Kapitalizm fırtınasının ortasında nezle olmak

Geçtiğimiz perşembe akşamı, burnuma Selpak sokuşturmuş, mercimek pişiriyordum. Soğanları tavada kavururken, giderek kendini daha çok belli eden bu soğuk algınlığımın ne kadar uygunsuz bir zamanda başladığını düşünüyor, yarınki ders programımın altından nasıl kalkacağımı planlamaya çalışıyordum. ‘Dersten önce bir C vitamini atarım, dersten sonra da hemen eve uçarım, ödevlerimi yapar sonra da yatarım,’ gibi günümü formüle ederken patates ve havuçları doğrayıp tencereye attım. Onlar da soğan, salça, zeytinyağ ile güzelce kaynaştılar. Yıkadığım ve haşladığım mercimekleri de tencereye ekledim, kapağını kapatıp pişmeye bırakırken bir anda durdum. ‘Ne yapıyorum ben ya?’ dedim kendi kendime. ‘Hastayım, neden kendimi zorluyorum?’ 

Hepimiz biliyoruz ki soğuk algınlığına en iyi gelen ilaçlardan biri dinlenmek. Okul, iş, hayat curcunasının içinde nedense hastalanmak neredeyse bir suç gibi geliyor. Üniversite hayatım boyunca mevsim geçişlerinde tüm öğrencilerin aksırıp öksürdüğü dersler olurdu.  Birçok iş kontratında, hastalık için kullanabileceğiniz paralı izin sayılı. Mesela Amerika’da bu ortalama 7 gün. 7 GÜN!!! Sanki kaç gün ve ne zaman hastalanacağımızı kontrol edebiliyoruz. Neyse…