Geçen aylarda bir gün tüm ev arkadaşları toplanmış oturuyoruz. Aramızdan biri bir çocukla date’e çıkacak, onun kıyafetine yardımcı oluyoruz. Nasıl birine benzediğini konuşuyoruz. Güven veriyor mu? Nerede buluşulunacak? Lokasyonunu bizimle paylaşabilir mi? Buluşmadan önce ne kadar konuştunuz? Erkekli, kızlı bir ev halkı olan biz, içimizden ne zaman biri bu romantik atılımda bulunursa, konsey gibi toplanıp onları bu yeni maceralarına &nbsp;alkışlarla yolculuyoruz.&nbsp;Yeni insanlarla tanışmak, ilişkilere başlamak, kalbimizi açmak ve kimi zaman savunmasız hissetmek, 21.yüzyıldan çok önce de vardı, çok sonra da devam edecek. Bu ilişki ve yeni insanlar ile tanışma silsilesinde güven çok önemli bir yer tutuyor. İlk buluşmadan itibaren, beraber olunan kişi ile güvende hissetmek ilişkinin yapıtaşlarından biri oluyor. İyi, peki, hoş da acaba 20’likler ilişkilerinde nasıl güvende hissediyor? <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/20likbulten/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">20’lik hesabında</a> sorduk, sizlerden gelenleri derledik. İletişim ve teknoloji devrinde yaşayan bizlerden gelen cevaplar da çok şaşırtmadı... Güvenli ilişkiler için iletişim gerekiyormuş.&nbsp;En basitinden William Shakespeare’in hayat verdiği Romeo ve Juliette kardeşlerimizi düşünelim. Asırlardır en çok konuşulan aşk hikayelerinden biri olan bu oyunda Juliette, “O Romeo, Romeo, wherefore art thou Romeo?” (yani Romeo Romeo, sen neden Romeosun?) diye kendini paralarken, biz ‘modern’ okurlar, aşkın önemli bir yüzünü görüyoruz. İletişim. Bu iki aşık, hikayenin sonunda, hayatlarına son veriyorlar. Juliette ölü taklidi yaparak Paris ile evlenmekten kurtulmaya çalışırken, Romeo Juliette’in gerçekten öldüğünü sanarak kendini öldürüyor. Sonra Juliette’de kendi canını alıyor. Burada tabii, Juliette’in planını Romeo’ya açıklaması gereken (ve açıklamayan) Friar Laurence’ın da suçu büyük. Kısaca iletişimsizlikten dolayı bu iki aşık hayatını kaybediyor. Tamam… Shakespeare’in en değerli eserlerinden birini de bu şekilde özetlemeyi başardıysam, devam edelim…&nbsp;26 yaşındaki oyuncu Ayşegül, paylaşma rahatlığı hissetmediği biriyle ilişkilerini ilerletemediğini belirtti. “Sanırım 20’li yaşların ortasında deneyimlerime dayanarak iletişim kuramadığım biriyle kendim olamayacağımı fark ettim,” dedi.&nbsp;Benzer bir şekilde 27 yaşındaki sivil toplum uzmanı Ceren, ilişkinin güvenli bir şekilde devam edebilmesi için iletişimin çok önemli olduğunun altını çizdi. “Karşı tarafın zihnini bilemez ve yönlendiremezsin ama onu anlamak için bilmediğin, anlamadığın ve kırıldığın her şeyi açıkça sorabilirsin. Bu yine anlayacağın anlamına gelmez ama açık iletişim kurmadığın takdirde her şey ufak ufak birikir ve çözümlenemez hale gelir,” dedi.&nbsp;Priscilla Maria de Netto, Kia Fatt Quek ve Karen Jennifer Golden’in yazdıkları <a fr-original-style="" href="https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyg.2021.767908/full" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">makalede</a>, yapıcı bir şekilde partnerimize yanıt vermenin, romantik ilişkilerin yapı taşı olduğunu görüyoruz. 27 yaşındaki reklam yazarı E, “ben bir ilişkinin/flörtün içinde kendimi rahatsız ve dolayısıyla güvensiz hissettiğim noktaları konuşmaya çalışırım,” dese de, bunun çok işe yaradığını deneyimlemediğini belirtti. Eğer iletişim sorunları çözmüyorsa, ayrılmanın en iyi çözüm olduğunu belirtti.&nbsp;Rahatsızlıkları konuşmak ve sorunları çözmenin yanısıra, 23’lük öğrenci Burak, ilişkilerde iletişimin, beklentilerin ayarlanmasında da büyük bir rol oynadığını belirtti. “Potansiyel partnerimize kendi kafamızda kurduğumuz ideal partner modelini bir gömlek gibi giydirmemek,” için ilişkideki bireylerin birbirini özümsemesi gerektiğini söyledi. Bu süreçte de, karşımızdaki ile iletişimimizin yanısıra, kendimiz ile de iletişimimizin önemli olduğunun altını çizdi. “Kendi özünü de kaybetmemek önemli tabi, bunun için sınırları da iyi çekmek lazım,” diyerek flörtten yorulduğunu hissettiğinde, ara verdiğini söyledi.&nbsp;Yani güvenli bir ilişkiye girmeden önce, kendimizle de güvenli bir ilişkide olmamız gerekiyor. 34 yaşındaki ofis çalışanı Sibel (20’lik yaşta değil baştadır, unutmayalım) “kendi ihtiyaçlarımı bilmeden, kim olduğumu az çok tanımlamadan, kendi sınırlarımı bilmeden ilişkide kaybolabildigimi deneyimledim,” dedi.&nbsp;Kısaca, güvenli ilişkiler için, konuştuğum 20’liklerden aldığım şu oldu: hem kendimizle hem de karşımızdakiyle iyi bir iletişimde olmamız gerekiyor. İyi hissetmediğimizde paylaşabilmek, ne istediğimizi anlamak için içimize dönmek önemli adımlar. Sonuçta ne demiş şair? “Gönül ne kahve ister ne kahvehane. Gönül sohbet ister, kahve bahane."Yasmin Güleç’in kurucusu olduğu 20’lik Bülteni okumak için <a fr-original-style="" href="https://20lik.substack.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya</a> tıklayabilirsiniz.

ayıpsız, tarafsız, tuzaksız, bilime dayalı, yeni nesil cinsellik rehberiniz.

müstehcen mecmua

İletişim, iletişim, iletişim!

20’likler ilişkilerde nasıl güvenli hissediyor?

Ulu büyük anneannem (yani anneannemin annesi), anneannem, annem ve ben oturuyoruz. Elimizde kahveler, çaylar, sular, tartışıyoruz. Hararetli bir münazara, gören dünyayı kurtarıyoruz sanacak. Peki bu 4 jenerasyonu kapsayan grup neyi tartışıyor? Eee dating applerini tabii ki canım, neyi olacak.&nbsp;Konu nasıl açıldı diye soracak olursanız, bilmiyorum. Ama buradayız. Halimizden de memnunuz. Anneannem bu yeni nesil ‘dating’i beğenmediğini söylerken, ulu büyük anneannem tehlikeli bulduğundan bahsediyor. Karşı cephede annem günümüzde bunun normal olduğunu ve hayatın bir parçası haline geldiğinin altını çizerken ben konuya farklı bir yerden giriyorum. Anneanne, diyorum, sen dedemi iki saniye görüp aşık olmadın mı? Sonra tanımadığın bu yakışıklı mı yakışıklı bey ile bir pastanede oturmadın mı? Sonra ulu büyük anneanneme dönüyorum, siz de uzaktan gördüğünüz bir denizciye aşık olup aylar boyunca mektuplaşmadınız mı? Yanlış mı hatırlıyorum çok severek dinlediğim bu aşk hikayelerini? &nbsp;Kaçımız ailelerinden görücü usulleri, fotoğraf gösterip beğenmeler, tanımadıkları ile buluşma hikayeleri duydu? Kaçının büyükleri böyle tanışıp, evlendi, çocuk sahibi oldu? Cevabı sayıya dökemeyecek olsam da ‘çok’ diyebiliriz bence. Bu arada şimdiden altını çizeyim, bahsettiğim bu tanışma formları kişinin kendi rızası ile olan türden, diğeri hakkında yorum bile yapmıyorum şu an.&nbsp;Medya araştırma şirketi<a fr-original-style="" href="https://www.gemius.com.tr/974/ask-dijitalde-aradk.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Gemius Türkiye</a>’nin 2022’de yayımladığı bir araştırmaya göre, Tinder’a 3.9 milyon kişi erişim sağlamış. Aynı zamanda internete bağlanan 100 kişiden 12'sinin Ocak 2022’de dating app kullandığını belirtti. En çok kullananlar kimmiş peki? Tabii ki canım 20’likler. Verilerine göre bu uygulamalarda en çok vakit geçirenler 25-34 yaş aralığı olmuş. Kısaca&nbsp;günbegün kullanımı artan dating app’lerin, eskinin alışılagelmiş tanışma yöntemlerinin teknolojiye dökülmüş halleri olduğunu söyleyebilir miyiz?&nbsp;Belki. Ama çok da ikna olamadım.&nbsp;Sonuçta Wifi sinyallerinin güçlendiği, 4G’nin katlana katlana çoğaldığı, sosyal medya uygulamalarının arttığı bir dünyada herkes samimi bir bağ arıyor. Ağ mı? Yok yok, ağ değil, bağ. Hani o iki kişinin arasında oluşan güzel şey. Bunun değeri eskiden daha mı çoktu? O dinledikçe eridiğimiz aşk hikayeleri, teknoloji ile birazcık daha erişilmez bir hal mı aldı? Yoksa durum aynı, format mı farklı? &nbsp;20’lik olan bizler sözde barlarda, toplu taşımada birbirinin gözünün içine bakmayan, telefon konuşması yapmaya utandığı için mesajlaşmayı tercih eden bir nesil olarak, sağa sola kaydırılan fotoğraflarla müze gibi ‘dating applerine’ mi kaldık? Bunun etkisi neler oldu? Bir de 20’liklerimizden duyalım:&nbsp;sıkıntılar içinde bir dikkat dağıtma oyunu mu? 28 yaşında video editörü olan Reyyan Kızılkaya, bu dating applerinin bir kaçış yolu olduğunu söyledi. “Her şeyden sıkıldığımız, şikayet ettiğimiz, genelde hayatımızın da kötü gittiği dönemlerde bazen ilişki arasak da bi heyecan için uygulamayı kullanıyoruz,” dedi. Bu tür uygulamalarda ilişki arayanlardan çok, kafa dağıtmak isteyenler olduğunu gözlemlediğini paylaştı.&nbsp;Benzer bir şekilde 27 yaşındaki tiyatro proje koordinatörü Sıla Kenar, kimsenin yeni birileri ile tanışacak enerjisi olmadığını belirtti. 5 yıldır aralıklı bu uygulamaları kullansa da, son bir yıldır hiç zevk almamaya başlamış. Bunun nedeninin sohbet güzel değilse, anında hevesinin kaçmasıymış. “Zaten artık date'e dönüşme oranı da çok düştü eşleşmelerin. Bence insanlar günlük hayatta oldukça yoğun ve gerçek problemleri çok gerçek ve büyük. Bunun üstesinden gelip yeni biriyle tanışma enerjisi bulmak elbette çok zor. Sanırım online dating app’lerinin verimliliği refah seviyesiyle doğru orantılı.”Sıla’nın kurduğu refah ve dating appleri arasındaki doğru orantı, Bumble’ın 2022 yılında yayınladığı ankette de kendini <a fr-original-style="" href="https://www.gazeteduvar.com.tr/hayat-pahaliligi-flortlesmeyi-de-etkiledi-ilk-bulusmalar-parka-kaydi-galeri-1585973" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">göstermişti</a>. Buluşmalarda bütçenin daha çok düşünüldüğü, hatta yaş ilerledikçe&nbsp;date’lere daha az bütçe ayrıldığı ileri sürülmüştü. Aynı şekilde Bumble’ın 2023 yılı&nbsp;dating&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://bumble.com/the-buzz/dating-trends-2023" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">tahminlerinde</a>, finansal sıkıntının daha az tabu olacağını görüyoruz. Bumble kullanıcılarının %57’si gösterişli&nbsp;datelerdense, daha sade buluşmalar tercih ettiklerini belirtmiş.&nbsp;çevrim içinden, çevrim dışına zorlu yolDate’lerin finansmanından bahsettik ama dating app’lerde başlayan çoğu konuşmanın bir yere varamadığının üstünde durmadık.&nbsp;28 yaşında avukatlık yapan Y., Bumble’a “daha düzgün” olduğunu duyduğu için kayıt olduğunu ama orada da istediğini bulamadığını belirtti. “Ya [seni] çok beğeniyor ve seks odaklı sorularla ilerliyor (dating app'lerin sekse giden bir alternatif olduğunu biliyorum ama en azından ertesi gün böbreğimin yerinde olacağına ikna olacak kadar konuşabilsek) ya da akışta kısa cevaplarla sen yazmadıkça karşındaki de yazmıyor, uzay boşluğunda kayboluyorsunuz. Aşkı burdan bulmak imkansız mıydı? Bence değildi. Ama kolay mıydı? HİÇ değildi.”Trond Viggo Grøntved ve iş arkadaşlarının Evolutionary Psychological Science'da çıkan <a fr-original-style="" href="https://www.sexandpsychology.com/blog/2021/3/15/this-is-how-many-tinder-matches-it-takes-to-get-an-irl-date/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştırmasında</a>, Norveç’te yaşayan 269 gence Tinder kullanımları ile ilgili sorular sorulmuş. Ortaya çıkan görüntü de şu: çok fazla eşleşme olsa da, ancak her 57 eşleşmeden biri gerçek hayatta buluşmaya yol açıyor. Yani %2’den düşük bir rakam.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.psychologytoday.com/au/blog/the-myths-sex/202211/does-online-dating-make-it-easier-date#:~:text=For%20about%20every%205%20meet,%2Dperson%20sexual%2Fromantic%20relationship." style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Psychology Today</a>’de bu araştırma ile ilgili çıkan yazı da şunu ekliyor: “ Her 5 buluşmadan birinde, romantik veya seks-odaklı bir gelişme yaşanıyor. Matematiğe dökerseniz, her bir buluşma için yaklaşık 285 tane eşleşmeniz olması gerekiyor.” 285! Düşünsenize, tam emin olamadığınız bir buluşma için yaklaşık 285 insan gözlerinizin önünden geçiyor. Tüketim çağındayız tabii, her yere yansıyor.&nbsp;Benzer bir şekilde 24 yaşındaki psikolog S., bu uygulamaların eşleşme (yani match) biriktirmekten başka bir şeye yaramadığını belirtiyor. Ego tatmini, koleksiyonerlik, Instagram’da daha çok takipçi kazanmak için dating app’lerini kullanmak gibi nedenleri sıralıyor. Aynı zamanda bir zaman aşımı olduğunun altını çiziyor. “Uzun süreli dating app kullanınca bunalıyorsun. Her konuşma birbiri ile aynı başlıyor; ‘selam naber napıyorsun.’ Tekrar tekrar bunlara maruz kalınca anlamsızlaşıyor galiba, bir yere varmıyor zaten diye sıkılıyor insan belki de.”27 yaşındaki marka yöneticisi Gülben de “yüzeysel iletişim için harcanan eforun çok yorucu” olduğunu belirtiyor. Pek değmediğinin altını çiziyor.&nbsp;kültür farklılıkları ve güvensizlikHer yiğidin yoğurt yiyişi farklıdır. Bu deyimden dating uygulamaları da muaf olamıyor. Farklı ülkelerde, farklı şekillerde karşılanıyor bu uygulamalar. &nbsp;Mesela 28 yaşındaki küçük işletme sahibi Feyza Gül Akbulut, kültürel etkilerin göz ardı edilemeyeceğini paylaştı. Belçika’da 1 sene Tinder üzerinden tanıştığı biri ile çıktığını, Türkiye’de çoğu arkadaşının ise tatmin edici sonuçlara ulaşamadığını belirtti. “Estonya’da kullanırken karşı cinsin ciddiyet arayışından rahatsız olduğum için kullanmayı bırakmıştım,” diyerek ekledi.20 yaşındaki üniversite öğrencisi Yağmur Ağrı ise Türkiye’de online dating kültürünün daha tam yerleşmediğini öne sürdü. İlk olarak ülkemizde hala “dating app kullanımının ‘ayıp' olarak görülmesi ve yargılanması”nın buna neden olduğunu belirtti. Aynı zamanda güven duygusunun eksik olduğunu söyledi. “Buluşmaya gidecek birini bulmak kolay olmuyor bence, güvenmek zor oluyor.”Ülkemizde, dating denince güvensizliğin de peşi sıra arkasından gelmesi maalesef her gün karşımıza çıkan haberleri düşündüğümüzde gayet anlaşılır. Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu’nun 2022 <a fr-original-style="" href="https://kadincinayetlerinidurduracagiz.net/veriler/3040/kadin-cinayetlerini-durduracagiz-platformu-2022-yillik-veri-raporu" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yıllık veri raporuna</a> göre, geçtiğimiz yıl “erkekler tarafından 334 kadın öldürüldü, 245 kadın şüpheli şekilde ölü bulundu.” Böyle bir gerçeklikle yaşadığımız ülkemizde, yabancılar ile buluşmak daha da zorlaştı.&nbsp;29 yaşındaki muhasebe uzmanı Saniye Saylam da tanımadığı ya da en azından ortak arkadaşı olmayan biri ile buluşmayı korkutucu bulduğunu söyledi. “Yoldan geçen biri bile kadınlar için kamusal alan fark etmeksizin tehdit olabiliyorken, ben özel bir alanda bir erkekle yalnız kalmaktan korkuyorum. Erkek deme sebebim de cis-hetero bir kadın olmam. Bu sebeple fiziken tanışma ihtimalimin olduğu yerlerde bir şeyler başlatmak daha iyi hissettiriyor.”ihtimallerin heyecanıBu yazıyı bitirirken, uygulamaların pozitif yanlarına da değinmek istiyorum. Çünkü çoğu şeyde de olduğu gibi olay uygulamanın kendisinden çok, onun nasıl kullanıldığı ile ilgili. Çevremde Tinder, Hinge, Bumble gibi uygulamalar üzerinden başka türlü tanışamayacağı, farklı çevrelerden insanlar ile harika ilişkiler ve hatta aileler kurmuş arkadaşlarım var. Yeni insanlarla tanışmayı sağlayan, kişisel fanusumuzdan çıkmamıza iten bir yönü, sosyalleşmeyi harmanlayan değerli bir tarafı da var. Bir açıdan, sokakta ya da ‘gerçek hayatta’ diyelim, bir yabancı ile kurduğumuz bir ilişkiden çok da farkı yok. Kimi zaman daha bile güvenli olabiliyor, çünkü mesaj üstünden az da olsa bir hal anlama, çok azıcık araştırma yapma şansı oluyor. Dating app’lerden tanıştıkları insanlar ile bir ömür geçirenler de oluyor, tek gecelik bir deneyimden sonra bir daha görüşmeme kararı alanlar da, mesaj bariyerini geçemeden potansiyel ilişkiyi boşluğa bırakanlar da. 20’liklerin dünyasında çok daha çevrim içi gelişen bu süreç kimi zaman can sıkıcı olsa da, kimi zaman da renkli, yeni, heyecan verici kapılar açabiliyor. Günün sonunda modern dünyanın aşk-ilişki-gönül eğlendirme üçgeninde, bize sunulan bu uygulamayı nasıl kullanacağımızı belirlemek de bize kalıyor.&nbsp;Yasmin Güleç, 20’liğin kurucusu. Bu yayında çıkan ve 20’li yaşların nabzını tutan yazılara ulaşmak için <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/n/20lik" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya</a> tıklayabilirsiniz.

dikkat dağıtma, güvensizlik ve tüketim üzerine

20’liklerin dating app’lere karşı duruşları nedir? 

