış oluyorsunuz. Israrla emin olduğunuzu görmeden kendi fikrini dayatıyor karşıdaki. Hisleriniz başkalarının deneyimleriyle karşılaştırılıp değersizleştirilmesinde de durum böyle. 'Abartma,' denildiğinde mesela. Belki başkası için ufak olan bir şey benim için daha yoğun hislere yol açabilir. Evet, benden daha kötü durumda olanlar olabilir ama ben yine de şu an çok kötü hissediyorum. Size sorulmadan “sen şöylesin, böylesin” gibi yorumlar da benzer bir yerde kalıyor. Küçükken yapılırsa özellikle içselleşiyor bu yorumlar. “Yok yok o yapamaz.” Yapabilirdim belki ama yapamayacağıma inandırdınız. Direkt görülmemek diyen arkadaşımıza ise teşekkür ediyorum. Muhtemelen onun sayesinde fark ettim bu ortak noktayı.

Ben hâlâ nasıl 'ben de buradayım!!' diyebilirim onu öğreniyorum 20'likler. Umarım siz de bu tarz durumlarda sesinizi çıkartıyorsunuzdur yoksa görmeyebiliyorlar!