Kronotrop Karaköy’deyim. Uzaklara bakıp düşünüyorum. Ne mi düşünüyorum? Son iki gündür şu sayıya bir de ben bir şey yazayım ama ne yazayım diye düşünüyorum. İlham bazen çok kolay geliyor. O gün yaşanan her şey bana bir fikir veriyor, hemen makine gibi tık tık yazıyorum. Bazen ise beslenemiyorum, çok fazla sulanmış bir bitki gibi suyu çekemiyorum.&nbsp;20’liğin de güzelliği sanırım bu ( başlattığım şeyi överken ben), üretememeye de yer var. Ya da üretememe üzerine yazmaya. Bilginin, görsellerin, yazıların, daha doğrusu her şeyin çok hızlı tüketildiği bu devirde, yakından uzaktan bir şeyler üreten herkesin zorlandığı şey de bu sanırım. Tüketim çağında yaşıyoruz. Bu da sadece yiyecek, giyecek, eşya gibi ürünlerle sınırlı kalmıyor.&nbsp;Durmadan yeni fikirler bulma, yeni şeyler çıkarabilme baskısı yaşıyoruz. Ama bunu nasıl yapabiliriz ki? Yapmasına yapıyorsak da, bu işlerin sürdürülebilirliği nedir? Kalitesi nedir?&nbsp;20’lik <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/c/alip-basini-gidenler" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Alıp Başını Gidenlerimizle</a> röportajlarımda bu soruyu çok soruyorum. Üretemediğinde, o enerjiyi ya da ilhamı kendinde bulamadığında nasıl devam ediyorsun? Nasıl kendini harekete geçiriyorsun?&nbsp;En son yaptığım (ve daha yayınlanmamış o nedenle adını paylaşmıyorum, sürpriz) röportajda, üretmenin sınır çizme ile bağlantısını konuştuk. İçerik üreticiliği odağında, diğerlerinin beklentilerini dikkate almadan, kendi takvimini oluşturmanın ve o sınırı kararlı bir şekilde çizmenin önemli olduğu konusunda anlaştık. Bu düşünceler ile boğuşurken, daha önceki Alıp Başını Giden röportajlarından üretime (hatta üretememeye) dair neler öğrendiğimi paylaşmak istedim ( Esra Ece Kuleci <a fr-original-style="" href="https://uretimkaydi.substack.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Üretim Kaydı</a>-mtrak bir cümle kurdum):&nbsp;Mesela Lola’s Works kurucusu <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/corba-hali-gizem-ogut" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Gizem Öğüt</a>, “üretemediğinde kendini beslemeye çalış,” diyerek üretebilmek için farklı şeyler tüketmemiz gerektiğinin altını çiziyor. Üretim, ilhamsız olmuyor. Bu ilham da çevremizde her yerden gelebiliyor; filmler, sergiler, tanıştığımız ve konuştuğumuz insanlar… Farklı yerlerden beslenmek, üretememenin panzehiri oluyor.&nbsp;Grafik tasarımcı <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/bulutlarin-arasindan-yeraz-gokbas" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yeraz Gökbaş</a> ise daha analitik bir yerden bu sürece yaklaşarak, anahtar kelimelerden bir zihin haritası çıkardığını paylaşmıştı. Beyinde dönüp dolaşan ve kimi zaman durmak bilmeyen bu bilgi akışını kağıda dökerek daha net bir tabloya ulaşmak mümkün.&nbsp;Müzisyen ve Vicotüco kurucularından <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/vicotuco-sinan-kutluay-ve-mert-avci" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sinan Kutluay</a>, “biz sürekli içerik üreten bir çağda olduğumuz için en azından haftada bir yeni bir şey koyman gerekiyor,” diyerek özellikle sosyal medyaya dayalı işlerde bu üretme stresinin gerçekliğine değiniyor. Onun yaptığı işte ise gündem çok büyük bir ilham oluyor. Yani ‘when in doubt (şüpheye düştüğünde), gündeme bak’ diyebiliriz.&nbsp;Son olarak girişimci ve tasarımcı <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/renk-baski-ve-akista-kalmak-laris-alara-kilimci" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Laris Alara Kilimci</a>, üretim süreçlerinde mükemmeliyetçilikten uzaklaşmanın ona iyi geldiğini ve böylece her sene farklı şeyler üretecek enerjiyi kendinde bulabildiğini söyledi. “Açıkçası koleksiyon çıkarırken zorlanıyorum, her sene bir şey üretmek kolay değil. Lar’da yaptığımız şey hazır giyim değil. Her sene sergi açmak gibi, o yüzden zorlanıyorum. Ama her zaman harika işler çıkaracağım anlamına gelmiyor. O baskıyı üzerinden atıp, bazı işleri kendi beğendiğin, bazılarını ise başkalarının çok beğeneceği işler olarak kabul ediyorsun. Üretmeye devam etmek ve tamamlamak en önemlisi.”Kısaca neymiş:<ol fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Üretmediğinde başka üretenlerden beslen.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kafandaki uçuşan fikirleri bir kağıda dök, organize et.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Gündeme bak. &nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Çok fazla baskı yaratma, sadece üretmeye devam et.&nbsp;</li></ol>

20’lik, kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapıların, gündem ile üzerimize çökebilecek fenalığın paylaşıldığı bir bülten. 

Kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapılar.

20'lik

Alıp Başını Gidenler'den üretememek üzerine öğrendiklerim

Üretemezken nasıl üretir insan? 

Gözlemlerime göre İstanbullular’ın yaz personaları üçe ayrılır: İzmirci, Bodrumcu ve Antalyacı. Bunlar da tabii aralarında Alaçatıcı, Urlacı, Yahşici, Yalıkavakcı, vs. diyerek fraktallaşır. Biz ailecek <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/60eed7d6b27a8e00062b740d" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bodrumcuyuzdur.</a> Anneannemlere yıllar yıllar önce bir kurada çıkan ev benim çarpım tablosunu ezberlememden tutun, üniversite kabullerime kadar her şeyi görmüştür. Anılar ile doludur. Her sene gidilir, tüm aile orada bir araya gelir. Bağıra çağıra konuşulur, 51 oynanır, yaş almalar kutlanır. Güzeldir, tanıdıktır, kalabalıktan uzak o küçük cepleri bulabildiğimiz için de sakinliğini koruyabilmiştir. Bu hep böyledir. Bodrum ilk göz ağrım, ebedi aşkım olsa da, benim için özel bir başka bir yer daha vardır. Antalya. Seni vardığın an sıcağı ile kucaklayan, güzel Antalya… Daha spesifik olmam gerekirse: Çıralı, Adrasan ve Olimpos. Şimdi ben lokal bir Antalyalı değilim, turist şapkamı takarak bu yazıyı yazdığımı da belirtmem gerekiyor. O nedenle de Antalyalı 20’liklerimizden farklı önerileri ve düşünceleri de bekliyorum.Şu an bu sayıyı Çıralı’da kaldığım mütevazı, organik domatesli, ev yapımı reçelli, balkonunda hamaklı, limon ve portakal ağaçları ile kucaklandığınız<a fr-original-style="" href="https://www.orangemotel.net/tr/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Orange Motel</a>’den yazıyorum (özellikle kuru kayısı reçelleri çok lezzetli). 1989’dan beri açık olan bu yer, günümüzde Naşit ve Şule Darıcı tarafından işletiliyor. Güzel bir aile işletmesi. Denize 5 dakika, Olimpos Antik kentine yaklaşık 10 dakika yürüme mesafesinde. Kuş ve ağustos böcekleri sizi tatlı melodiler ile selamlıyor. Burada kendimi sakin ve iyi hissediyorum. Karşısındaki Orange Market'ten günlük Beypazar dozumu alıp sahile yürüyorum. Yolumu uzatarak<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/thebeavercoffeeshop/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Beaver Coffee Shop</a>’a uğruyorum. Güzel bir buzlu kahve alıyor, sıcaktan mayışmış köpekleri seviyorum. Bahçelerindeki ahşap masalarda biraz dinleniyorum — Antalya çok sıcak, Adanalı genlerim sıcak toleransımı yükseltmemiş, bunu bir daha hatırlıyorum. Tamam, yola devam. Burada sahillere havlunuzu serip direkt denize girebilir ya da sahil kıyısındaki restoranların şezlonglarından içecek/ yemek alarak yararlanabilirsiniz. Bodrum’da uçuk çıkaran beach club giriş fiyatları Çıralı’da yok. Burası gösterişten uzak, boheme göz kırpan ve rahat bir yer. Bu bana iyi geliyor. Dağların denizle buluştuğu manzarayı gördüğümde sıcağı da, dizimin arkasından akan terleri de unutuyorum, hemen sahile konuşuyorum. Yeşil ve mavinin buluşması kadar harika bir şey yok. Bayram öncesi buralar sakin. Peştemalimi yere seriyor, uçmasın diye uçlarına birkaç taş koyuyorum. Sonra 3-2-1 cuppp. Denizdeyim, dağların eteklerine varana kadar yüzmek istiyorum. Suyun sıcaklığı tam tadında, üşütmeyen güzel bir soğuğu var. Sırt üstü denizin üstünde uzanıyor, ayak parmaklarımın ötesinden dağları izliyorum. Ohhh be.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1687440468950.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.49" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Olimpos sahil ve ördekler<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">20’liğin ilk senesinde yazdığım sayılardan birinde ilk ‘aşkım’ <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/xx" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Alihan</a> ve onunla Çıralı’da tanışmamı anlatmıştım. Bu tek taraflı ve akşam üstü Gora izlemeli aşk hikâyesinin gerçekleştiği yer <a fr-original-style="" href="https://www.olymposlodge.com.tr/en/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Olympos Lodge</a> adında, günümüzde çok pahalı ama tabiri caizse ‘manyak güzel’ olan bir oteldeydi. Deniz kıyısından sağa doğru yürüdüğünüzde Olympos Antik Kentine hemencecik ulaşabiliyorsunuz. Sahilinde biraları ile akşam üzeri oturan gençler, gerisinde de şehri ikiye bölen ırmakta takılan ördekler oluyor. Antik kent kesinlikle görülmesi gereken bir yer. Nasıl tanımlasam bilmiyorum, belki tarih okuduğum için, ama mistik bir enerjisi var. Tam hatırlamıyorum ama gişelere geldiğinizde eğer 3-4 kişi iseniz, tek tek bilet almak yerine bir grup kartı almak daha uyguna geliyor. Bu seçeneği genellikle sizinle paylaşmıyorlar. Bize de geçen senelerde gittiğimizde sırada beklerken bir hanımefendi bu bilgiyi vermişti — ben de size söyleyeyim dedim. Tam tarihi bilinmese de bu antik kentin Helenistik dönemden beri buralarda olduğu düşünülüyor. Tiyatro, hamam ve mezarlıklar ile dolu bu yerin içinden yürümek gerçekten çok enteresan. Yaşanmışlıkları düşünsenize… Bununla beraber tabii ki Yanartaş Milli Parkı’ndaki dağa çıkıp, yaklaşık 2500 senedir taşların arasından çıkan alevleri de görmek lazım. Gün batımında çıkıp, gün batınca alevleri görüp inmeyi tavsiye ediyorum. Hava karanlıkken iniş biraz zor oluyor. Ama kesinlikle görülmeye değer.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1687440490300.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.49" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Olimpos Antik Kenti<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Çıralı dedik, Olimpos dedik, şimdi de sıra Adrasan’a geldi. Adrasan’ın incisi benim için <a fr-original-style="" href="https://cenevizhotel.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ceneviz Hotel'dir</a>. Pandemi döneminde ailemle arabaya atlayıp burada bir hafta geçirmiştik. Çevrimiçi çalışıp, tam karşısında bulunan denize atlar, serinlerdim. Sakin ve yeşil bahçelerinde saatlerimi geçirirdim. Yandaki bakkaldan sabah kahvaltısı için simit alır, ailecek hapur hupur yerdik. Sabahları, kalkıp uzun bir yürüyüş yapıp denize atlamak gibisi olmuyor. Adrasan, Çıralı ve Olimpos'a göre daha sakin ve yavaş. Çok daha az restoran, dükkân, otel var. Bu nedenle denizi ve yürüyüş rotaları size çok daha özel geliyor. Buradan günübirlik tekne kiralayıp farklı koylara gidebiliyorsunuz. Ama Suluada gibi fazla popülerleşmiş koylara gitmektense, kaptanınızdan sizi sakin daha az bilindik yerlere götürmesini rica etmenizi tavsiye ederim. Gürültüden ve kalabalıktan daha uzak bir deneyim daha keyifli oluyor.Bu yazıda adı geçen bu üç yer, bana huzur veriyor. Ruhumu iyileştiriyor. Size de iyi gelmesini umuyor, daha önce buralarda bulunduysanız da tavsiyelerinizi bekliyorum. Orange Motel’in web sitesinde yazan bir şeyle bu yazıyı bitiriyorum: “Unutmayın! Zor ulaşılan yerler hep çok güzel yerlerdir.”Hepinize güzellikle, yeşille, maviyle ve huzurla dolu bir haziran diliyorum.

Çıralı'dayız, Olimpos'tayız, Adrasan'dayız. 

Tarih desen var. Deniz desen var. Daha ne?  

En yakın ortaokul arkadaşlarımla her konusu açıldığında ‘sahi ne tuhaftı o’ dediğimiz ve hatta büyük ihtimalle okulumda o dönemden çoğu kişinin bilincine işlemiş bir paylaşımımız var. Size hemen bir sahne çizeceğim. Ortaokuldayız, ergenlik seviyelerimiz daha tam tavan yapmamış ama yaklaşıyor. Matematik dersindeyiz, bir anda rehberlik hocamız içeri giriyor, kısa bir eğitim olacağını söylüyor. Kızlar ve oğlanlar ayrılıyor, biz kızlar grubu olarak kütüphaneye gidiyoruz. Merak içinde kütüphanede birbirimize bakarken, rehberlik öğretmenimiz ve hemşire bize şu soruyu soruyor: “kaçınız regl oldu?” Bir kişi elini kaldırıyor. Sonra o kişinin üzerinden örneklerle ilerliyoruz, biraz ayrıştırıcı ve bol keseden rahatsız edici 30-40 dakika ardından pek de bir şey öğrenmemiş bir şekilde dersten çıkıyoruz. Bunun benzer bir versiyonu sanıyorum oğlanlara yemekhanede yapıyorlar. Onları yemekhaneye uygun görmeleri beni hep güldürmüştür.&nbsp;Okuldan aldığım cinsellik eğitimini bununla özetleyebilirim. Eminim enfeksiyonlardan ve anatomiden bahsedilmiştir ama cinsellik üzerine öğrendiğim her şeyi ailemden, arkadaşlarımdan, dergilerden, filmlerden ve 17 yaşıma bastığımda annemle gittiğimiz kadın-doğum uzmanından öğrendim. Çünkü bizim ailede bu böyledir, cinsellik utanılacak bir şey değil, güzelce öğrenip içselleştirilecek bir şeydir. Tabii cinselliğe bakışı bu kadar rahat ve kapsayıcı olan bir ailede büyümek herkesin şansı olmuyor. En liberal ailelerde bile bu konulara kimi zaman değinilmiyor.&nbsp;Birçok genç bu dönemde ailesi ile bu konuları konuşamıyor. Kimi ailede bunlar tabu olarak görülüyor, kimi genç de ailesi ile böyle bir iletişime zaten girmek istemiyor. 25 yaşındaki şehir plancısı Esra Çelikoğlu, aile içinde cinselliğin varlığının kâle alınmadığını belirtti. “Örneğin markette prezervatif görür ve sorardık. Büyüyünce öğrenirsin gibi cevaplarla karşılaştık hep. Annem internetten her şeyi öğrendiğimizin farkındaydı,” dedi.&nbsp;Peki, eğer ailelerle konuşulamadıysa, okullarda da yeterli bir cinsellik eğitimi verilemediyse, 20’li yaşlarındaki gençler cinselliğe dair öğrendiklerini nerelerden öğrenmişler? Deneme-yanılma ve Hollywood Efekti20’lik okurları ve arkadaşlarımdan oluşan büyük bir gruba bu soruyu ilettiğimde en sık aldığım cevap ‘deneme yanılma’ oldu. Eee tabii, kişi kendinden bilir işi demişler. İkinci sırada ise, ‘daha deneyimli arkadaşlardan bilgi almak’ var. Bununla beraber kitaplar, diziler ve filmler de cinsellik eğitiminin bir yapı taşı olarak kendini gösteriyor. Tabii ki Hollywood efektinin nicesini bize pompalayan bu kaynakların güvenilirliği, uygunluğu ve doğruluğu sorgulanabilir olduğu için ta o zamandan edinilen tehlikeli ya da en azından mantıksız bilgi olabiliyor. Medyanın ergenler üzerindeki etkisinin gözlemlendiği bir <a fr-original-style="" href="https://web-s-ebscohost-com.ezproxy.cul.columbia.edu/ehost/detail/detail?vid=1&sid=37c560aa-4fb7-4ad1-8ae6-fcdf5129cee4%40redis&bdata=JkF1dGhUeXBlPWlwJnNpdGU9ZWhvc3QtbGl2ZSZzY29wZT1zaXRl#AN=125436585&db=qth" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">makalede</a> Amy Bleaky, film ve dizilerde alkol ve seks konularının işlenmesinin, ergenlerin bu konudaki davranışlarını etkilediğini belirtiyor.&nbsp;25 yaşındaki grafik tasarımcı Ece Tugay, bu konuda film ve dizilerden ister istemez çok bilgi edindiğini paylaştı. “Özellikle bunu yabancı dizi-filmlerden görüyor insan (çünkü RTÜK). O kültüre entegre bir şekilde yaşanmış olanı görüyorsun, senin kültürüne ait olanı değil aslında. Ne olursa olsun bu izlediklerinin gerçekteki beklentini oluşturmaması gerekiyor.”&nbsp;Yazılı medyanın da cinsellik eğitiminde etkisi bol. 21 yaşında Fransız Dili Edebiyatı öğrencisi Öykü Çolak, “Ben küçükken büyük kadın dergilerinde hep seks içerikleri oluyordu. Çok iyiydi.” diyerek Cosmopolitan gibi dergilerin cinsellik ile ilgili bilgi almasında rol oynadığının altını çizdi.&nbsp;İnternet çağı20’lik olduğumuzu gösteren bir fark da, birkaç kişiden aldığım bir cevapta saklı: Tumblr.&nbsp;Gençliğimizin bir dönem en önemli sosyal medya platformlarından biri olan bu sihirli yerde cinsellik üzerine çok fazla bilgi akışı sağlanıyordu; partnerine nasıl davranılması gerektiği üzerine rehberlerden tutun, BDSM’in ne olduğuna dair paylaşımlara kadar çoğu şey mevcuttu. 26 yaşında sommelier Beliz Ürkmez, Tumblr jenerasyonunda büyümenin cinsellikle bağlantısını şöyle paylaşıyor:&nbsp;“Okullarda ya da ailelerimizde açık ve anlamlı bir şekilde seks eğitimi verilmiyordu. O dönemlerde (2013-2014’te) Tumblr çok modaydı ve diğer sosyal medyalara nazaran çok daha açık ve anlayışlı bir atmosferi vardı. Hem cinsel tercihler hakkında daha fazla şey öğrenmeme yol açıp kendimi daha iyi anlamama sebep oldu, hem de cinsel sağlık ile alakalı çok fazla bilgiye sahip oldum.&nbsp;Safe space&nbsp;gibiydi kısacası çünkü herkes her şeyi konuşabiliyordu!”Cinsellik eğitimine bakış açısı 27 yaşında freelance çalışan Bilgehan Bilgiç, lisede TOG’un (Toplum Gönüllüleri Vakfı) verdiği cinsellik eğitimine katıldığını ve yararlı bulduğunu paylaştı. Sonrasında da kendi ilgisi olduğu için kendisi okumaya ve araştırmaya başladığını belirtti.&nbsp;“Genellikle cinsel eğitim korunma üzerinden veriliyor benim gözlemlediğim, eksik olan şey bu işin matematiği çünkü zorunlu olarak yapılması gereken şeyler var (eğer kişi enfeksiyondan ya da hamile kalmaktan çekiniyorsa), nasıl yapıldığı gösterilmeden direk yaparken nasıl korunulacağı anlatılıyor.”Cinselliğe bu mekanik yaklaşım, bir kaçış yolu mu acaba? Sadece anatomiye değinildiğinde, toplumda yıllar içinde değişen cinselliğin tabu olan kısımları ile konuşmaktan muaf olunuyormuş gibi mi hissediliyor?&nbsp;Psikolojik Danışman Erkan Uğuzalp, cinsellik eğitimine bakış açısının, özel okul odağında, biraz değiştiğini paylaşıyor.“İlk yola çıktığımızda cinsel sağlık eğitiminde politik ve psikolojik baskıyı ele almak kısıtlı, sosyal cinsiyet, cinsiyet rollerinin daha az vurgulanarak var olduğu, daha çok ne nasıl çalışır, cinsel yolla bulaşan enfeksiyonlar nasıl önlenebilir gibi bir yeri vardı. Şimdi hem toplumsal cinsiyet konuşuluyor, hem de flört şiddeti bağlamında gaslightingdir, başka türlü baskı ve zorbalık ilişkileridir, bunların çalışıldığı bir tarafı var.”Bu konuda bir gelişme olsa bile hala cinselliğin daha ruhsal ve duyusal yönlerine çok değinilmediği bir gerçek. Uğuzalp, haz odağında çalışmaların eksikliğinin altını çiziyor. Bununla beraber daha politik ve önemli olan cinsel kimlik ve yönelimler konusunu müfredata eklemenin zor olduğunu, ancak kullanılan dilin kapsayıcı olmasına özen gösterildiğini paylaşılıyor.&nbsp;“O hala biraz zor. Çocuklardan bu konuda çok talep var, çok da seks-pozitif bir şey tutturmanın gençlere de iyi geleceğini düşünüyorum ama zor. Muhafazakarlaşan bir milli eğitim, muhafazakarlaşan bir sosyal kontrat ile biraz zor."&nbsp;Geçmiş yıllarda bile çözümlenmesi zorlayıcı olan bu durumun, bu önümüzdeki 5 senede nasıl şekilleneceğini hepimiz birlikte göreceğiz. Cinsellik eğitimi sadece anatomi ve sağlık odaklı değil, kapsayıcılık, haz, eşitlik ve zevk üzerinden de işlenmeli ki gençler sağlıklı, eğlenceli ve keyifli bir cinselliği içselleştirebilsin. Uğuzalp bu yakın dönemde işlerin biraz zor olabileceğini belirtse de, gelecek için umutlu olduğunu paylaştı. &nbsp;“Uzun vadede çok iyimserim, çok çaktırmasam da, çünkü Z kuşağından gelen talepler var. Onlar özgürleşmek, kendilerini rahat ifade etmek istiyorlar."&nbsp;O zaman neymiş? Talep etmeye, eğitmeye, öğrenmeye ve cinsellik bağlamındaki tabuları yıkma çabasına devam.&nbsp;

Cosmo, Tumblr ve Filmler. Doğru cinsellik eğitimini nereden alıyoruz?

20’liklerden cinsellik eğitimi üzerine

Doktorun önerdiği ‘evde istirahat’ımın ikinci gününde ben zaten varoluşsallık vortex'imde bir gezintiye çıkmıştım. Daha önceki yazılarımdan da bilirsiniz, (bkz. <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/6167a9020a23b40006f3686d" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kapitalizm fırtınasının ortasında nezle olmak</a>) ben hastalanıp evde durmam gerektiğinde düşüncelere dalıyorum — hepimiz gibi. Eğer Hannah Arendt’in tanımı ile İnsanlık Durumu, vita activa yani ‘aktif hayat’ın tüm getirileri ise — doğum, öğrenme, duygu, arzu, ahlak, çatışma, ölüm — &nbsp;20’lik Durumu da benim tanımımla duramamak, her şeyi sorgulamak, durmadan yol değiştirmek ve ‘ben n’apıyorum ya?’ diye sormak oluyor (kendimi 20. Yüzyılın en önemli siyaset bilimcilerinden biriyle bir tutmuyorum tabii ki, altını çizelim :)) Neyse.. Ne diyorduk? 20’lik Durumu.Yüksek lisansımı mayısta bitirirken ‘ay dinlenebileceğim bir ay istiyorum sadece, çok yoruldum, yaz yaz, araştır araştır, çalış çalış’ diye yakınıyordum. Şimdi de ‘EVDEN ÇIKARIN BENI’ diye Eric Andre’nin, Eric Andre Show’da metal çitlere vurması edasında bir şey yaşıyorum (<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=soDG0276JEs" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">burada</a>.)<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1686231766461.gif" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Eric Andre Show'dan bir klip. "Let me in," diye bağıran Eric Andre.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bu ne şimdi?&nbsp;Bir kendimize gelelim, değil mi? Çok şükür sağlıklıyız (neredeyse), evimizi seviyoruz, işlerimizi evden yapabiliyoruz, değil mi Yasmin hanım? Nedir bu? Yoğun bir dönemin ardından dinlenmek, iyileşmek, durmak da bizim hakkımız değil mi? Bir de üstüne hastasın yani — tamam kendime kızmayı durdurup sadede geliyorum!Bu ne biliyor musunuz?&nbsp;Klasik bir ‘durana kadar düşünmeme’ vakası. Yani o yoğunluğu yaşarken düşünmeden hızlıca hayata devam edip, sadece nefeslenirken tüm bastırdığın düşüncelerin, soruların, korkuların, mutlulukların ortaya çıkması. Zaten varoluşçuluk bir felsefe olarak, temelleri 19. yüzyılda Søren Kierkegaard tarafından atılsa da, İkinci Dünya Savaşı döneminde, özellikle Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir ve Albert Camus sayesinde popülerleşiyor. Neden? Çünkü dünya savaşı, Naziler, Hiroshima’daki atom bombası derken Patrick Baert’ın varoluşçuluk üzerine yazdığı kitapta da bahsettiği gibi, ‘varoluşsal bir an’ yaşıyorlar. Bu sırada da İnsanlık Durumu gibi birçok farklı düşünce ile karşı karşıya geliyorlar. Standford Üniversitesi’nin Felsefe Ansiklopesi'nde <a fr-original-style="" href="https://plato.stanford.edu/entries/existentialism/#:~:text=As%20an%20intellectual%20movement%20that,all%20of%20which%20created%20the" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yayımlanan</a> bir makale, bu dönemde ölüm, özgürlük, anlamsızlık gibi konseptler üzerine çok kafa yorulduğunun altını çiziyor.Varoluşsal krizler, büyük değişimler ve travmaların ardından gelir. Tabii, varoluşsal düşüncelere kapılmak için dünya savaşını deneyimlememiz ya da başka büyük travmalar geçirmemiz gerekmiyor. Bu düşünceler yoğun süreçlerin, kapanışların, bitişlerin ardından bizi bulabiliyor.Mesela ben tezi bitireceğim, istifa edeceğim, seçimlerde çalışacağım, seçimleri atlatacağım, mezun olacağım derken birçok şeyi beynimde kilitli bir kutuya koyup evde oturana kadar açmamışım. 3 Mayıs günü tezimi teslim ettiğim saniye rahatlayacağımı sanmıştım. Hiç rahatlamadım. Aynı programdaki başka arkadaşlarıma sordum. Eee, onlar da rahatlamamış. Tamam notları almadık ama insan bir ohh çekmez mi? Şimdi geriye baktığımda tüm bu şeyleri beynimde işleme şu ana kadar almadığımı fark ediyorum. Hazmedememişiz ki. Biri bize papatya çayı getirsin… İki senelik yüksek lisans programıma daha yeni başlamamış mıydım ya? Ne mezuniyeti? Şimdi n’apıcam? Bu nasıl bu kadar çabuk geldi ki şimdi?&nbsp;Sanki bir çocuk gelmiş, bizim dünyamızı, kırtasiyelerde satılan lamba dünya küreleri gibi hızlıca çeviriyor da çeviriyor — ya bir dur! Bu arada kaç kere mezun olduk, bazı şeylere alışacağını umuyor insan…&nbsp;Tabii şu ana kadar düşünmem gerekmeyen her şey bir anda üstüme yığıldığında da biraz tutuşuyor insan. Ne yapacağını şaşırıyor. Böyle durumlarda da kendime şu kelimeyi hatırlatıyorum: peyderpey.Her şey yerine oturur. Yavaş, yavaş. &nbsp;Kapanışlar bazen güzeldir, yeni şeylere yer açar. Zaman çabuk geçiyor, evet, ama o hızın içinde küçük duraksamalar yakalamak mümkün. Onlara tutunmak lazım. Tutunmak, durmak, düşünmek lazım. Kendimize bu zamanı tanıyabilmek lazım.

Enfeksiyon, mezuniyet ve n'apıyorum-culuk

Varoluşsallık Vortexinde bir Gezinti

Kabul ediyorum Anka kuşu ile tanışmam şanını kaybetmiş problematik yazarımız J.K. Rowling sayesinde oldu. &nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=vQmzrMBAAgE" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Harry Potter ve Sırlar Odası</a>’nda Dumbledore'un ofisinde yaşlanmış Anka kuşunun bir anda alevlenip küllere dönüştüğünü gören minik Harry şok geçirir. Merdivenlerden mükemmel sakalı ve yarım ay şeklindeki gözlükleri ile Dumbledore belirir ve Harry’e açıklar:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“...ölme vakti geldiğinde Anka kuşları yanmaya başlar ve sonra küllerinden yeniden doğarlar. Ankalar büyüleyici kuşlardır. Çok ağır yükler taşıyabilirler ve gözyaşları iyileştirme özelliğine sahiptir.”</blockquote>Son birkaç gündür bu sahneyi düşünüp kendime şunu soruyorum: ‘Biz Anka kuşu muyuz?’Uzun soluklu ve stresli dönemlerin ardından varılan sonuç herkesi yazar yapar. Yok öyle yazar değil. Senaryolar yazan ve önümüzdeki dönemin nasıl şekilleneceğiyle ilgili kurgular geliştiren insanlar ortaya çıkar. Kimi daha pozitif bakar, kimisi ile felaket tellallığı yapar durur. Bundan sonra bizi neyin beklediğini bilemez, bu bilinmezliğin verdiği rahatsızlıkla tahmin yürütmeye çalışır insan. Ne olacak? Nereye gidiyoruz? Neler değişecek? Neler iyileşecek? Neler aynı kalacak? Neler kötüleşecek? Bu sorular durmadan sorulur. Tahmin yürütülür, analiz edilir, duyumlar paylaşılır ama çoğu zaman ortaya çıkan bilgiler ne güven verir ne de rahatlık.İki tur seçim stresinden çıkmış grup olarak 28 Mayıs gecesi çok farklı duygular yaşadık. Konuştuğum insanlardan bazıları ‘bu memlekette artık kalınmaz,’ edasında cümleler kurarken, bazıları ‘biz yürüdüğümüz yolda ilerlemeye devam edeceğiz,’ diyerek mücadelenin bitmediğinin altını çizdi. Ekonomi, kadın hakları, azınlık hakları, bu ülkede LGBTİ+ olmak ve göçmen sorunu dahil birçok konuda kaygılar paylaşıldı. Ve bu kaygılar çok gerçek. Bu seneki seçimlerden önce de çok gerçekti, şimdi de tam güç devam ediyor. Her gün moralimi daha çok bozan haberler çıkıyor; Eurovision’u kazanmayı hak ettiğini bin kere söylediğim Manga solisti Ferman Akgül’ün ona laf atan sanatçıları seçimden sonra dava etmeye karar vermesi mi dersiniz, üç eşli milletvekilleri mi dersiniz, TBMM’de kadınlara saygıyı bırakın kadınların varlığını önemsemeyen milletvekillerinin bulunması mı dersiniz… İnsan nereden tutacağını şaşırıyor. Şaşırıyorum ama bir yandan da bir umut var. Neden? Çünkü konuya sanırım Anka kuşu mantığında yaklaşıyorum. Belki bu ülkenin parlaması için ilk olarak tamamen sönmesi gerekiyor. Belki o zaman küllerimizden ortaya daha iyi, daha güçlü, daha özgür çıkacağız. Evet, korkutucu. Ama sanırım bana bu düşünce yardımcı oluyor.&nbsp;Bu süreçte de, ne kadar zor olursa olsun, benliğimizi tüm gerçekliği ile yaşamamız, sevincimizi kısmamamız ve devam etmemiz önemli olacak. 29 Mayıs'ta sokağa çıkarken neredeyse simsiyah giyinecekken, kendimi durdurup beyazlar, maviler giydim. Arkadaşlarımla buluştuğumda topluluk içinde bu kadar şakalaşıp gülmesek mi dedim. Sonra da 'aaa kendine gel, tabii ki güleceksin, hatta yüksek sesle güleceksin' dedim kendime. Sevdiğim dergilerden <a fr-original-style="" href="https://www.themarginalian.org/?mc_cid=2f9a973a58&mc_eid=461b12f032" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Marginalian</a>’da, Maria Popova, &nbsp;René Magritte’in sanat eserlerinin ve hayat felsefesinin temelinde içimizdeki mutluluğu bulmak ve onları başkalarında da ortaya çıkarmak olduğunu yazıyor.İki dünya savaşı yaşayan Magritte, sanatında gerçekliği değiştirebileceğini, ona birazcık mizah, birazcık sihir ve birazcık neşe katabileceğini paylaşıyor. ‘Savaş ve çok fazla ızdrap deneyimlemek bana en önemli şeyin gözler ve zihin için sevinci kutlayabilmek olduğunu öğretti,’ demiş Magritte. Hayatın ‘korkunçlaştırılmasının’ kolay olduğunu ve insanların kötü senaryoları gerçeklik kabul etmesinin sadece tembellik olduğunun altını çiziyor. Dünyanın korkunç bir yer olduğu gerekçesini &nbsp;‘banal’ buluyor. Buna da çözümünü kısaca çevremize sihirliymiş gibi bakmaktan geçtiğini söylüyor. Unutmuyoruz, en büyük direnişlerden biri neşedir.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1685626386171.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.85" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">&nbsp;La Trahison des images, René Magritte, 1928-29, LACMA<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Magritte'in en bilindik eserlerinden ‘La Trahison des images’da bir pipo çiziminin altında ‘ceci n’est pas un pipe,’ yani ‘bu bir pipo değildir’ yazıyor. Neden? Çünkü gerçek bir pipo değil. Bir pipo çizimi. Magritte sanatını hakikat olarak görmemizi istemiyor. Aynı zamanda kelime ile görselin bağlantısını da yok etmek istiyor. Ee, bundan bize ne?&nbsp;Bu seçimler de bizim sonumuz değil. Seçim-sonuç&nbsp;ilişkisi yapıp, umutsuzluğa kapılmamamız gerekiyor. Konuya genel yaklaştığımın farkındayım, çok fazla problem ile yüzleştiğimizin de farkındayım ama yine de devam etmeye devam etmemiz gerekiyor. Gördüğümüz şey umutsuz bir son değil, gördüğümüz şey sadece bir seçim sonucu. Belki bunu basite indirgeyip tüm anlamlarından uzaklaştırmak da bizim hayata bu sihir ve neşe ile yaklaşma denemelerimizi kolaylaştırır.Ve belki, evet belki, bu ülke, Harry Potter’ın o sahnesinde, küllerin arasından minik kafasını çıkararak ‘graaaa’ diye bebeksi bir ses çıkaran bir Anka kuşu. Biraz yılgın, biraz debelenmiş ama yeniden doğmaya ve iyileşmeye hazır… Vakti yaklaştı.

Anka kuşları, neşe ve Magritte üzerine. 

Yandık bittik kül olduk. Sonra da yeniden doğduk.

Biliyorsunuz (ya da bilmiyorsanız da paylaşmış oldum) Anda.Mısın ile işbirliği yapıyorum, ayda iki kere hesaplarında çektiğim videolar paylaşılıyor. Geçtiğimiz hafta da çekebileceğim en politik, en taraf belli eden videoyu çektim —benim standartlarımda. Bazıları sevdi, bazıları sevmedi. Videonun başında da belirttiğim gibi kültürel mozaiğin âlâsı olan memleketimizde fikir ayrılıkları normal, herkese hitap etmeye çalışmak da nafile.20’likte de Anda.mısın ile yaptığım seride de kapsayıcı olmak ve ayrıştırmamak adına, açıkça taraf belirtmeden hayatıma devam etmeye çalışıyorum. Ama tabii mutfak konuşması yapan Kılıçdaroğlu gibi elimde çay ile video çekince bu mesaj biraz bulanıyor. Bulanıyor ama zaten her zaman bulanık değil miydi? Gezi’nin 9. yıl dönümünde <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/i/park-bulteni" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Park Bülteni</a> adında bir sayı çıkmadım mı? Saraya seslenmedim mi? Yazıları okuyunca zaten bir tarafta olduğum belli olmuyor mu? Eee, oluyor. Herkesin bir tarafı, bir düşüncesi var, olmalı zaten.Uzun bir süre kapsayıcılık ile fikir paylaşmamayı/tarafını belli etmemeyi aynı kefeye koydum. Sanki kapsayıcı olmak için biraz susmak lazımmış gibi. Sonradan fark ettim ki zaten asıl problem bu. Kapsayıcı olmak için susmak değil, başkalarını da dinleyebilmek gerekiyor.Polarize bir toplumun en büyük örneği bu. Fikir ve taraf beyan etmek direkt diğer tarafı yok etmemeli. Farklı düşünceler, farklı görüşler, farklı inançlar aslında bir arada var olabilmeli. Kimse de bunun karşısında dışlanmış hissetmemeli. Problem, bir tarafın diğer tarafı görmezden gelmesi, yok sayması, yalanlaması ve kötülemesi ile oluşuyor. Birbirini dinleyebilmeli insanlar. Anlamak zorunda değil, katılmak zorunda da değil. Ama duyabilmeli. Ben de kimi zaman başkalarını duymakta çok zorluk çekiyorum. Ama bunun sorumlusunun yıllardır kutuplaşmayı mümkün kılanlar, nefret söylemleri ile toplumu zehirleyenler olduğunun da farkındayım. Panzehri de uçlardan uzaklaşmak. Kutuplar soğuk oluyor, bizim ihtiyacımız olan biraz ısınmak.&nbsp;Şu kaosta birbirimize tutunmazsak yalnızlık içinde kayboluruz canım 20’likler.

Kapsayıcılık nedir? Ne değildir?

Açıkça fikir paylaşmak ve kutuplaşma üzerine

Küçükken, 20’lerinin başındaki insanların aşırı havalı olduğunu düşünürdüm. Aynı zamanda çok büyük olduklarını, hayatı tamamen anlamlandırabilmiş, her şeyi tıkırına oturtabilmiş insanlar olarak görürdüm. O zaman 20’liklere atfettiğim şeyleri, şu an 40’larındakilere atfediyorum. Demek ki deneyimlerimden pek ders almıyorum çünkü 20’lerimdeyim ve çoğu şeyi hâlâ oturtamadım. ‘Oturmaya mı geldik’ ideolojisinde hareket ediyor, değişimi ve belirsizliği kucaklamaya çalışıyorum. Tarzımı eskiye göre daha çok beğeniyorum ama biliyorum ki iki seneye o da değişecek. Benim 20’lik Yasmin’i hayal ederken aklımda sadece üç şey vardı (bunu dış görünüş içinden yapacağım, iç dünyası çok daha karışıktı çünkü küçük Yasmin’in): bir kulağında birkaç piercing olsun (oldu), Converse giymeye devam etsin (ediyor) ve havalı giyinsin (yaani, şimdi bence öyleyim hffhhfg).Çocukların gözlemlerinin ve beklentilerinin peşine düştük bu hafta. 10 yaş ve altı grubuna sorduk. "20'lerinde biri sizce neye benziyor?" Onlar da çok sağ olsun cevaplarını sakınmadılar, çat çat söylediler. Mesela, 6,5 yaşındaki Rüzgar soruya şu cevabı verdi: “İnsana.” Çok hoşuma gitti. Ne kadar doğru, ne kadar net. Sonuçta yaşımız ne olursa olsun, en temelinde insan değil miyiz? Duygulandım. Bunun gibi harika cevaplar aldık. Betimlemelerin 5 tanesini de <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/sikilabilmenin-hafifligi-hatice-karakas" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Alıp Başını Gidenimiz&nbsp;</a>Hatice Karakaş çok güzel görselleştirdi. Buradan onu öpüyor ve bir kere daha ellerine sağlık diyorum!&nbsp;O zaman bakalım 20’li yaşlarında biri neye benziyormuş:&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/3/4/1681985051674.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yusuf, 10</h2>Çocuklara göre olgun davranır, ama kim olduğuna bağlı. Kendi evine çıkabilir, çalışmaya başlaması kesin lazım bence, gelir kaynağı olması lazım.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/3/4/1681985092888.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Buse, 9</h2>Güzel, uzun saçlı dipleri koyu ve uçları açık renkli ombreli saçlı.&nbsp;Crop top, kot pantolon/siyah İspanyol pantolon, halka küpe, makyaj, eyeliner, sneaker.&nbsp;Üniversiteye gidiyor, ders çalışıyor, AVM’ye gidiyor (alışveriş yapıyor), arkadaşlarıyla dışarı çıkıyor. Eğlenceli, arkadaş canlısı, sıcak kanlı. Genç, kendi başına yaşıyor, part-time bir yerde çalışan, müzik dinleyen, piyano çalan, özgür.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/3/4/1681985191948.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Osman, 9</h2>Kızlar güzel oluyor, erkekler yakışıklı oluyor. Kötü davranışlı olabiliyorlar, büyüdüklerinde ergen tribine giriyorlar. Çok yakışıklı olacağımı ve sevgili yapmayacağımı düşünüyorum çünkü istemiyorum.<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2023/3/4/1681985216410.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h2><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Asya, 7</h2>Uzun saçlı, güzel ve çok yetenekli bir kişi, kitap okur, ödev yapar ve bilgisayar oyunları oynar, gezer tozar. Genç, huysuz ve eğlencelilerdir.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/4/1681985296447.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Muhammet Fehmi, 10</h2>20’li yaşlarda insan, insana benziyor. 20 yaşından sonra okulu bitirip futbolcu olup Real Madrid’de oynamak istiyorum. Hayata farklı bakış açısı ile bakar. İş bulmak ister. Para bulmak ister. Ders çalışır. Okumak ister. Sevgili yapmak ister.***Ne dersiniz, tutturabilmişler mi?

Biz sorduk, çocuklar cevapladı

"20'lerinde biri sizce neye benziyor?"

Amerikan Rüyası sosyo-ekonomik durumun, sınıfın, içine doğduğun standartlar ne olursa olsun hayatın daha iyi olabileceği, zenginleşebileceğin ve yeteneklerinin/başarılarının ödüllendirileceği bir standart ya da konsept olarak başladı. ‘Nereden nereye geldik’ tadında başarı hikâyelerinin özünde o vardı aslında. 1920’lerde, savaşın bitmesi ile Amerika’da ekonomi bir anda yükselişe geçti. Yılların ekonomik, sosyal, politik zorlukları bu savaş-sonrası dönemde kısa bir süreliğine geri planda kaldı. Bu dönemde de Amerikan Rüyası daha materyel bir şeye dönüştü. Rüya, kapitalist sistemin yörüngesine iyice girerek, sahiplenme ile bir tutuldu. Böylece de birçok dizi ve filmde gördüğümüz 1920’lerin rüyası bilincimize girdi. Neden bahsediyorum? Tabii ki beyaz çitler ile çevrelenmiş müstakil bir ev, bir araba, güzel bir iş ve geleneksel aile düzeni. Bu, bir süreliğine herkesin istediği şey oldu. Ekonomiden bağımsız anlamlandırması da çok zor değil. Ailelerin bölündüğü, yokluk ve korkunun yüksek olduğu bir dönemden çıkınca stabilite ve düzen aranan şeyler oluyor. Misal, pandemide ne kadar insan evlendi, düşünsenize. Böylece herkes için olanakların var olduğu düşüncesi bir anda alım gücüne dayanan daha zorlayıcı bir konsepte dönüştü.&nbsp;Yıllardır yeni nesillerin alım gücünün düşmesi, beklentilerinin değişmesi üzerine yazılar okuyoruz. Enflasyon, asgari ücretin hiçbir şeye yetmemesi, kiraların artması ile gelen barınma krizi, vergiler derken yeni nesil birçok farklı yerden çekiliyor. Parayı saklayabilmek, yatırabilmek, biriktirebilmek çok büyük bir ayrıcalık oldu. Hep öyleydi ama bu sene bu daha da hissedildi.World Economic Forum’da 2017 yılında yayımlanan bir <a fr-original-style="" href="https://www.weforum.org/agenda/2017/11/the-pursuit-of-happiness-how-the-american-dream-turned-into-greed-and-inequality/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">makale</a> değişen dünyayı ve kapitalizmi çok güzel özetliyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Kapitalizm refah seviyesini yükseltmekte çok başarılı oldu ama bunu dağıtma konusunda çok başarısız oldu. Günümüzde zenginliği ve fırsatları nüfusa dağıtmazsak, kapitalizm ve demokrasi modelimiz kendini yok edecek.”</blockquote>Üstünden kaç yıl geçmiş ve hâlâ ne kadar doğru. Alışılagelinmiş bazı sistemlerin değişen dünyaya, artan nüfusa ayak uydurması gerekiyor. Özellikle yeni nesil olan bizler, iş stresinin ve istihdam belirsizliğinin yükünü ayrıca çekiyoruz. Üniversite okumanın işe girişin anahtarı olarak görüldüğü dönemler çok geride kaldı. BBC’de yayımlanan bir <a fr-original-style="" href="https://www.bbc.com/turkce/articles/c87ynj1y540o" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">makalede</a> Z kuşağının maaşlarından mutsuz olduğu ve 18-24 yaş arasındaki grubun %59’unun ev alamayacaklarına inandığı paylaşılıyor. Bu sayı 29-34 yaş arası için %29’a düşüyormuş. Eee, nerede bizim beyaz çitli evimiz?Şimdi, benim ekonomi ile alakam az. Okulda ezberleyerek geçtiğim ekonomi dersimden benimle kalan en önemli şey Adam Smith’in ‘modern ekonominin babası’ olduğu, bir de arz ve talep teorisi. Onun dışında birçoğumuz gibi (umarım?) kişisel finansımı deneme, yanılma ve büyüklere sorma üçlüsü ile yönetiyorum. O yüzden bu yazıyı okurken sizlere şu hatırlatmada bulunmak isterim: bu yazı bir ekonomistin elinden değil, sosyal bilimcinin kaleminden çıkıyor. Sosyal bilimci dedim, o zaman hemen asıl düşünceme geleyim.Z-nesli, milenyumluların yediği sözel dayağı yemekten biraz kurtulmuş gibi gözüküyor. Kendimi avokado ve kahve tüketimlerinden, çalışma etiklerine ve kıyafet seçimlerine kadar laf yiyen bu nesilden çok uzak gördüğümü söyleyemem. Ama kanımız sanırım Z akıyor. Kendimi bir yere yerleştirmem gerektiğini düşünmeyerek devam ediyorum. Z kuşağı ne istediğini bilme, ya da en azından keşfetme yolunda ilerleme konusunda daha başarılıymış izlenimini ben dahil çoğumuza veriyor. Çalışkanız hem de çok, girişkeniz hem de sınır tanımayacak bir derecede ama bazı şeyleri de kabul etmiyoruz. Kimisi bunu şımarıklık olarak adlandırıyor, kimisi de değerini bilmek. Bunu dünyaya karşı ‘battı balık yan gider’ felsefesi ile yaklaştığımız için mi yoksa daha önce de belirttiğim gibi değişen dünyaya ancak böyle ayak uydurulabileceğini düşündüğümüz için mi yapıyoruz, bilmiyorum. İkisinin ortasında gibi. Aklıma hep Alıp Başını Giden’lerimizden <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/62d92d23d02dfe0006e6a49a" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Emre Bilgin</a>’in dediği bir şey geliyor böyle durumlarda:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“İnsanlar belli bir saat mesai yaptıktan sonra kazandıkları para ile kendilerini tatmin etmek istiyorlar ama kazançlarının büyük çoğunluğunu vermek zorunda kalıyorlar. İnsanlar içlerindeki açlığı doyurmak zorunda ve bunun için uzun vadeli hazlardan ziyade kısa vadeli hazlara dönüp, yeme-içme sektörüne yöneliyorlar. ‘Ben kendime, telefon, kulaklık, cart curt alamıyorsam, doyururum kendimi, içki içerim o zaman ben de. Bunu yapacaksam kalitelisini yaparım,’ diyorlar.”</blockquote>Burada bahsettiğimiz şey alım gücünün düşmesi ile gelen bir tutunma ihtiyacı. 'Para biriktirsem de ev alamıyorsam, gezerim ben de abicim' diyoruz. Sanırım deneyim toplamayı bu dönemde stabilite arayışından daha fazla önemsiyoruz. Ölümlü dünya, diyoruz sonuçta. Ölümlüyü bırakın, dengesiz dünya diyoruz. Biz iyisi mi hayatı istediğimiz gibi yaşayalım diyoruz. Sakla samanı gelir zamanı sözüne cevabımız, ‘sakladık da ne oldu? Zamanı gelse de yetmiyor ki!’ gibi şeyler oldu.&nbsp;Bu aralar çevremde aydan aya yaşayan, şehri bırakan, doğaya dönen, gezen (ya da gezmeye çalışan), okuyan, yazan, çizen, çalışan, farklı farklı insan var. Evlenenlerin bile ‘evlilik kurumuna’ bakışı çok farklı geliyor ama bu başka bir günün konusu.Kısaca Amerikan Rüyası, bir rüyaydı, günümüzde öyle de kaldı. Rüyalara değil de, yaşamaya bakıyoruz. Mümkün oldukça.... Ya da belki de Amerikan Rüyası çatısı altında adlandırdığımız rüya da, değişen dünya ile evrildi, çevrildi, yeniden inşa edildi. Belirsizlikle başa çıkmak için de belli yapılardan kurtulmamız gerektiğine inandık. Bu da değişir. Elbet değişir. Belki çok yakında değişir.

Ya çalışalım tabii de…

Bir rüyaydı, öyle de kaldı. 

(bu yazı minik spoilerlar içerir).Gibi 2021'de hayatımıza girmiş olsa da ben onunla 2022’nin son demlerinde karşılaştım diyebilirim. İlk sezonun ilk bölümü, ‘Kokoriç’ &nbsp;ile beni almıştı hayran kitlesine. Absürt komedi olarak geçen bu dizi, Türkiye’de çok örneği olmayan bir yerden girdi ve bence büyük bir ihtiyacı karşıladı. Her bölümün birbirinden bağımsız olduğu dizi örneklerini Türkiye’de çok sık görmüyoruz. Bu özelliği ile benim listemde Broad City ve Black Mirror gibi dizilerle beraber duruyor (evet biraz n’alaka diyebilirsiniz). Broad City gibi şehri ve gündelik yaşamı odağına alıyor, Black Mirror gibi günümüzün gerçekliklerini, birazcık abartı ile, tefsir ediyor. Feyyaz Yiğit ve Kıvanç Kılınç’ın Yılmaz ve İlkkan olarak başrolleri paylaştığı dizide gündelik hayattan kesitler görüyoruz. Olaylar çığrından çıkıyor, küçücük şeyler koskocaman oluyor. Türkiye’de yaşayanlar olarak bence bizim saçmalıklara karşı bir mıknatıs özelliğimiz var; ‘bu da mı olur?’ dedirtecek çok şey deneyimliyoruz. Memlekette çoğu şeyi şakayla karışık yaşıyoruz. Gibi de, Türkiye’deki hayat gibi, ağlanacak hâle gülme felsefesini içselleştiriyor.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Hayattan Kesitler</h3>Gibi’yi özel yapan şeylerden biri, dizinin karanlığa, iç-karartıcılığa, melankoliye yaklaşmaktan kaçınmaması. Komedi, evet, ama Nathan For You ve Better Call Saul edasındaki o kara mizahı çok güzel yakalıyor. Türkiye’de yaşamın kültürel ve sosyal analizini yapıyor, evet, ama Avrupa Yakası’nın o şen şakrak ve aydınlık hâli yok. Dizinin tonlaması görsel açıdan bile fazlasıyla gri. Beni bazen komediden çok karamsarlığa itse de bu karakterlerin başlarına gelenleri görmek ilgi çekici oluyor. Gözlemlerinin nokta atışı olduğunu düşünüyorum. Vücut dilinden tutun, gündelik hayatı yaşama tarzına kadar. Her bölümü birleştirsek, dizinin herhalde %50’si Yılmaz, İlkkan ve Ersoy’un kafede çay içmesinden ya da salonda uzanmasından oluşur. Bu gerçeklik değilse nedir bilmem. Bir umut da yok değil. Senaristliğini Aziz Kedi ve Feyyaz Yiğit’in yaptığı bu dizide, insanların aptallığını, cahilliğini, dogmatik tavırlarını gözlemliyoruz ama aynı zamanda birlik olmalarını, birbirlerine destek çıkmalarını ve yumuşaklıklarını da görüyoruz.&nbsp;Kahvaltıda 14 yumurta yiyen, mini şortlar giyen ve sürekli terleyen Yalvaç ile tanıştığımız ‘Vücutçu Yalvaç’ bölümünde ‘elalem ne der’ anlayışının koskoca bir boyut aldığı bir bölümle karşılaşıyoruz mesela. Bölümün tamamı mahallenin Yalvaç’ın giyim kuşamına karşı sinirlenmesini gösteriyor. Olaylar büyüyor da büyüyor, tehditler geliyor, sonunda kendi dairelerinden bile kaçma durumunda kalıyorlar. Her şeyin bir nizamı olduğunu savunan mahalle sakinleri ile Yılmaz, İlkkan ve Yalvaç’ın karşılaşmasından çıkan sonuç ne peki? Mahalle sakinlerinin de fit olmayı, spor yapmayı öğrenmek istemeleri. Özenme ve kabullenememe arasındaki dengeyi gösteriyor.Ya da hâlâ benim favori bölümlerimden biri olan Kokoriç’i düşünelim. Dayatma ve maçoluğun kokoreç dükkânında boyut almış hâli midir? İnsanların aşırı yardımsever hâlinin bir kritiği midir? Hani o kadar yardım etme ve naziklik telaşına düşülüyor ki, korkutucu oluyor gibi midir? O zaman Gibi de aslında hayatta dengeden yoksun tepkilerin, düşüncelerin, deneyimlerin bir temsili değil mi? Belki analiz yapma pahasına çok zorluyorum, ama Gibi, bence Türkiye’deki yaşamın gerçekçi bir aynası olarak bizlerle buluşuyor. O kırık dökük ama renkli mi renkli mozaikte parçalar kimi zaman yerine yerleşiyor, kimi zaman yapışkan gevşiyor, biri tak diye yere düşüyor. O düşeni yapıştırmak da bize düşüyor.&nbsp;20’likte denge meselesini çok işliyoruz, Gibi de sanki bu dengenin sağlanamadığı durumlardaki uçların harika bir temsili gibi… Değil mi?

“İnsanlık denizinde kulaç kulaç ilerleyen maceralar, yepyeni atılımlar…” 

hayat Gibi

Bu hafta Keyfim’le ben dolaşıyorum. Size yemeklerden tutun, filmlere kadar birçok tavsiyem var. O zaman bakalım bu hafta keyfimiz neler bilmiş?&nbsp;Bir film: Tamam, yeni çıkmadı. Ben de yeni izlemedim. Ama sıkça aklımda olan bir film çünkü çok güzel. La Belle Époque. Yes Sir I Can Boogie diyerek sizi bu filme doğru uğurluyorum.Bir söz: Geçen gün arkadaşımla Tarabya taraflarında yürürken, ‘biz n’apıyoruz ya’ temalı sohbet ediyorduk. Bu konuşma da karar vermeye, doğru-yanlış kararlara evrildi. O da bana, onun bir arkadaşının ona söylediği sözü tekrarladı: ‘doğru-yanlış karar yok, sadece doğru kararlar var.’ Tamam biliyorum bu her zaman doğru değil. Aptal soru yoktur gibi bir şey oluyor — ve hepimiz aptal sorular olduğunu biliyoruz… AMA hayatımızla ilgili verdiğimiz her kararın bizi bir yola götüreceğini ve bir şeyler öğreteceğini düşündüğümüzde, evet belki de yanlış karar yok.Bir albüm: Imarhan’ın <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2aLKNhNF3szhUQY3AJoGgL?si=gGJEOW7TSeKcNbM9MJb9zQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Imarhan</a> adlı albümüne takmış bulunuyorum. En sevdiğim şarkı da <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/0AF7pSauVPUBhJbKlSbxwm?si=df8e7fe5d7e34a05" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Assossamagh</a>.&nbsp;Bir şarkı: <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/1vP2JEXRsGrFbwOZ0foOQ5?si=902026c312b644a0" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sound and Vision</a>, David Bowie. Duramıyorum!!&nbsp;Bir içecek: Paşa çayı. Evet biliyorum. İstediğiniz kadar dalga geçin. Umurumda değil. 5 bardak çay içtikten sonra çarpıntı yaşamamayı tercih ediyorum. Teşekkür ederim.&nbsp;Giydiğim bi' şey: Kovboy botları. Ehe.Sevdiğim bir söylem: ‘Bakılır.’Satın aldığım bi' şey: Act Istanbul'un nazar boncuklu <a fr-original-style="" href="https://www.actistanbul.co/t%C3%BCm-%C3%BCr%C3%BCnler" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">anahtarlıkları</a>.&nbsp;Yiyecek: çırpılmış yumurta ve kısır kombinasyonu. Umami umami olalı böyle umamilik görmedi. Hdfsjdl alakasız bir yorum. Ama çok lezzetli.Yazı: Aposto'da çıkan Parlamento adlı yayının Yasaklar adında bir serisi var. En son da reklam yasakları ile ilgili bir sayı çıkarttılar. Ben çok severek okuyorum. <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/i/yasaklananlar-reklamlar" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Buradan</a> ulaşabilirsiniz.Bir de, New York Times, 2023'e daha mutlu girmek için <a fr-original-style="" href="https://www.nytimes.com/explain/2023/01/01/well/happiness-challenge" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">7-Day Happiness Challenge</a> diye bir seri çıkardı. Bu serinin 2. günü için çıkardıkları yazı da <a fr-original-style="" href="https://www.nytimes.com/2023/01/02/well/phone-call-happiness-challenge.html?unlocked_article_code=P_NdkFhW3vR6rvfbeDyG4iJGlo51-9tLy7dhKDbcEU11G22IuiXDRN11vaDXOp2QRO4igbWI4AtJhtyEs6TCTPc4fLpk15b0kyWShbfqRvYqzsJEuzdVxppsYsI5wQcHMuEcUYSWK_Z0ZIGSn9V1pTal1UXL5SruGUKGrz2chPOYu0uao3mwGYnb5XT1z2z_8jU7VdsjBERYH_7RqJ5zp3qjxPuuuJO09xWurgZnMRbArltteaqGrAH7MwDZOe0MBtKMDLc0FoVC1F0uFOm5sKHUnVNnjG7Fnz3u3mSvADkj9sBybsmm-kbbu53I9JuRFN67FNC43zwz8Z9hCGOuTbUPggWN&smid=share-url" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">8-dakikalık telefon konuşmaları</a> ile ilgili. Çok büyük bir olaya dönüşmeden, uzun süredir konuşmadığımız ve çok sevdiğimiz insanlarla bağ kurmayı sağlayan, çok basit ama etkili bir sistem. Hoşuma gitti. <a fr-original-style="" href="https://www.nytimes.com/2023/01/02/well/phone-call-happiness-challenge.html?unlocked_article_code=P_NdkFhW3vR6rvfbeDyG4iJGlo51-9tLy7dhKDbcEU11G22IuiXDRN11vaDXOp2QRO4igbWI4AtJhtyEs6TCTPc4fLpk15b0kyWShbfqRvYqzsJEuzdVxppsYsI5wQcHMuEcUYSWK_Z0ZIGSn9V1pTal1UXL5SruGUKGrz2chPOYu0uao3mwGYnb5XT1z2z_8jU7VdsjBERYH_7RqJ5zp3qjxPuuuJO09xWurgZnMRbArltteaqGrAH7MwDZOe0MBtKMDLc0FoVC1F0uFOm5sKHUnVNnjG7Fnz3u3mSvADkj9sBybsmm-kbbu53I9JuRFN67FNC43zwz8Z9hCGOuTbUPggWN&smid=share-url" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Buradan</a> okuyabilirsiniz.Genel bir keyif patlaması: şöyle tam kase, tam da tabak olmayan şeyler. Her şeyi onların içine koyup yemek istiyorum. Bu da böyle.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Tavsiye istediğiniz konular için <a fr-original-style="" href="mailto:20likbulten@gmail.com" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">20likbulten@gmail.com</a> 'a e-posta atabilir ya da <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/20likbulten/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram</a> üzerinden ulaşabilirsiniz.

Paşa çayları, La Belle Époque ve yanlış olmayan kararlar 

Keyfim Bilir #1

Bu sene neler yapmışız? Nelerden bahsetmişiz? Neleri sevmiş, nelere sinirlenmişiz? Neleri, kimleri dinlemişiz? Bakalım.

20'lik Wrapped: Neler Var, Neler...

2009 yılı ile ilgili hatırladığım en somut anılardan biri David Cameron’un o dönem herkesi şaşkına çeviren Avatar filmi. Herkesin sinema salonlarına doluştuğunu hatırlıyorum. Filmin bitişinde, salonun merdivenlerinden bir bir inerken, ‘teknolojiye bak,’ ‘nasıl olabilir,' gibi cümlelere kulak misafiri olarak uğurlanmıştım. Ailecek bu filmi, konusu için değil Cameron ve ekibinin yeni teknolojiler bularak 10 yılda çektiği görsel şöleni kendi gözlerimizle görmek istediğimiz için izlemeye gitmiştik. Popüler dizilerin finallerinde herkes bir araya gelir, böyle neredeyse bir bilinç ve deneyim paylaşımı olur ya, bu film de onun gibi hep bir araya geldiğimiz bir an olarak aklımda.En sevdiğim yıl bana sorulduğunda aklıma hep 2009 gelir. 11 yaşında, ortaokulun başında, kendi ile ne yapması gerektiğini bilmeyen, daha vücuduna tam sığamayan, yeni okul değiştirmiş bir kız çocuğu olarak hayatımı yaşıyordum. Yeni bir okula gitmek istememe protestosunu tüm yaz yaptıktan sonra, değiştirmiş, sonuçta çok da keyif almıştım. Ayağımda, parçalanmasına 5-kalmış beyaz Adidas Superstar'lar ya da Converse'ler, bileklerimde kilometrelerce giden bileklikler, cebimde de kuzenimden kalma Samsung X820 vardı.Okuldan gelince Disney Channel’da Wizards of Waverly Place, The Suite Life of Zack and Cody, Hannah Montana, Cheetah Girls gibi dizi ve filmler izler, ödevlerimi yapar, akşamüstü de Faceobok’ta arkadaşlarımın duvarlarına bir şeyler yazar, hâlâ aktif olan <a fr-original-style="" href="https://dance-theblues.tumblr.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Tumblr</a>’ımda görseller paylaşırdım.&nbsp;Kulağımda, Flo Rida’nın Right Round’u, Black Eyed Peas’in I Gotta A Feeling’i, La Roux’un Bulletproof’u, Pitbull’un Hotel Room Service’i, Miley Cyrus’un The Climb’ı, Jay-Z ve Alicia Keys’in Empire State of Mind’ı ve o dönem gündemimizden eksilmeyen Owl City’nin Fireflies’i vardı. Florence and the Machine, Lungs adlı albümünü çıkarmıştı. The XX, Mumford and Sons, Green Day, Arctic Monkeys, Passion Pit hayatıma girmişti.Hepsi 1’in 2008’de bitişinin ardından Avrupa Yakası’nın da son sezonunun çıkmasının üzüntüsü ile hayatımıza devam ederken, Parks and Rec, Modern Family ve Glee hayatımıza girmişti.&nbsp;Tişörtlerimin üstünde, şimdi geriye dönüp baktığımda beni güldüren saçma saçma yazılar vardı. “I'm not sad my face is just like this dude,’ yani mutsuz değilim sadece suratım böyle tişörtümü unutamıyorum… Triplere bak. Bolca siyah tayt, gömlek, aşırı dar pantolonlar gardırobumun vazgeçilmezleriydi. ‘Edgy’ olmaya çalıştığım bir dönemdi sanırım.Obama, ABD'de başkan seçilmiş, domuz gribi küresel bir pandemi olarak adlandırılmıştı (ben geçirdim, siz?). Yeni Türk Lirası’nın da yeni’si gitmiş TL’si kalmıştı. Politik kimliğim 11 yaşındayken çok oturmuştu diyemem. ‘Gerçek dünya’ ile aramda çok tatlı, yumoş bir duvar vardı. Büyümenin, okul değiştirmenin, ve o dönem anlamasam bile Türkiye’nin politik ikliminin hayatımda etkisi büyüktü ama ben yine de ev-okul çizgisinde gidip geliyordum. Her şey yeniydi. Keyifliydi.Keyifliydi ama 20’li yaşlarımı çok ama çok daha fazla seviyorum. Yaş aldıkça birçok şeyin daha çok oturduğunu hissediyorum. Dünya tabii kriz hâlinde ama umudum eksilmiyor. En iyi versiyonum olduğumu hissediyorum, umut ediyorum ki, her yıl daha da gelişmeye, değişmeye, bir üst model Yasmin olmaya devam ederim. Ama o teknoloji geliştikçe daha çok bozulan bilgisayarlar, telefonlar gibi değil de, şöyle sağlam, evladiyelik bir buzdolabı gibi.

Tumblr, Flo rida ve bay bay YTL

Yıl 2009, Avatar’ı izlemeyen yok. 

Geçtiğimiz gün derste ilk medya anılarımızı konuşuyorduk. Benim grubumda, ben dahil, herkes iPod’dan bahsetti. Çok net hatırlıyorum. Adana'dayız, iPod Shuffle 1st Generation’u paketinden çıkarmışım şarj ediyorum. Hani USB’ye benzeyen o ilk iPod. İnanılmaz bir şey. iTunes kullanmayı öğreniyorum ve yüklediğim ilk şarkı nedir? Mattafix’in <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/2oHsYkh2Vc9OXRyLXLUinC?si=c449af8ba297481e" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Big City Life</a> adlı şarkısı. Neden? Gerçekten bilmiyorum. iPod müziğe sahip olmayı tabii ki de başlatmadı, CD’ler, kasetler, plaklar derken bu sahiplenme yıllar öncesine dayanıyor ama bu yeni alet kesinlikle müziğe karşı duruşumuzu değiştirdi.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/3/1668033537656.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">iPod Shuffle 1st Generation<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Tabii, işin içine iPod girince, hemen nasıl bedavaya müzik indirebilirim soruları kafamda oluşmaya başladı. Hoş geldin LimeWire bebek. Böylece müziğe kimi zaman bedavaya sahip olmak mümkün oldu. Kim bilir müzik yükleyeceğim diye evdeki masaüstü bilgisayara ne kadar virüs yükledim. Nazar olsun diyelim.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">‘LimeWire nedir?’ diyenlere küçük bir özet</h3>2006-2010 yılları arasında aktif bir şekilde kullanılan bu yazılım dosya paylaşımı için ortaya çıktı. Mark Gorton tarafından 2000’lerde başlatılan LimeWire, birçok korsan filmin, dizinin, müziğin, başka yazılımların yüklenip paylaşılmasına yardımcı oldu. Tabii, bunu söylemek önemli: LimeWire’ı desteklemiyorum. Hem kötü emeller için kullanıldığı oldu, hem de zaten emeğe para verilmesi gerekiyor. Ama küçükken gerçekten çok heyecan vericiydi. Hacker gibi hissediyordum. iTunes'da şarkı başına 0.99 tl ödeyeceğime, çeşitli yollar ile bedavaya şarkılara sahip olabiliyordum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/10/3/1668033650985.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.49" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">LimeWire'ın arayüzü<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sahip olmak ve anılar</h3>Derste ‘medya ile ilgili ilk anınız nedir?’ sorusuna çoğu sınıf arkadaşlarımın sahiplenme bakış açısından yaklaşması beni etkiledi. Bizimle kalan anının, illa sahip olduğumuz, çabuk ulaşılabilecek bir şey olması aslında şaşırtıcı değil. O yüzden <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/i/cektim-unutmadim" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">fotoğraf çekmiyor</a> muyuz? O yüzden fotoğraf albümleri yok mu? Ses kayıtları? Notlar, screenshotlar, kimisinin çöp sandığı ama bizim için önemi olan küçük kağıtlar, biletler, ipler? Kaybetmekten korkuyoruz. Nostalji ile sahiplenmenin ilişkisi bu yüzden ilgimi çekiyor.Nostaljinin Geleceği adlı kitabında Svetlana Boym, nostaljiyi şöyle tanımlıyor:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Nostalji (nostos-yurda dönüş, ve algia-hasret) artık var olmayan ya da hiç var olmamış bir yurda duyulan hasrettir. Nostalji, kayıp ve yerinden olmanın duygusu olmakla beraber, aynı zamanda kişinin kendi fantezileri ile yaşadığı romantizmdir.”</blockquote>Müzik bizi farklı bir zamana, yere, duyguya anında ışınlayabilecek gücü içinde barındırıyor. Bu da onu nostaljinin bir yandaşı, hatta anahtarı yapıyor. Özlem duyulan ve kaybedilmiş ya da asla varolmamış bu yeri müzik gerçek kılıyor. 3-5 dakikalığına bile olsa. Boym kitabında aynı zamanda nostaljinin hızla değişen dünyaya karşı bir savunma mekanizması olduğunu söylüyor.&nbsp;Eee tabii, böyle gücü olan bir şeyi de tabii ki cebimizde tutmak istiyoruz. İstiyoruz ama çok da pahalıya patlasın istemiyoruz sanırım…&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Nostalji ve anıların sembolleri üzerine</h3>Proust’un madlenleri olsun, anneannenizin size hırsla yedirdiği çiğ köfteler olsun, anılar sembollere dönüşüyor. Böylece onları karmakarışık beynimizde bulabiliyoruz. Anahtarınıza taktığınız anahtarlık gibi. Elinizi attığınızda kolay bulabilmeniz için her şeyin bir sembolü oluyor. Bazı şarkılar da, bazı anıların anahtarlığı oluyor.Big City Life’ın&nbsp;şarkı olarak benim için çok bir önemi yok. Ama iPod’umdaki ilk şarkı olma hakkını kazanmış bu şarkı beynimde çok spesifik bir anının kilidini açıyor. Bu da çok ama çok güçlü bir şey.

Sahip olmak, anılar ve müziğin gücü üzerine.

Hacker Kimliğimin Doğuşu: LimeWire

USA Today’in haberine göre Twitter, Elon Musk’ın firmayı satın almasını takip eden günlerde yaklaşık 3.1 milyon kullanıcı <a fr-original-style="" href="https://eu.usatoday.com/story/tech/2022/11/08/mit-report-twitter-elon-musk-users-lost/8300611001/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kaybetti</a>. Kimileri Twitter tarafından silindi, kimileri uzaklaştırma aldı kimileri de kendi rızaları ile artık bu sosyal medya ağının bir parçası olmak istemedikleri için ayrıldılar.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">‘Ne oluyor?’</h3>Elon Musk, 26 Mart’ta kendi sosyal medyasını kurmayı düşündüğünü paylaştıktan sonra, Twitter’ın yönetim kuruluna dahil olmak için Twitter’ın kurucularından Jack Dorsey ile görüşmeye başladı. Sonra Musk bir süreliğine yönetim kuruluna dahil oldu, sonra Twitter CEO’su Parag Agrawal, Musk’ın yönetim kurulunda olmayacağını ama firmanın en büyük hissedarı olduğunu <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/paraga/status/1513354622466867201" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">açıkladı</a>.&nbsp;25 Nisan'da ise Twitter, Elon Musk’ın 44 milyar dolarlık teklifini kabul ettiğini ve firmayı ona sattığını <a fr-original-style="" href="https://www.prnewswire.com/news-releases/elon-musk-to-acquire-twitter-301532245.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">duyurdu</a>. Sonra yine bazı gitgeller yaşandı. Elon Temmuz’da aslında Twitter’ı almayacağını duyurdu. Sonra Twitter Musk’a dava açtı. Ardından 4 Ekim’de Musk Twitter’ı almayı <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/TwitterIR/status/1577380758192197632?s=20&t=z2GNLB-iL6uqB2M2WypowA" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kabul</a> etti.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/10/4/1668038629624.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.11" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Twitter ofisine giriş yapan <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/elonmusk/status/1585341984679469056?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1585341984679469056%7Ctwgr%5E25d8116a6b11fdcda3dca174cdacdd3dd8cbab5f%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.benzinga.com%2Fnews%2F22%2F10%2F29486126%2Felon-musks-sink-at-twitter-hq-employees-sunk-halloween-costume-and-more-of-the-best-reactions" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Elon Musk</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peki ama neden?</h3>Evet… Bu soruyu ben de kendime çok sordum. Sonra arkadaşlarıma sordum. Musk neden Twitter’ı satın aldı? Twitter neden Musk’a Twitter’ı sattı? Bu harika platform nasıl bir kabusa dönüşecek?Bu soruların cevabını tam olarak bilmiyorum ama büyük ihtimalle Twitter bu kadar büyük bir parayı geri çeviremedi. Musk’a gelirsek, Twitter’ı daha özgür ve güzel bir yere dönüştürerek dünyaya yardımcı olacağını öne <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/elonmusk/status/1585619322239561728?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1585619322239561728%7Ctwgr%5Ee1014feeb16f02ce13c78b1154b8bb601de119d3%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.bbc.co.uk%2Fnews%2Fbusiness-63408384" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">sürdü</a>:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Twitter’ı satın almamın sebebi, farklı inançların şiddete başvurmadan, sağlıklı bir şekilde tartışılabileceği ortak bir dijital meydana sahip olmanın uygarlığın geleceği için önemli olmasıdır.”</blockquote>Tabii bu tamamen boş bir söylem. Çünkü herkesin kendi rızası ile üye olduğu bir platformda farklı inançların tartışılması ve nefret söylemlerine yer vermek arasında kocaman bir fark var. Konuşma özgürlüğünü, nefret kusma hakkı ile aynı tutanların çoğu da zaten bu yüzden Musk’ın Twitter’da yaptığı değişiklikleri büyük bir heyecan ile destekliyor — evet, mesela <a fr-original-style="" href="https://www.cnbc.com/2022/10/28/trump-says-twitter-is-now-in-sane-hands-with-musk.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Trump</a>.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.eonline.com/news/1353006/breaking-down-the-wild-week-after-elon-musk-bought-twitter-for-s44-billion" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">E-News</a>’un paylaştığı habere göre, Network Contagion Research Institute, Musk’ın Twitter’ın yeni sahibi olduğunu açıklamasından sadece 12 saat sonra n-kelimesinin kullanımı yaklaşık %500 artmış.Musk aynı zamanda, Twitter’da mavi tiklerin parayla satın alınabileceğini ve mavi tike sahip olanların da bu ödemeyi yapması gerektiğini belirtti. Uygulamayı tamamen paralı yapmak da konuşulanlar arasında diye bir <a fr-original-style="" href="https://www.theverge.com/2022/11/7/23446262/elon-musk-twitter-paywall-possible" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">dedikodu</a> dönüyor, ancak Twitter’dan daha tık yok.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/4/1668038800444.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.28" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Korku yazarı Stephen King, mavi tik ödemesine&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://twitter.com/StephenKing/status/1587042605627490304" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">tepki gösteriyor</a>.&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Tabii kaos sadece platformda değil, Twitter merkezinde de devam etti. Ofise adım attığında Twitter CEO’su Parag Agrawal’ı, CFO Ned Segal’ı ve &nbsp;CLO Vijaya Gadde’yi işten çıkardı. 31 Ekim’de ise Musk’ın tüm yönetim kurulunu işten çıkardığı öğrenildi.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yeni Twitter</h3>Sanatçılar, bilim insanları, politikacılar ile beraber gazeteciler, yurttaş gazeteciler, yazarlar için önemli olan bu platformun geleceği karanlık görünüyor. Bazı ünlüler hesaplarını kapatmaya başladılar bile. Bilgi akışının en yoğun olduğu, <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/6052761869eb120006b53921" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">her anda yanımızda olan</a> bu platformun değişimi kalp kırıcı. Tabii gelecek ne gösterir bilmiyoruz — umarım mavi kuşumuzu kurtarabiliriz. Peki size bir soru, Twitter hesabınızı sildiniz mi?

Elon Musk’ın Bitmeyen Twitter Terörü  

Uçtu Uçtu, Kuş Uçtu! 

Arzucan Aşkın yazlarını Ege kıyılarında geçirirken, serbest dalış yaparak denizden kırık camlar, deniz kabukları, hatta amfora bile çıkarıp ahşap hazine kutusuna koyarmış. Keşif ve okyanus merakını kendine ‘okyanusların bebek Indiana Jones’u’ unvanını vererek özetliyor. Benimle buluşmasına teknik dalış eğitimi için geldiği Endonezya’dan bağlanıyor. Çok tatlı bir kafede, arkada köpek havlamaları ve hafif bir müzik duyuluyor. Yemek kültürüne olan sevgimiz ile ilgili heyecanlı heyecanlı konuştuktan sonra, asıl konumuza dönüyoruz.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/zuzu_askin/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Arzucan</a>, Berlin doğumlu bir bilim insanı (conservation scientist), teknik dalgıç, okyanus kaşifi ve denizci. Onunla 2021 Avrupa Rolex bursunun sonunda buluşuyoruz. Her yıl üç dalgıça verilen bu burs, bir sene boyunca dalış eğitimlerini ve deniz araştırmalarını karşılamakla kalmıyor, National Geographic&nbsp;ve Manta Trust gibi büyük organizasyonlarla işbirlikleri yapmalarını sağlıyor — hatta önümüzdeki sene bir National Geographic Explorer olarak üç ay köpek balıkları ile çalışacak.“Mümkün olacağını düşünmediğim şeyler yaptım,” diye bana senesini anlatmaya başlıyor. Listesinde köpek balıkları ile çalışmanın yanında 11 metrelik plastik bir yelkenli ile buzullar arasından 80 derece kuzeye gitmek de bulunuyor. Kuzey Kutbu'nda geçirdiği bir ay boyunca mavi balinaların iletişim şekillerini gözlemlemiş. Balinalar da oyuncu ruhlarını, Arzucan ve ekip arkadaşlarına göbeklerini göstererek sergilemişler. Arzucan, okyanus bilimleri için yaşıyormuş. Bu söyleminde bir abartı olmadığını biliyorum çünkü uykuyu saymazsak, bu geçtiğimiz sene suyun altında geçirdiği süre karada geçirdiğinden daha fazlaymış. Yaptığı şeye bu kadar tutkuyla bağlanan insanlarla konuşmak çok ama çok keyifli. Konuşmamızın bitmesini istemediğimi ilk dakikadan anlıyorum. Abartmıyorum.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/4/1667467974517.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Arzucan ve tiger shark. Fotoğraf: <a fr-original-style="" href="https://jonoallen.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Jono Allen</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Deniz Aşkına!&nbsp;</h2>Arzucan, Türkiye’de geçirdiği yaz aylarının “klasik Almanya’da büyüyen Türk çocuk hikâyesi” olduğunu söylüyor. “Anne-baba türkiye nostaljisi ile yaşıyor ama dönmüyoruz. Her yaz bir nostalji ile Ege’ye gidiyoruz.”Bu yaz aylarının denize olan aşkını başlattığını söyledi. Küçükken hazineler topluyor, Antalya’ya gelen Caretta Caretta’lara yardım ediyormuş. Yürümeyi öğrenmeden önce yüzmeyi öğrenmiş. Birçok insanın değmek istemediği deniz yosunlarının içinde yüzermiş ve onu denizden çıkarmak imkânsızmış. Hatta bir gün Samos adasına yüzme hedefi ile o kadar açılmış ki annesi köyün polisini ve deniz kurtarma gruplarını çağırmış.Deniz ve okyanusların onda özgürlük duygularını çağrıştırdığını söyledi. Her suyun birbirinden farklı olduğunu, onların renklerini, sistemlerini, içlerinde barındırdıkları yaşamı gözlemlemekten ve çoğu kişinin görmediği bir şeyi keşfetmekten çok zevk aldığını paylaştı. Başlarda denize olan aşkını herkes bir hobi olarak görse de Arzucan bunu tam zamanlı yapmak istediğini küçüklüğünden beri biliyormuş. Bu yüzden avukat ve doktor olma öğütlerine kulak asmayarak (ve annesine söylemeyerek), 16 yaşında Birleşik Dünya Kolejleri'ne başvurup bir burs almış. İki senesini Hong Kong’da geçirmiş. Burada bilimsel dalış eğitimleri almış, World Wildlife Fund ile mercanları gözlemlemiş, resiflerden örnekler almış ve araştırma yapmış. Bu süreçte de deniz bilimlerine girmesini destekleyen çok kişi olmuş. Öğrendiği en önemli derslerden biri de okyanusları korumanın biyoloji ile değil politika, ekonomi ve yönetim ile ilintili olduğuymuş. Bu yüzden üniversite için London School of Economics’te Human Geography adında bir programa başvurmuş. Eğitimi boyunca okyanus odağından sapmamış.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/4/1667468326853.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Arzucan serbest dalış için hazırlanırken. Fotoğraf: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/mattporteous/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Matt Porteus</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">“Bir grup sosyal bilimciyi bir tekneye koyup, Birleşik Krallık etrafında yelken yaparken disiplinlerini kullanarak okyanus problemlerini gözlemlemek gibi çılgın bir fikrim vardı. Hocalarım ilginç bulsa da, yapmak için para bulamayacağımı söylediler,” dedi.&nbsp;Buna rağmen Arzucan bir bursa başvurarak hibe almış ve ilk deniz sosyal bilim seferini gerçekleştirmiş. Tarihçi, avukat, politik bilimci ve ekonomistlerden oluşan bu grup Sail Britain işbirliği ile Birleşik Krallık kıyılarında yelken yapmış ve sosyal bilimlerin okyanus bilimleri için önemi ile ilgili bir rapor yazmışlar.&nbsp;<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">“Değişimi teşvik eden bilgiler bulmak ve sunmak istiyorum.”&nbsp;</h2>Arzucan 1970’lerden beri dünyadaki köpek balığı nüfusunun %70’ini kaybetmiş olmanın verdiği aciliyet hissi ile, insanlar ve köpek balıkları arasında bir bağ kurmaya çalışıyor. Okyanus koruma çalışmalarında amacı bilgi ile değişim yaratmak.&nbsp;“Değişimi teşvik eden bilgiler bulmak ve sunmak istiyorum,” dedi.&nbsp;Oxford Üniversitesi’nde mastırını da aynen bunun üzerine yapmış. Maldivler'de tekneler yüzünden yaralanan köpek balıklarını incelemiş ve farklı kültürlerin köpek balıklarına karşı hislerinden, bu hayvanların karizmalarını anlamaya çalışmış; daha köklü ulusların köpek balıkları ile güçlü bir ilişkisi varken, daha yeni ve modern ulusların bu canlılara karşı olduklarını gözlemlemiş.&nbsp;Empati üzerinden, köpek balıkları ile ilgili negatif görüşleri değiştirebileceğine inanıyor. Bu yüzden hikâye anlatıcılığı ile insanlar ve köpek balıkları arasında bir bağ kurmayı önemsiyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/4/1667468645038.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Yaralanmış bir tiger shark. Fotoğraf: <a fr-original-style="" href="https://jonoallen.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Jono Allen</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Her şeye rağmen, devam!</h2>Değişim ve koruma alanlarında çalışan insanlara hep nasıl umutlu ve pozitif kaldıklarını sorarım. Asırlık alışkanlıkların ve politikaların değişimi, uzun ve kalp kırıcı bir süreç olabiliyor. Kimi zaman insanlar kafalarını çeviriyor ya da durumun ciddiyetini anlamıyorlar. Arzucan burada duygularını görmezden gelmemenin ve hissetmeye izin vermenin önemini vurguluyor.&nbsp;“Bence ne kadar kötü şey görürsen, o kadar pozitif oluyorsun çünkü güzel şeylerin değerini daha iyi anlıyorsun. Ağladığım çok gün oluyor. Tabii ki bilim dalında bir kadın olarak senden ‘maskülen’ tavırlar bekleniyor ama kimin umurunda? Ağlıyorum ama yine de bilim alanında çalışıyorum ve veri topluyorum.”&nbsp;Bazen beraber çalıştığı profesyonel sualtı fotoğrafçısı partneri Jono’ya her şeyi bırakıp domates çiftçisi olacağını söylese de, bu tutkusunu bırakamayacağını biliyor — ayrıca hayatı boyunca ona burslar ve maddi, manevi destek verenleri yüzüstü bırakmak istemiyor.&nbsp;Arzucan spesifik coğrafyalarda çalışınca değişimin daha olası olduğunu söylüyor. Küçük çaplı verimli aksiyon, büyük etkilere neden oluyor. Çapı genişlettiğinizde ise durumlar daha umutsuz gözükebiliyor.“Duygularını yaşamaya izin ver. Koruma çalışmalarının iç karartıcı olabileceğini, hatta bazı şeylerin artık geri dönüşü olmadığını, kabul et. Ben pragmatik biriyim, değiştirebileceğimiz şeylere odaklanmalıyız — ve zaten değişebilecek çok şey var.”&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/10/4/1667470989173.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Arzucan mercanları olta ipinden kurtarırken. Fotoğraf: <a fr-original-style="" href="https://jonoallen.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Jono Allen</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Arzucan, 15 yaşından beri hareket hâlinde. Yani 11 senedir, temelli bir evi yok. Rolex senesinde bile neredeyse her iki haftada bir ülke değiştirdi — uçmanın çevreye zararını da telafi etmeye çalıştığının altını çizdi. Eşyaları dünyanın çeşitli yerlerinde aile ve arkadaşlarının evlerinde, kutuların içinde duruyor. Araştırmalarda gerekli olan izin belgeleri geciktiği için iki aydır Jono ile Endonezya’da ve yeni yıla kadar orada kalmayı planlıyorlar. Burada hasta bir köpeği iyileştirdiler ve bölgedeki balina köpek balıklarını korumak için bir <a fr-original-style="" href="https://arzucan-askin.com/projects" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">proje</a> başlattılar.&nbsp;20’lerin belirsizlikle dolu olduğunu söyledi.&nbsp;“Her şey durmadan değişiyor. Sen değişiyorsun, dünya değişiyor, Hayat planların değişiyor, sanki her sene yeni bir insan oluyorsun.”&nbsp;O zaman değişime, masmavi bir denizmiş gibi, dalmanız dileği ile.***Arzucan'ın projelerini takip etmek, seferlerine katılmak ve onunla çalışmak için <a fr-original-style="" href="https://arzucan-askin.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya</a> tıklayabilirsiniz.

Bu hafta Alıp Başını Gidenimiz Arzucan Aşkın!

Okyanusların Indiana Jones’u: Arzucan Aşkın

Çok severek giydiğim bir pantolonum var, o kadar seviyorum ki anneannem bana başka kumaşlardan farklı versiyonlarını yaptı. Elinizde tuttuğunuzda ucunda ince ipler olan masa örtüsü gibi bir şey. Ama çeşitli yöntemlerle bağladığınızda bol paça bir pantolona dönüşüyor. Hani Asya/Avustralya’da backpackerların giydiği, fil motifli bol pantolonlar vardır ya, onun gibi bir şey.&nbsp;Neyse, kısaca bu pantolonu ben hep arkadan bağlarım. Tabii bu da demek oluyor ki, o fiyongun ucunu çektiğiniz an tüm pantolon çözülerek yere düşüyor. Bu bende anlamsız bir korku yarattı. Sanki sokakta yürürken biri gelip arkadan bağladığım pantolonumu çözecek sonra da “hihi” diye gülerek kaçacak. Bu korkuyu başka arkadan bağlanan kıyafetler için de hissediyorum. Tabii yine de ‘korkunun ecele faydası yok’ diyerek arkadan bağlamalı şeyler giymeye devam ediyorum. Ama bilin ki tetikteyim. İplerime yaklaşırsanız sizi KESERİM!

Korku #6: Arkadan bağlanan kıyafetlerin açılması

O ipler çekilmeyecek! 

Özenle seçilen kıyafetler giyilmiş. Çantaya koyulanlar belli: ev anahtarı, kimlik, cüzdan, telefon. Tamam. Yok cüzdan ağır şimdi, bir kart, biraz nakit yeter. Bu gece, o gece. Arkadaşlarımızla delilerce eğlenmeye geldik. Her hafta yeni bir yer deneyelim dememize rağmen, yine aynı yerdeyiz. Her zaman çöktüğümüz köşe dolu, ısrarlı gözlerle yerimizi kapan grubu gitmeye ikna etmeye çalışıyoruz. Bu sırada içkiler alınıyor, montlar çıkarılıp, koldan sarkıtılıyor. Aa bir hareket var, bakışlar işe yaramış anlaşılan, kalkıyorlar. Kibarca gülümsüyoruz. Hareket vakti. Herkes birbirinin elini tutuyor, insan treni oluşturuyor ve istediğimiz yere ulaşıyoruz. İşte şimdi her şey çok güzel. Gözlerimizle gelenleri izliyoruz, gülüyoruz ve tüm haftanın ağırlığı dostlar, biraz müzik ve hareketlilik sayesinde hafifliyor. Çıkışta belki boğaz boyunca yürürüz. Belki dürüm alırız? Midye dolma? O çok sevdiğimiz köfteci abi belki bu gece standı açmıştır? En kötü ayın denize yansımasını banklarda oturarak izler, manzaraya doyarız. Ohhh, diyoruz, 20’lerde 20’lik olmak zor, evet, ama en azından arada eğlenebiliyoruz —birçok ekonomik, politik ve çevresel faktör bunu zorlaştırmış olsa bile.Peki. 2020’ler dedik. 20’li yaşlar dedik. Ama bir başka 20’ler, 1920’lerde 20’likler nasıl eğleniyordu?&nbsp;1920’lerin Türkiye'sine genel hatlarıyla bir bakalım: 1. Dünya Savaşı daha yeni yeni bitmiş, artçıları herkes ama özellikle İttifak Devletleri tarafından hissediliyor. Mondros Mütarekesi’nin imzalanması ile Türkiye’nin sınırları çiziliyor. İstanbul'un işgalleri ve ardından İstanbul’un kurtuluşu gerçekleşiyor. Kurtuluş Savaşı, Lozan Barış Konferansı, Lozan Antlaşması, hilâfetin kaldırılması derken geldi 29 Ekim 1923; Cumhuriyet ilan edildi ve yeni bir dönem başladı. 1920’ler Türkiye’de birçok değişimin gerçekleştiği, çok kaybın ama aynı zamanda birçok devrimin ve zaferin de olduğu bir dönem olarak tarihte yerini aldı. Bu 10 senelik dönemi pek özetleyemem — özetlemeye çalışmak da biraz ayıp olur herhalde — ama kısaca çok fazla değişimin olduğu 10 yıllık bir dönem diyebiliriz.Bu kadar kayıp ve yenilik karşısında Türkiye’de bulunanlar kimi zaman eğlendi mi? Evet, her şeye rağmen hayatlarından bunu eksik etmemeyi başarmış gibi duruyorlar. Eminim 2020’lerin tarihini okuyanlar da aynı şeyi bizim dönem için soracaklar — ama bu başka günün konusu.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Balolar, Balolar ve Balolar!&nbsp;</h3>Cumhuriyetin ilanının ardından Ankara başta olmak üzere Türkiye’nin her yerinde balolar gerçekleşmeye başladı.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/1/1665423975696.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://archives.saltresearch.org/handle/123456789/211862" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Salt Research, Harika-Kemali Söylemezoğlu Archive</a>Bu görselde 8 Mart 1924’te, Dersaadet Telefon Memurîn ve Müstahdemîn Cemiyeti için Pera Palas’ta gerçekleşen kostümlü ve maskeli büyük balo biletini görüyoruz. Akşam 10’da başlayan bu partide, kostümler ciddiye alınıyor. Maskeli baloda en iyi 3 maskeye bir ödül sunulacağı ve “titiz” gece elbiselerinin giyilmesinin rica edildiği yazıyor.&nbsp;Hayalimde canlandırabiliyorum: sıcak maşalar ile dalgalandırılmış kısa saçlı kadınlar, kolyeleri, kısa topukluları ve bilekte biten elbiseleri ile bu görkemli salona adım atıyorlar. Smokinli erkekler, nazikçe merdivenden çıkan kadınlara destek oluyor. Müzik, yükselen kahkahalar arasından, kesik kesik duyuluyor. 1920’ler cazın doğum yılları olarak görülüyor; ‘modernleşme’ sürecinde olan Türkiye’de de bu müziğin popülerleştiğini görüyoruz.&nbsp;<a fr-original-style="" href="http://repository.bilkent.edu.tr/bitstream/handle/11693/54437/Cumhuriyet_balolar%c4%b1.pdf?sequence=1&isAllowed=y" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Cumhuriyet Baloları&nbsp;</a>adlı makalede, baloların modernleşme sürecinde etkili bir araç olarak kullanıldığı paylaşılıyor.&nbsp;“Cumhuriyet Baloları da toplumda kadının belirlenmiş rollerinin değişmesi ve alışılagelmiş giyim tarzının modernleşmesinde etkili bir araç olarak düşünülmüş ve uygulanmıştır.”Kadınların toplumda giderek daha aktif bir rol kazanması hedeflenirken, bu dönemde modernleşme ve batılılaşma aynı kefeye konduğundan, Türk kadınları da batının à la mode kıyafetlerini giymeye başlıyor. &nbsp;Danslar ediliyor, yeni insanlar ile tanışılıyor. Aslında 21. yüzyılın eğlence anlayışı ile paralellikler gözlemlenebilir ama benim hayal gücümde bu balolar çok daha romantik, çok daha özel ve çok daha özenli. Tabii geçmişi hep olduğundan daha farklı görürüz, o ayrı. Neyse sonuçta Cumhuriyet Baloları, Yeni Yıl Baloları, Maskeli Balolar derken Türkiye sosyetesi gecelerini süslenerek ve dans ederek geçirmeye başlıyor.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peki ne tür danslar?&nbsp;</h3>Modernleşme sürecinin büyük bir parçası da danstı. Bu dönemde vals, tango, charleston gibi danslar popüler olmaya başlamıştı. Herkesin dans etmeyi bildiği dönemlere, hiç yaşamamış olsam da, özlemle bakarım. Bizim dönemimizde gerçekten dans etmeyi bilen çok kişi yok (mesela ben bilmiyorum). Bu dönemde dans bir eğlence ve herkes tarafından öğrenilen bir sanat olarak görülüyordu, eğlenmek için dans etmek şarttı — hem de güzel ve nasıl oluyorsa herkes tarafından bilinen bir koreografiye uyarak.&nbsp;En sevdiğim dijital niş dergilerden <a fr-original-style="" href="https://www.theswingpost.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Swing Post</a>, Cumhuriyet ile beraber Türkiye’de dansın inanılmaz ilgi görmeye başladığını paylaştı. Cazbant, yani caz müziği çalan orkestralar eşliğinde insanlar dans için yanıp tutuşuyordu.“Birkaç yıl öncesine kadar yalnız Amerika ve Avrupa’ya has gibi görünen dans tutkusu son zamanlarda Türkiye’de de alan bulmuştu. Resimli gazete bu çılgınlığa “dâ’ür-raks”, yani ‘dans hastalığı’ adını <a fr-original-style="" href="http://repository.bilkent.edu.tr/bitstream/handle/11693/54437/Cumhuriyet_balolar%c4%b1.pdf?sequence=1&isAllowed=y" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">koymuştu</a>.”Özellikle kadınların daha ‘özgürleştiği’ ve aynı zamanda savaştan çıkılmış bir dönemde, dansın popülerleşmesi çok mantıklı geliyor. Bir çeşit rahatlama gibi. Tabii, dünyada sorunlar bitmiyor ama en başta da yazdığım gibi küçük eğlence nefesleri her şekilde alınıyor. Geçici de olsa, birkaç danslığına problemlerden uzaklaşılabiliyor. &nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Davetiye yok? Sorun yok! Gazino ve barlar:</h3>1920’lerin Türkiye'sinde, gazinolar ve dansingler (yani müzik ve dansın olduğu mekânlar) çok yaygın. Bu mekânlar en çok İstanbul’da olsa bile Ankara ve İzmir gibi büyük şehirlerde bu dönemde artmaya başlamışlar. İstanbul’un en in&nbsp;mekânları arasında Pera Palas ile birlikte 1921 yılında açılan Maksim Kulübü ve 1911’de bar olarak açılan<a fr-original-style="" href="https://manifold.press/garden-bar" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Garden Bar Tepebaşı</a> da bulunuyormuş. The Swing Post eğlence mekânları ile ilgili görsellerle desteklenen harika bir liste çıkarmış, <a fr-original-style="" href="https://www.theswingpost.com/1920ler-turkiyesinde-en-cok-dans-edilen-10-mekan/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> bakabilirsiniz.&nbsp;Gazinolar, balolar, dansingler ve barlar Türkiye’nin, Cumhuriyetin ilanı ile gelen yeni kimliğine bürünmesinde büyük rol oynayan mekânlar hâline gelerek eğlencenin bile politik olduğunu gösteriyor. Günümüzde bile eğlencenin masum olmadığını görüyoruz; iptal edilen konserler, içki ve ses yasakları, kapatılan barlar, yükselen fiyatlar… Buna rağmen her dönemde insanlar eğlenmeyi başarıyorlar. Velev ki, kaos ve kriz kaçınılmaz, gelsin. Biz yine de eğlenecek yerler buluruz.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yasmiiintea/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yasmin Güleç</a>20’lik bültene <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/en/n/20lik" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> göz atabilirsiniz.

1920 ve 30'ların İstanbul eğlence hayatını bir gazetecinin röportajlarından takip eder, her salı yayımlanır.

1920 ve 30'ların İstanbul eğlence hayatını bir gazetecinin röportajlarından takip eder.

İstanbul'da Nasıl Eğleniyorduk?

1920’lerde 20’likler nasıl eğleniyordu? Biraz bakalım…

20’lerde 20’lik: Hoş geldin Türkiye Cumhuriyeti. Dans edelim mi?

Jean-Honoré Fragonard’ın The Swing adlı eserinde, yeşil ve mavi tonlarında, büyülü bir orman ile karşılaşıyoruz. Ağaçların çerçevelediği eserin ortasında ışıldayan bir kadın, krem şantiye benzeyen rococo tarzındaki pembe elbisesi havalanarak, büyük bir zevk ile sallanıyor. Bergère şapkası bu ileri-geriye rağmen yerinden oynamamış olsa da, nazikçe uzattığı ayağından ayakkabısı çıkıyor. Havalanan ayakkabısının altında, yeşilliklerin içinden bir adam ona doğru uzanıyor. Arkasında ise bir başkası, karanlıklar içinden ona sever gözlerle bakarken, salıncağı sallıyor.Fragonard’ın bu iç açıcı ve eğlenceli sanat eserinin arkasında çok farklı bir <a fr-original-style="" href="https://smarthistory.org/jean-honore-fragonard-the-swing/#:~:text=This%20oil%20painting%20known%20as,secretly%20admired%20her%20from%20below." style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">hikâye</a> yatıyor. Sadakatsizlik, şehvet, tutku, aşk ve gücü temsil eden bu eserde, arka planda salıncağı sallayan kişinin, kadının kocası olduğu düşünülüyor. Salıncağı sallamak için kullanılan iplerin evliliğin hem yarattığı bağı hem de o dönemde kadınların cinselliklerini keşfetmelerindeki kısıtlamaları temsil ettiği düşünülüyor. Karşısındaki adam ise kadına sırılsıklam aşık olmuş genç biri. <img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1665047612199.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Les hasards heureux de l'escarpolette (The Swing), Jean-Honoré Fragonard,&nbsp;1767-1768.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bu hikâyeyi sanat tarihi içerik üreticisi <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/pinarrcivan/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sena Pınar Civan</a>’dan dinliyorum. En sevdiği sanat eserlerinden biri olduğunu paylaştıktan sonra, Instagram’da da yaptığı gibi, bana bu Rokoko eseri anlatıyor; ağaçların deseninden başlıyor, arka plan ve küçük detayların anlamına kadar iniyor. Onu, kamerasının önünde olmadan (ki tamam, Zoom’daydık, o yüzden belki bir kamera vardı), doğal ve kurgulanmamış bir şekilde en sevdiği şeylerden bahsederken dinlemek gerçekten büyük bir zevk.Pınar 1998, İstanbul doğumlu. Mimar Sinan’a bölüm birincisi olarak girip tarih okumaya başlayana kadar hayatı doğup büyüdüğü Bakırköy’de geçmiş.&nbsp;“Doğduğum hastaneyi görerek büyüdüm. İlk okul, ortaokul, lise, hepsi evime 5 dakikaydı,” dedi.Basketbolcu bir baba ve Mimar Sinan mezunu bir anne sayesinde hem spor, hem sanat ile büyümüş. Çocukluğunun “müzelerin içinde” geçtiğini söyleyen Pınar aynı zamanda tenis, voleybol, basketbol takımlarında oynamış ve yoga eğitmenliği yapmış.&nbsp;Bu çok yönlülüğün onu duramayan bir insan hâline getirdiğini paylaştı.“İçerik üreticiliği yaparken, tarih öğretmeni de olayım diyorum. İçerik üretirken, kurumsal da çalışayım, freelance de yapayım, çocuklara yoga eğitmenliği de yapayım. Rahat duramıyorum,” dedi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1665047766148.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">‘Cogito Ergo Sum’ ve Başka Felsefeler</h2>Ernst Gombrich’in Sanatın Öyküsü kitabından çok etkilenen Pınar, pandemi döneminde gece gündüz kitap okumaya başlamış. Eğitim verdiği yoga stüdyosu kapandığı için, yerinde duramadığına ve bir şeyler yapması gerektiğine karar vermiş. Sanat tarihinin onu mutlu ettiği gerçeği ile tekrar yüzleşerek, akademik sanat tarihi kitaplarına odaklanmış. Sonra da aklına sanat eserlerinden defterler, posterler, seramikleri sattığı küçük bir dükkân açmak gelmiş. Fikrini geliştirdiği dört aylık dönemde, günde 11-12 saat çalışıp araştırma yaptığını paylaştı.Böylece Ekim 2020’de <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/cogito.store/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Cogito Store</a>'u açmış. Adı da küçük bir tartışma sırasında sevgilisinin ona ‘cogito ergo sum’ demesinden gelmiş. Pınar da ‘aa şirketim için güzel olur,’ demiş, böylece barışmışlar.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1665048183563.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Cogito Store ürünlerinden<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/cogito.store/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Cogito Store</a>’da “sanat ve tarihten ilham alan tasarımlar,” başlığı altında haritalar, sanat eserlerinden defterler ve seramik tablolar satıyor. Bu markayı başlatırken içerik üreticiliği ile ilgili öğrendikleri sayesinde, kendi Instagram hesabını sanat tarihi ile ilgili içerik üretmeye adamaya karar vermiş. İlk başlarda yapmaya utansa da, arkadaşları onu bu konuda çok desteklemiş. Covid olduğunda yapacak başka hiçbir şeyi olmadığı için videolar çekmeye ve paylaşmaya başlamış. Sonra da gerisi gelmiş.<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1665047908744.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Cogito Store ürünlerinden<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Pınarla, hayatının daha durgun olduğu bir dönemde buluşuyoruz. Fragonard’ın salıncağı misali, iniş ve çıkışın hepimizin hayatında daimi yeri olduğunu kabul etmiş ve bu inişin de bir çıkışı olacağını bilen bir Pınar duruyor karşımda. Pandemide ekonomik özgürlüğünü kazananmış olsa da Cogito için hikâye biraz daha sallantılı olmuş. Pandemi döneminde çok ilgi görse de, kötüleşen ekonomi nedeniyle bir düşüşe geçmiş.“Yani aslında alıp başımı çok gittim, hedefim tamamen kendi markam ve içerik üreticiliğiydi, ama işte…” diyerek alıcılarının bu dönemde azaldığını paylaştı. Bir ara dükkânı kapatmış olsa da, şu an hem içerik üreticiliğine hem de Cogito’yu büyütmeye devam ediyor. Bu ikisi de ‘iyi ki’lerle dolu.Sanat tarihinin onun için bir kaçış noktası, mutlu olduğu bir yer olduğunu söyledi. “Sanat tarihi insanın estetik zevkini geliştirerek, hayattan daha mutlu olmasını ve keyif almasını sağlıyor. Bakan gözler açılıyor, bu açıdan çok değerli. Görmeyi geliştirmek. Hayat daha güzel oluyor bence,” dedi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/9/4/1665047996896.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.92" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Pınar'ın sanat tarihi videoları çekip paylaştığı Instagram hesabı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Odaklanamama ve Zamansızlık</h2>Pınar’ın içerik üretimine yaklaşımı adeta bir öğretmen gibi. Sanat tarihi ile ilgili hazırladığı videolar ile, merak tohumları ekmeyi hedefliyor.“Odaklanamıyoruz. Odak süremiz artık çok kısa. O yüzden böyle bir şey yapmak istedim. Tabii ki çok akademik bilgiler vermiyorum ama merak uyandırıp araştırmaya itmek önemli," dedi.Bu odaklanamama ve hızlı bilgi tüketiminin ortasında da zamansız sanat eserleri duruyor. İnsanlara yeni dünyalar ve bu hızın içinde bir nefes sunuyor.“Zaman kavramı bitiyor sanat eserlerine baktığımda. Duyguları yansıttıkları için zamansız,” dedi.Pınar’ın gelecek planlarında zamanda formasyonunu tamamlayıp, aynı zamanda tarih öğretmeni olmak da var. Bununla beraber içerik üreticiliğinde kitle artırmak ve profesyonelleştirmek istiyor. Son olarak da bir kitap yazma hayali var.&nbsp;30’lu yaşlarının en iyi dönem olacağını düşünse de büyümek istemiyormuş. 20’lerin düşüp kalkma yaşları olduğunu söyledi.&nbsp;“20ler abartı yaşı. Çok yüksek kalkıyorsun, düşüyorsun. Hareketli, fırtınalı ama çok güzel,” dedi.&nbsp;Salıncakta sallanırken yükseklerde gökyüzünün mavilerine ulaşmanız, alçaklarda da vazgeçmeden tekrar yükselmeniz dileği ile!

Bu haftanın Alıp Başını Gideni Sena Pınar Civan! 

20’lik Oyun Parkında Sanat: Sena Pınar Civan

Çocukluğumdan çok net hatırladığım bir sahne var. Anneannemlerle yemekteyiz, bizim ev ya da Bodrum’dayız (evet, çok net hatırlıyorum belli.) Ben ilkokuldayım. Sofrada sanırım karnıyarık var. Olmayabilir de. Konuşma evlilik üzerine. Anneannem ‘sen evlenince…’ diye bir cümle kuruyor. Benim cevabım ‘ay evlen evlen diyorsunuz, evlenmicem, bodrum katınızda kalıcam’ gibi bir şey. Herkes gülüyor.&nbsp;***Bu ‘evlilik şakası’ yıllar boyunca devam etti: anneannemin sorusu ve benim evliliğe karşı aşırı agresif ‘HAYIR’ cevabım. Hâlâ konusu açılır, gülünür. İki insanın sadece aşkını değil, hayat arkadaşlığını deneyimleyebildiğim, sevgi meselelerini konuşan, rahat bir ailede büyüyen ben, neden evliliğe karşı böyle tepkiliydim?Utançtı belki. Sonuçta küçükken bu konular hepimizi pespembe yapar. Belki biraz da genellikle kadınlara atfedilen ‘çocukluğundan beri düğününü planlıyor’ rolünden arınma isteğimdi. Kendimce ‘böyle şeyler erkeklere söylenmiyor’ diyordum belki de. Ama bunu derken küçük yaşımda evlilik planlamayı ezik bellemiştim. Sanki bağımsız ve modern olmak için evlilik ve aşk beklentilerimin olmaması gerekiyormuş düşüncesine girmiştim. ‘Kadınlar erkeksiz var olamaz’ düşüncesinin tamamen zıddına gidip bireyselliği içselleştirmiştim. Kısaca ‘bekârlık sultanlıktır’ demiştim. Belli ki o yaşımda, illa ki uçlarda yaşamam gerekmediğini ve sevgi ile verilen kararların, kim olursa olsun, ‘havalı’ olduğunu anlayamamıştım.Hayatı paylaşmak çok çılgın bir şey. Aklıma ilk gelen kelime bu. Evlilik olsun, olmasın, hayatınıza bir insan katma kararı, onlara ‘ben senin içini bilirim’ dedirtecek kadar yakınlaşma hakkını tanımak, güvenmek… Bunlar kolay şeyler değil. Değeri ve anlamının unutulmaması lazım. Aşk meşk işleri çok özel. Tabii özel olması da, bitişler karşısında sizi savunmasız bırakıyor. Ama ölen arkadaşı için yazdığı 133 kantondan oluşan In Memoriam adlı şiirinde ne demiş Lord Tennyson?&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">’Tis better to have loved and lostThan never to have loved at all.</blockquote>Yani sevip kaybetmek, asla sevmemekten daha iyidir. Tabii kendine bu sevebilme iznini verebilmen gerekiyor. &nbsp;Küçüklüğümden beri romantizme bayılırım. Kitaplar, filmler, hayal kurmalar, çiçekler… İçinde romantik bir sahne yoksa, birçok filmi izlemem. 2000’lerin romcom’ları en sevdiğim film türüdür. Falan, filan. Çok severim ama sevdiğimi çaktırmam.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Çaktırmamak.</h3>Benim deneyimimde bu aşk meşk işlerinde karmaşanın, istediğimiz sonucu alamamanın nedenlerinden biri bu; çaktırmamak.Hoşlandığını, o söyledikleri şeyin seni rahatsız ettiğini, sevgililer gününü aslında önemsediğini vs. çaktırmamak. Hislerimizi, düşüncelerimizi paylaşmaktan utanıyoruz, hassaslık ve savunmasızlık kelimelerini bir kutuya atıp yatağımızın en uç köşesinde tozlanmaya bırakıyoruz. Belki arada açıyoruz, bir bakıyoruz içinde neler var; söylenmemiş sözler, yazılmamış mesajlar, verilmemiş çiçekler.&nbsp;İlkokulda, sınıfımda çok hoşlandığım bir çocuk vardı. Teneffüslerde bahçede onunla yakalamaca oynardık. Tüm teneffüs çocuğu kovalar, ter içinde kalırdım. Bu arada çocuk incecik ve çok hızlıydı. Ben ise anneanne ve babaannemin beslemesine maruz kalmış daha topluca (!) biriydim. Ağzımı açıp iki laf etsem, ‘sen hoşsun, gel salıncakların orada konuşalım’ desem teneffüs sonrası sınıfa soluk soluğa girmeyecektim. Kovaladık da n’oldu? Konuşamadık. Eee o zaman da yakalayamadık.&nbsp;Sanırım tüm bu yazdıklarımla söylemeye çalıştıklarım:&nbsp;&nbsp;1. &nbsp;Eğer partnerinizi gerçekten seviyor ve hayatın sevinçleri ile beraber yüklerini paylaşabildiğinizi biliyorsanız, evlenmek gayet havalı bir karar. Düşünsenize resmen şey diyorsunuz: ‘ben bu insanı o kadar seviyorum ki, hukuk karşısında resmî kılacağım.’ İnanılmaz. Evlenmek/evlenmemek meselesindense, hayatınızı biriyle geçirmenin taahhüdünü verebilecek denli bir bağ kurabilmiş olmak çok kıymetli — iyisiyle, kötüsüyle. Bunlardan daha önemlisi de, kendinizi sevebilmek, sayabilmek. Diğerleri hep sonra geliyor.&nbsp;2. Sevginizi de, üzüntünüzü de, sevincinizi de paylaşın. Duygular paylaşılmak için var. Çaktırmamazlık etmeyin.&nbsp;Aşk-meşk (fişek?) konuları üzerine sayfalar yazabilirim. Bunu bugün burada yapmıyoruz amaaa bilin ki devamı gelecek. Bu sayı için 20’lik yazarları ile toplantımızda konuların hiçbiri genellikle bu yıllarda bizim yaşlarımıza atfedilen hızlı ve bol keseden dating kültürü ile ilgili değildi. Konuştuklarımız hep daha derin, daha kalıcı bir sevgi ile ilgiliydi. O yüzden bu hafta evlilik ve eski aşklara duyulan özlemlerden bahsediyoruz. İnanın konu buraya nasıl evrildi ben de bilmiyorum.Aaaa! Evlen, evlen diyorsunuz!Diyorsunuz, belki bir gün, belki biriyle, kim bilir.

Bu haftaya, hâllerimle karman çorman bir giriş yapıyorum. 

Aşklandık Meşklendik Fişeklendik

Ailecek yapmayı sevdiğimiz aktivitelerden biri sabah erken kalkıp Bebek ya da Yeniköy’e gidip, kahve almaktır. Arabaya atlar, radyoyu açar ve sahil yolunda gideriz. Boğaz’ın manzarasını ve havasını içimize çeker, ilk kahvenin vereceği o harika hissi kovalayarak ilerleriz. Tüm Türkiye için konuşamam ( tüm İstanbul için de konuşamam da neyse) ama gözlemlerime göre bu sahil rotasının yoğun bir koşucu kitlesi var. Hafta içi, hafta sonu demeden bileklerinde apple watchları, koşu kıyafetleri ve suları ile bizi hamur işi- kahve zevkimizden utandıran, ‘bunlar koşuyor, bizim hale bak’ dedirten bu kitle ile ilgili her zaman arabada aynı yorumu yaparız:&nbsp;“Deniz kenarında koca kaldırım var, neden trafikte küçücük yerde koşuyorlar?”Bunun akabinde tabii ki hayati bir tehlike olmadıkça koşmayı tercih etmeyen ben, ‘zaten neden koşuyorlar ki?’ derim. Koşmanın çok rahatlatıcı, çok özgürleştirici olduğunu söyleyenler var. O kişileri anlamıyorum ama tabii seçimlerine saygı duyuyor ve kahvemi içerken onları izliyorum. Koşu sevdasının nedenini asla anlayamayacak olsam da İstanbul Roadrunner’larının salon salomanje kaldırımlardansa, egzozlu sıkış tıkış yolları seçmelerinin nedenini öğrendim…&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1663236378552.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.62" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Roadrunner Bebek'teHayatımda yaptığım en kaliteli photoshop (!)&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yıldız Teknik Üniversite öğrencisi Nazlıcan Pamuk iki yıldır koşuyor ve şehir dışındaki ultra ve yol yarışlarına katılıyormuş. Bana en basitinden neden yolları seçtiklerini açıkladı:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Koşarken ayakların aldığı darbeden dolayı sporcunun koştuğu zemin çok önemlidir. Genellikle asfaltta koşmak kaldırımda koşmaktan daha konforlu olduğu için koşucuların araç yolunu seçtiğini söyleyebilirim. Kaldırımlar beton olduğu için koşarken ayağın zemine yaptığı darbeyi en fazla yansıtacak zemindir. Bu yüzden koşucu arkadaşlarımla beraber kaldırımları tercih etmemeye çalışıyoruz. İstanbul’da araç yollarında koşmak hem daha hızlıdır hem de daha az yorucudur. Kaldırım betonu ise asfalttan daha serttir ve eğer yeterince dikkatli olunmazsa yaralanmalara bile sebep olabilir.”</blockquote>Demek insanlar ikiye ayrılıyor: ayak sağlığını önemseyenler ve boğaz manzarasında poğaça gömenler.&nbsp;

Merak Sorusu #1: Kaldırım yerine neden trafikte koşuluyor? 

İstanbul Roadrunner’ları

Ağustos ayının tembel haftasonlarından birini arkadaşlarımla mutfak adalarını köpekbalığı gibi çevreleyip şef arkadaşımızın ve ailesinin pişirdiklerini deneyerek, sabahın erken saatlerinde Ella Fitzgerald’lar eşliğinde kahve içerek ve güzel şaraplar yudumlayarak geçirdim. Çok sakindim. Hani insanın bir tatil versiyonu vardır ya. Onun en saf haliydim.Analog kameramla resimler çektim, yağmurun altında gülerek koştum, falan. İnanılmazdı. İki gün arka arkaya bilgisayarımı açmamanın verdiği ‘zen’ halden sonra, eve döndüm, kahvemi yaptım ve dedim ki ‘hadi başlıyoruz.’Ben hazırdım ama anlaşılan bilgisayarım değildi. Kendisi açılmamayı seçti, böylece bilgisayarımın teknik servisteki macerası burada başladı. Hala kendine gelmesini beklediğim bu süreçte bana ait olmayan bir bilgisayarda bu sözleri yazmak çok tuhaf. Tuşlar benim parmaklarımın hızla yazmasına alışmamış gibi, sert sert. Kaymıyor. Özledim. En son aldığım durum raporunda anakart değişimi yapıldığını öğrendim. Bu da demek oluyor ki, bilgisayarımda yedeklemediğim şeyler silindi. Olsun tabii, n’olacak.Bu deneyimim, çoğu zaman aklımda olan ve beni arada teknolojiden nefret ettiren bir soruyla yeniden buluşturdu. Artık bozulmak için üretilen teknolojik aletlerimde topladığım anılar, fotoğraflar, notlar, mesajlar bir saniyede yok olabilirse, ben neden kendime yeni bir sistem bulmuyorum? Daha da sorgulamak istediğim aslında, neden her şeyi kayda almaya çalışıyorum?&nbsp;<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Unutma Korkusu Üzerine&nbsp;</h2>Tam bu düşünce solucanları beynimde farklı şekillere girip sürünürken, çok sevdiğim yazarlardan Haley Nahman’ın bülteni <a fr-original-style="" href="https://haleynahman.substack.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Maybe Baybe</a>’den yeni bir e-posta geldi — evet dibine kadar bültenciyiz. Bültenin konusu mu neydi? Hemen söylüyorum. “In fear of forgetting…” yani “Unutma korkusu üzerine…”&nbsp;Bu bülteni okuyabilirseniz okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum ama beni etkileyen bir kısımdan bahsetmek istedim. Nahman, Sicilya’da sevgilisi Avi ile geçirdiği yaz tatili boyunca her şeyi fotoğraflama isteğinden bahsediyor ve biraz derinlere iniyor.&nbsp;Fotoğraf Üzerine adlı kitabında “günün sonunda, bir şeyi deneyimlemek, o şeyi fotoğraflamak ile aynı şey oluyor,” yazan Sustan Sontag’ı alıntılıyor ve şunu ekliyor: “Bir şeyleri görmeyi denedim. Gerçekten denedim. Ama ondan fazlasını istedim. Hatırlamak istedim.”&nbsp;Nahman’ın bu söylediği benim hislerime biraz tercüme oldu. O an yaşadığıma tutunmak istiyorum, sonra geriye dönebilmek, haritaya kaydeder gibi beynimde bir yer edinmesini istiyorum. Bu yüzden mesajların ekran görüntülerini alıyorum, benim için anlamı olan şeyleri beynimden başka bir yerde kayda almak istiyorum. Bu da bir yere kadar işe yarıyor. Bir fotoğrafa baktığımızda, tam olarak geri dönemesek bile çeşitli detaylar netleşiyor, hatırlıyoruz.&nbsp;National Geographic’in ilk kadın fotoğraf yönetmeni, Sarah Leen, <a fr-original-style="" href="https://time.com/4839246/photographers-passion/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Time Magazine</a> ile yaptığı röportajda fotoğrafların zamansızlığından ve hayatı deneyimleme biçimi olduğundan bahsediyor. “Kişisel bir yerden baktığımda, görsellerin çekildikleri dönemlerle ve anda kalabilmekle ilgili şiirler olduklarını hissediyorum.”&nbsp;<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Anda kalabilmek"</h2>Anda kalabilmenin iki anlamı var sanırım. Biri, yaşanan anı hakkı ile yaşayabilmek, orada olabilmek. Bir diğeri de zaman ne kadar geçerse geçsin o ana geri dönüp orada kalabilmek.&nbsp;Bu iki anda kalabilme tanımı arasında da karışık bir ilişki var sanırım. İlkinde ileriyi düşünmeksizin yaşananları anında yaşamaya çalışıyor, ikincisinde ise o an gerçekleşeni birazcık kaçırmayı göze alarak kayda alıyoruz ki gelecekte de geri dönüp bakabilelim.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Ama hiçbir zaman tamamen o ana dönemiyoruz değil mi?</h3>Ortaokulda hoşlandığım çocukla mesajlaşmalarımın hepsini kaydetmem ve arada onlara geri dönüp bakmam, beni mesajları aldığım andaki hislerimin en saf haline geri götürmeyecek, sadece bir anısına götürecek. Bu da kötü bir şey değil, aslında tam tersine! Hatırlamak çok değerli, anı kaybetmedikçe.&nbsp;Nahman yazısını bir tepeden denize atlarken kendini video çektiğinden bahsederek bitiriyor. Gülücükler içinde atlıyor, suya giriyor ve video bitiyor. Gerisi, onun da yazdığı gibi, kendi yaratıcılığına kalmış. Deneyimlerin genel hatlarını hatırlayabiliyoruz ama içini doldurmak, onu anlamlandırmak bize kalıyor. Zamanla da bu anılar farklı formlara giriyor.&nbsp;Kısaca, sadece bilgisayarıma kaydettiğim &nbsp;çeşitli resimler ve yazılar gitti. Gitti, evet, ama eminim beynimin derinliklerine inersem, onlardan bir parça bulabileceğime inanıyorum. Bulabilirim.

Bir an ne kadar bizimle?

Unutmamak ve Bilgisayarımın Bozulması Üzerine

Sanatçı ve iklim aktivisti <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/eymenaktel/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Eymen Aktel</a> ile Bodrum Bodrum Evleri’nde gerçekleşen Açık Labirent adlı sergisi için durmaksızın ürettiği iki yoğun haftanın sonunda buluşuyoruz. Karşımda rahatlamış, zihnini boşaltan, tatil modunda ve tatilin keyfine varan bir Eymen oturuyor.&nbsp;Kendini böyle bırakabilmek, Eymen için olgunlaşma ve büyüme ile gelmiş. 21 yaşındayken bir kalkınma ajansında oyun tasarımcısı olarak çalışıyormuş. Çok yoğun bir dönemmiş ve o yaş için “çok sert” gelmiş. Bu kadar baskı üstüne Eymen bayılmış. O dönem zaten iyi olmadığını gören bir arkadaşı ona yoğurt getirmek için evine uğradığında da duyması gerekenleri söylemiş: “onlar sensiz yapabilir.”&nbsp;Eymen de bununla beraber hemen işi bırakmış. Alnında kalan küçük dikiş izi de onun durması gerektiğinin &nbsp;hatırlatıcısı olarak kalmış.&nbsp;“İyi ki bayıldım diyorum biliyor musun, çünkü yoksa durmayacaktım,” dedi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662633683355.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kendi Yolunu Bulmak</h2>Eymen yaptığı işleri üç boyutlu görebilmek istediğini ve daha yaratıcı işlere kaymak istediğini fark ettiğinde geriye bir daha bakmamış. Adobe programlarını öğrenmiş ve portfolyosunu geliştirerek Marmara Üniversitesi’nde Heykel, Grafik ve Resim bölümlerine girmiş. Heykeli seçmiş.&nbsp;Heykele başlamasının nedenlerinden biri de çalıştığı ajanstaki Art Directormuş. Bir gün eline Sculpey hamuru tutturmuş, öğretmiş ve Eymen’i kendi haline bırakmış. Böylece onun da 3 boyut merakını ateşlemiş.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662635298588.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Marmara Üniversitesi’nde gördüğü eğitim ile malzemeleri ve dokuları öğrenmiş, bu resimlerine de yansımış.&nbsp;“Hayatımın tüm evrelerini resimlerimde görebiliyorum. Bu çok büyülü bir şey gerçekten. Yaşayan bir günlük gibi,” dedi.&nbsp;O dönem sektör ile çok bilgisi olmadığı için cesaretle atılıp istedikleri kovalayabildiğinden bahsetti. Daha genç olmasının da bir etken olduğunu söyledi.&nbsp;“Sanat çok zor bir sektör, çok acımasız, çok korkutucu ama bunun gazıyla bam bam bam gittim,” diyerek şimdi olsa kendinde o cesareti bulabileceğinden emin olmadığını söyledi. Bence bulurdu çünkü Eymen sevdiklerinin ve inandıklarının peşini bırakan birine benzemiyor. Bunu, 3 yıl önce Kocaeli’den sahiplendiği koca kulaklı, tüm bakımını üstlendiği ve “ikinci baharını” yaşatmaya çalıştığı köpeği Dobby ile görebiliyorum. Aynı zamanda, iklim aktivisti olarak üstlendiği rolde de bunu görebiliyorum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662633825815.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Eymen ve Dobby (sağda)<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sert Bir Çağrı</h2>Eymen, Extinction Rebellion’ın (Yokoluş İsyanı) Türkiye kurucularından biri. Londra’da yapılanları takip ettikten sonra Türkiye’ye bu formatın nasıl adapte edilebileceğini düşünerek, sivil itaatsizliği barışçıl yöntemler ile ve sanat ve performans adı altında yapmaya karar vermişler. Eymen bu süreç boyunca örgütün kuruluşunda rol oynamak ve iklim grevleri düzenlemek ile beraber, aktivizm, sanat ve performansın da kesişimini deneyimleme fırsatı bulmuş.&nbsp;2018 yılında, idollerinden biri olan çağdaş sanatçı hocası Çağrı Saray’ın final projesi için, Yokoluş İsyanı’nın ilk performatif eylemini gerçekleştirmiş. "<a fr-original-style="" href="https://www.lite-haus.net/eymenaktelmay2019" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hurdahaş</a>" adlı üç saatlik performansında içi görünmeyen yağlı kağıttan yapılmış bir odanın içinde Eymen bu duvarların üstüne dışarıdan okunabilecek şekilde yazılar yazıyor. Tüm duvarlar kapkara olana kadar devam ediyor.&nbsp;“Dünyayı insan eliyle hurdaya çevirme, antroposen çağı temsilini yaratmayı amaçladım,” dedi. &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662633985481.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.57" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bu performansın videosu yankı uyandırdıktan sonra aynısını Berlin’de yapması için teklif gelmiş ama Bienal’de konuşmacı olacağı için gitmektense, ilk performansındaki kağıtları sergilenmesi için yollamış. Görülen bu ilgi onu motive etmiş.&nbsp;“Aaa dedim performans güçlü bir şey o zaman, işe yarıyor, çalışıyor,” dedi.&nbsp;Örgütün kurucularından birinin Eymen ile beraber başkalarına da korkunç davranışları ve ardından gelen ifşaları yüzünden örgütten ayrılmış.&nbsp;“Zaten öğrenciyim, dünya için uğraştığım bir şeyde neden [bir de bununla] uğraşayım dedim. Yalnız başıma yola çıktım sonra, daha iyi oldu sonra bence. Daha hızlı hareket etmeye başladım,” dedi.Örgütten ayrıldığı dönemde desteklendiğini hissetmediğini ve yalnız hissettiğini söyledi. Bu da onu daha çok resim yapmaya motive etmiş.&nbsp;“Yalnızlık ve kendimi anlatma dürtüsü daha fazla çizmeye götürdü beni ve mesela 2019'dan 2020-2021 benim en üretken resim yaptığım yıllar: tam oradan ayrıldığım yıllar ciddi üretmişim,” dedi.&nbsp;<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sertlikten Yumuşaklığa: Performans Sanatı</h2>Eymen ile konuştuğumda, yılların geçmesi ile gelen bir olgunlaşma ve yumuşamadan bahsettik. Bir netliğe kavuştuğunu, huzur ve sakinlik aradığını paylaştı. Kaostan beslenme onun sanatında ve hayat yeri olan bir felsefe olsa da, örgütten ayrılıp kendi sanatına ve performanslarına odaklandığından beri daha sakin bir dille kendini anlatabildiğini söyledi. Performansın getirdiği serserilik hala içinde ama yumuşamış bir halde.&nbsp;“Hala dünyanın işleyişindeki problemleri ele alıyorum. Doğa ve insan arasındaki mücadeleyi anlatıyor oluyorum. Konu aynı, tavır değişikliği var,” dedi. Elinde pankartlardansa, fırçalarla, sanatla insanları çeşitli kaçınılmaz gerçeklerle yüzleştiriyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662634334804.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.93" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Eymen'in işleri ile ilgili bir tweet.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Performanslarında ne yapacağı genel hatları ile belli olsa da içgüdüsel ilerlediğini söyledi. Kendini ana ve konuya kaptırıyormuş. Meditatif bir süreç olduğunu paylaşan Eymen, aynı zamanda her performanstan biraz değişerek çıktığını söyledi.&nbsp;Eymen’in uzun süredir planladığı ve 2,5 yıl boyunca izin almaya çalıştığı performanslardan biri de Müze Gazhane’de bu sene gerçekleşen “İzlerim” performansı olmuş. Gazhane’nin taş fırınlarında 7 günlük performansı hem Gazhane’nin kurtarılmasında 25 yıllık br mücadele veren Çevre Gönüllülerine bir gönderme hem de 130 yıl zehirli gazların çıktığı bu fırınlardan artık sanatın çıktığını göstermekmiş.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662635057706.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Eymen, Gazhane'nin taş fırınının içerisinde<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Böylece Eymen 7 gün boyunca, kümes telleri ve keten kumaşlardan dumana benzeyen bir heykel yapmış. Bu süreçten çıkan enstalasyonun maalesef son hali onun kamerasının hafızasının bitmesi ve belediyeden gelen fotoğrafçıların &nbsp;sonunu çekmemesi nedeniyle kayıtlarda yok.&nbsp;"Talihsizliklerden dolayı şu anda benim elimde son hali yok ama dumana benziyor yemin edebilirim," dedi gülerek. Fotoğraflar olmasa da projeyi sonunda tamamlayabilmenin iç rahatlığı ve değişik pozisyonlarda uzun süreler durmak zorunda kaldığı için bir bel sakatlığı ile Gazhane performansı da anılarına eklenmiş.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662635148733.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Her şey yerini buluyor</h2>Eymen’in gelecek planlarında Müze Gazhane’de yeni bir performans yapmakla beraber, kişisel bir sergi açmak ve yurt dışında galerilerde işlerini sergilemek var. En son yaptığı "Açık Labirent"&nbsp;sergisinde çok ilgi gördükten sonra heykele de biraz daha odaklanmak istiyor. Şu ana kadar yaptıklarının hep birbirini tetiklediğini ve birbirinden beslendiğini paylaştı.&nbsp;“Reklamcılıktan gelen grafik altyapı, üstüne heykel anadalı yaptım ve resim yapmaya hep devam ettim. Üstüne bir de performansın o doğaçlama ve serseri ruhu girince, karışık bir şey ortaya çıktı. Hepsinin izini zamanla görebiliyorum ya da birileri sorduğunda fark ediyorum,” dedi.&nbsp;20’lerinin akışa bırakabildiği yaşlar olduğunu 30’ların ferahlık getireceğini düşündüğü söyledi.&nbsp;“20'lerin gitgellerini sakinlikle karşılıyorum. Çok doğal bir süreç. Kafam karışacak, yerimi, yolumu bulmakta zorlanacağım. Bu çok normal, kendimi kaosa bıraktım. Rahatlatıcı çünkü yolun sonu rahatlığa varacak fikri var kafamda.”

Bu haftanın alıp Başını Gideni Eymen Aktel! 

Olgun Serseri: Eymen Aktel

Yazı:&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/alarademirel1/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Alara Demirel</a> &amp;&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yasmiiintea/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yasmin Güleç</a>Görseller: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/neuroaesth/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Irmak Hacımusağolu</a><a fr-original-style="" href="https://twitter.com/vedatmilor" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Vedat Milor</a>’la nasıl tanıştığımı anlatırken şahane bir hikâyem olsun isterdim; gelin görün ki yok. Soğanlı veya soğansız menemen tartışmasına da girmeyeceğim. Twitter’da yaşçı olmayan bir noktadan belli kapitallere sahip insanlara hayran olduğumu söyledikten sonra, Yasmin’le bu röportajı nasıl “kaptığımız” üzerine birkaç kelam edeyim: İnanç, arkadaşlığımız ve yaydığımız enerji. Eh, bir de alçak gönüllülük sanırım. Şimdi sözü Yasmin'e bırakacağım çünkü bu heyecanı keyifle onun hak ettiğini düşünüyorum.&nbsp;Vedat Milor’la, tahmin ediyorum ki, çoğunuz gibi 2007 yılında başlayan Tadı Damağımda programıyla tanıştım. Onu Twitter’dan takip edip,&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.goodreads.com/book/show/58212875-hesap-l-tfen" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Hesap Lütfen</a> adlı kitabını okuduktan sonra bir kere daha tanıştığımı hissettim. İlk karşılaşmamız sanki uzun bir masanın iki ucundaydı, sadece bir kere selamlaşabilmiştik. Bu ikinci sefer, birkaç şey sipariş verdikten sonra dolan küçük yuvarlak bir masada teke tek konuşuyormuş hissiyatını vermişti.&nbsp;Hesap Lütfen, bir açıdan, Milor’un tüm birikimlerinin ürünü; toplum sosyolojisi, politika, felsefe, ekonomi, kültür, sanat gibi konuları içinde barındıran ve Milor’un çok yönlülüğünü gösteren bir kitap. Bu kadar anlatmışken, ekleyeyim, okumanızı tavsiye ediyorum; hem Milor’u biraz daha tanımak hem de kendinizden bir parça bulmak için. &nbsp;“Yeme, içme sevdasından iş mi olur?” diyenlere cevabımdır Vedat Milor. Akademik birikiminin etkileyeciliğinden bahsetmiyorum bile. Lisansüstü eğitimi için University of California, Berkeley’e gitmiş; tezini tamamlamak için 9 ay Paris’te yaşamış. Akademik hayatı o dönemlerde daha sosyoloji ve ekonomi taraflarına kaysa da geri kalanında şarap ve yemek ilgisiyle dolup taşmış. Yemek ve şarap eleştirmeni kimliği oturmadan önce Dünya Bankası’nda çalışmış, araştırma yapmış, öğretim görevlisi olarak dersler vermiş. Kısaca birçok farklı hayat yaşamış, hayatının farklı noktalarında bırakın mesleğini, tamamen alanını değiştirmiş. Bu kişisel&nbsp;terroir da Milor’u 20’lik olmayan bir 20’lik yapıyor — o, deneyen ve durmayan biri.&nbsp;“Gurme değilim. Ancak ürettiğim hemen her şey yemekle ilgili,” diyen Milor’u Alara’yla şarabını yudumlarken yakaladık, iki sandalye çekip birkaç soru sormadan duramadık. Şu an bu cümleleri yazdığıma inanamıyorum ama bu haftanın 20’lik Olmayan 20’lik’i, Vedat Milor. İyi okumalar ve bu sefer cidden, şerefe!&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">Yaşlanan çoğunlukla vücut oluyor. Zihnen buna paralel bir yaşlanmadan söz etmek zor. Hayal gücü ve gönül açısından kendimi çok uzun zamandır aynı hissediyorum diyebilirim.</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662023917522.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İllüstrasyon:<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/neuroaesth/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Irmak Hacımusaoğlu</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Kaç yaşındasınız? Kaç yaşında hissediyorsunuz?1955 doğumluyum. Yani şu anda 66 yaşındayım. Yaşlanan çoğunlukla vücut oluyor. Zihnen buna paralel bir yaşlanmadan söz etmek zor. Hayal gücü ve gönül açısından kendimi çok uzun zamandır aynı hissediyorum diyebilirim.&nbsp;Belki şunu da vurgulamam gerekir: Okuyarak, yeni şeyler keşfederek tek düzeliğin önüne geçmek lazım. Zihnen bunu başardığımızda, yaşlanmanın da bir anlamda önüne geçmiş oluyoruz.&nbsp;Bi’ 20’lik açsak ve sorsak: Hangisini açsak ve yanına ne yesek? 20’lerine yaklaşan insanlara öneriniz nedir?20'lik yerine bir şarap açmayı öneririm! Böylece yaş almayı, yıllanmayı olumlu bir bağlamda ele almış oluruz.&nbsp;Hemen ekleyeyim. Son dönemde şarap dışındaki içkilerle yemek eşleşmeleri furyası başladı. Ben bunu biraz sakıncalı buluyorum. Tabii ki neden keyif alıyorsanız onu yapmak gayet normal ama gastronomik açıdan gerçek şu: Çoğunlukla hiçbir içki yemekle şarap kadar iyi eşleşmiyor. Şarapla yemek birleşince 1 + 1 = 3 oluyor.&nbsp;20'lere yaklaşan arkadaşlara kendilerine yatırım yapmalarını tavsiye edebilirim. Tipik Amerikan rüyasında olduğu gibi iyi ev, iş, araba peşinde koşmak yerine kendilerini iyi yetiştirmeye çalışmalılar. Çok ülkeyi tanımak, çok insan tanımak, çok okumak... Öğrenmeye “aç” olmak mühim. Ekonomi bozuldukça zorlaşan şeyler bunlar, farkındayım. Ama imkânlar ölçüsünde gayret etmeli.<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662023812075.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İllüstrasyon:<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/neuroaesth/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Irmak Hacımusaoğlu</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">20’lerinize yaklaştığınız dönemlere dair bir “Menemeni soğansız yemiştim,” dışında bir “keşke” ve bir “iyi ki” nedir?&nbsp;Masa tenisine erken yaşta başladım ve çok iyiydim. Tenise 20 yaşında başladım. Keşke ona daha erken başlasaydım.&nbsp;Paris'te Galatasaray Lisesi'nden bir arkadaşımla yemeğe gitmiştik. Kendisi kavgalarda kafa atardı. İstiridye tabağı geldiğinde, o dönemlerde her şeyi yemeyen biri olarak, onu yemeyi reddetmiştim. Arkadaşım da yemezsem kafa atacağını söylemişti. Yedikten sonra hayli beğenmiş ve yemekte daha maceracı olmaya karar vermiştim. İyi ki “Sana kafa atarım bak,” demiş ve yine iyi ki o kafayı atmasına gerek kalmamış!&nbsp;20’li yaşlarında Türkiye’nin nasıl bir yer olacağını öngörüyordunuz? 20’lik Vedat, tweet’lerini okusa ne derdi?O yaşlarda Türkiye'nin sosyal ve kültürel anlamda bu kadar geriye gideceğini düşünmüyordum açıkçası. Türkiye'nin giderek daha eşitlikçi ve demokratik bir yer olacağını zannediyordum. Zaten o dönemlerde hep kafamda Türkiye'ye dönme niyeti vardı. O açıdan çok geriye gittik. Demek ki öngörülerim Bitcoin ve NFT'de olduğu kadar iyi değilmiş o zamanlar!&nbsp;Peki 20'lik Vedat Bey tivitlerimi okusa ne derdi? Belki de yabancı gelebilirdi çünkü hayatının büyük bir kısmını ABD’de geçiren biri olarak atıyorum onları. İçinde ciddi oranda, yabancı dildeki deyişiyle, ironi ve sarkazm var. Bu bazen çok komik sonuçlar veriyor. Tivitlerimin çoğunun gayriciddi olduğunu anlamayanların cevapları okumaktan en çok keyif aldığım tivitler. Belki de 20 yaşındaki Vedat da benzer bir cevap yazardı!&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/8/4/1662023739949.jpeg" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" style="border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box; width: 100%; max-width: 100%;" ratio="1.00">İllüstrasyon:<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/neuroaesth/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Irmak Hacımusaoğlu</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Son birkaç haftadır İsveç kültürünün misafiri sofraya davet etmemesi üzerinden sofra etrafında bir araya gelmenin birleştirici bir güç olmasıyla ilgili meme’ler görüyoruz — bu birleştirici güç bağlamına katılıyor musunuz? 20'lik Vedat’ın deneyimi bu konuda değişti mi? Yeni nesillerin bu yemek kültürünü benimsemesinin önemli olduğunu düşünüyor musunuz?İsveç'le ilgili husus tabii bağlam olarak biraz farklıydı. Ben sofrayla ilgili şuna değinmek istiyorum: Sofrada birlikte yemek yemenin azalması nesiller arası uçurum farkını da artıyor. Nesillerin birbirini tanıması açısından bu önemli. Biz bu şekilde yetiştiğimiz için belki de büyükler tarafından takdir edildikçe özgüven kazandık. Belli hayat derslerini öğrendik.&nbsp;Beni en rahatsız eden kamplaşmalardan bir tanesi nesiller arası kamplaşmalar. Bunu artık reklamlarda falan da görüyoruz. Bunun üzerine odaklanılıyor. Postmodern kapitalizmin de işine gelen bir şey olduğunu söyleyebiliriz belki de. Amaç nesillere göre farklılaşmayı keskinleştirmek ve tercihleri çeşitlendirmek. O açıdan bence sofra kültürünün bahsettiğim açılardan etkisi mühim.Gençliğinizde durmadan yediğiniz ve hâlâ yediğinizde sizi gençliğinize götüren bir yemek var mı? Hangisi?Babamın evinde çalışan Arzu Hanım’ın yaptığı keşkekleri unutmak mümkün değil. Aynı seviyede keşkeğe denk gelmedim. Ama ne zaman keşkek yesem Proust'un madlenleri gibi beni geçmişe götürdüğünü söyleyebilirim. &nbsp;

20’lik Alara ve Yasmin’den 20’lik olmayan Vedat Milor’a 6 soru: “Yaşlanan çoğunlukla vücut oluyor. Zihnen buna paralel bir yaşlanmadan söz etmek zor.”

On Bir: Vedat Milor

"İyi misin sorusu ile başlıyor her şey."&nbsp;Tek başına bara gelmişsin. Moralin biraz bozuk, evde de yalnız kalmak istemiyorsun. ‘Çık dışarı, kendine gelirsin,’ diyerek kendini atıyorsun muhabbet ve buzun cam bardaklara vurma sesi ile dolup taşan bir mekana. İçkini istiyorsun, bir yudum alıyorsun. Ağzının içi patlayan şeker yemişsin gibi gıdıklanıyor. Güzel. Henüz kafanı sipariş verirken bile kaldırmamışsın. Sonra barın karşı tarafından şu ana kadar sadece ellerininin hızlıca çalışmasını izlediğin birinin sana bir şey sorduğunu duyuyorsun: “iyi misin?”Sözleri bulamıyorsun, tam ne desen bilmiyorsun. Bir bakıyorsun barmen elinde iki shot bardağıyla yanına geliyor. ‘Bu da geçer merak etme, gel hadi şerefe’ diyor. O an bu güleç yabancıdan aldığın destek sana gereken umudu veriyor. İyi hissediyorsun. ‘İyi ki geldim, havam değişti,’ diyorsun kendi kendine. &nbsp;Barmenlere gayriresmî terapist derler. Her barmen için konuşamam ama Emre ile Zoom buluşmamız bittiği an kendi kendime dedim ki, 'kalbim kırık, moralim bozuk, bir bara girdiğimde karşımda bu sıcacık ve komik insanın olmasını isterdim.’ Tabii Emre’nin görevi hepimizin sıkıntılarını dinlemek değil ama bazen acımıza panzehir, neşemize ortak olan kokteyller ile onları hazırlayanlar bir oluyor. Ne demiş şair? Sanatı, sanatçıdan ayıramazsın.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/4/1658405862977.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/emreblgn14/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Emre Bilgin</a>, Temmuz 1997 doğumlu bir İstanbul yerlisi, Beyoğlu ve Beşiktaş mahallelisi. 5 yıldır Cihangir’in ‘müdavim barı’ olarak adlandırdığı <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/geyikcoffeeroastery/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Geyik Coffee Roastery &amp; Cocktail Bar</a>’da çalışıyor. Bu seneki World Class Turkey barmenlik yarışmasını kazanarak, Türkiye’nin en iyi barmeni seçildi ve Eylül’de Sydney’de gerçekleşecek World Class Global finalinde yarışacak. Küçükken pilot olmak istiyormuş ama gözleri bozuk olduğu için hayalini masa başında oturmayacağı başka bir işe değiştirmiş. Zaten hiç yerinde duramazmış. İlk içkisi 14 yaşında çok acı bulduğu için bitiremediği teneke Efes biraymış. Mevsime göre değişse de yapmaktan ve içmekten en zevk aldığı içkilerden biri Daiquiri’ymiş. 18 yaşında kendi parasını kazanıp, ekonomik özgürlük ilan etmek için Beşiktaş’ta bir bistroda çalışmaya başlamış.&nbsp;“İnsanlara patates bira getiriyordum, alaylı olarak büyüdüm. Öğretmeyi ve değer katmayı seven insanlar vardı etrafımda. Ben de bilgi emmeyi seviyordum. Bir de yüzüm güleç bir adamım, onun da bir avantajı oldu,” dedi.&nbsp;İki sene çalıştıktan sonra bir gün “birçok halta beraber girdiği,” yakın arkadaşlarından biri, Geyik’te çalışmaya başlamış. Emre çalıştığı yerdeki düzenini bırakmaya çok istekli olmasa da Geyik’te bir kokteyl içmeye gittikten sonra fikrini değiştirmiş. “Tamam burada başlayabilirim,” demiş ve hemen işe koyulmuş. Bu mekanın ona çok şey kattığını paylaştı; tat algısını geliştirmiş, iletişim becerilerini kuvvetlendirmiş ve gelen insanlarla etkileşimi ona yeni bilgiler sunmuş. Barda oturanlarla dost, barın arkasındakiler ile aile olduğunu söylüyor.&nbsp;World Class yarışmasına da geçen sene tesadüfen katılmış. Sektörde olan bir arkadaşı şanslarını denemelerini, ilk aşama için yapmaları gereken tek şeyin bir tarif yollamak olduğunu söyleyince şanslarını denemeye karar vermişler. Bu küçük adımdan sonra, yarışmada üçüncülüğe yükselmiş.“Üçüncü olduktan sonra dedim ki o zaman ben birinci de olabilirim. Bu organizasyonda çok daha farklı bir aile sisteminin olduğunu görünce bir hoşuma gitti açıkçası. Sonra dedim ki bu sene o sene. Bu sene katılacağım ve kazanacağım, yapacak bir şey yok. Ona göre hazırlanmaya başladım,” dedi ve şu ana kadar kazanan en genç şampiyon oldu.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/6/4/1658405881269.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bu ünvan ile gelen bir sorumluluk hissi olduğunu söyledi.&nbsp;“Benim görevim yeni nesil barmenlerle, eski nesil 'abilerimiz, ablalarımız' arasındaki bağlayıcı unsur olmak. Onlardan alacağım, onlara taşıyacağım,” dedi.Türkiye finaline hazırlanırken arkadaşlarının ve sevdiği insanların desteğini çok değerli bulduğunu söyledi. Bu süreçte erken kalkar, mutfakta gözlerini kapatarak oturur ve sadece çeşitli kokteyl karışımları hayal edermiş. Avustralya’da gerçekleşecek uluslararası final için de aynı yolu izlese de, fikir paylaşımı ve kaynak açısından daha güçlü bir ekibi olduğunu söyledi. Sydney’de onu en çok heyecanlandıran şeylerden biri de tanışacağı insanlarmış.&nbsp;Kokteyl yapmaya başlama hikayesinde ailesinin rolünün büyük olduğunu söyledi. Annesinin yemek yapmasını izleyerek büyüdükten sonra, onun sos ve baharat karışımlarını düşünerek kokteyl yapmaya başlamış.&nbsp;“Dedem beni Kayseri’de bağlara götürürdü. Bademler çiğnerdik. Cebinden tane kangal sucuk çıkarırdı, saplardı onu ateşte döndürürdü, onu yerdik. Milletin bahçesinden meyve çalardık. Biraz tat damak kısmına girişler çıkışlar da onlardan,” dedi.Onun deyişi ile “tat çarpıştırmaya,” ve yemek yapmaya ilgi duysa da, oturup yiyebileceği tek öğünün kahvaltı olduğunu söyledi çünkü diğer öğün saatlerinde barda çalışıyormuş.&nbsp;"Biz barmenler çok güzel kahvaltı hazırlarız," dedi. &nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/6/4/1658405896808.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Emre bu sektörde ilerleme kaydederken aynı zamanda Marmara Üniversitesi’nde işletme okuyormuş. Yedi senedir öğrenciliğinin devam ettiğini söyleyerek gülüyor. Belki ileride kafasına koyup diplomasını almayı planlasa da, şimdilik odağının bu olmadığını söyledi. Süreçte, ya okula ya da sevdiği sektöre zaman ayırması gerekiyormuş, ikisini aynı anda götürmek zormuş.&nbsp;“Üniversiteden vazgeçip sektöre adım atmak gibi bir durum değil, sadece ikisinin arasında bir karar vermek zorunda kalıp, sektörü seçmek durumu var. Hem aile, hem bireysel aldığın haz hem de kazancın bu kararı verirken etkili oluyor,” dedi.&nbsp;Türk toplumunda genel olarak bu sektöre biraz önyargı ile yaklaşılsa da, Emre’nin ailesi onun hangi işte mutluysa orada kalmasını çok desteklemiş.&nbsp;“Annem diplomanı alacaksın derken, şampiyonluktan sonra ‘kupayı alacaksın, Sydney'den getireceksin bize,’ demeye başladı. Öyle bir dönme yaşandı, boşver diplomayı,” diyerek gülüyor.Gece hayatına yönelik kötü algıların yavaş yavaş yıkıldığını gözlemlediğini söyledi. Belli kesimlerin giderek kokteyl kültürüne merakının arttığını, tat profillerine ilgi duyduğunu, nasıl bir kokteyl istediklerine dair yorumlar yapabildiklerini söyledi. Pandemi ve enflasyonun hayatlara etkisini görebilse de, şaşırtıcı bir şekilde kendi sektöründe talebin arttığını söyledi.&nbsp;“İnsanlar belli bir saat mesai yaptıktan sonra kazandıkları para ile kendilerini tatmin etmek istiyorlar ama kazançlarının büyük çoğunluğunu vermek zorunda kalıyorlar. İnsanlar içlerindeki açlığı doyurmak zorunda ve bunun için uzun vadeli hazlardan ziyade kısa vadeli hazlara dönüp, yeme-içme sektörüne yöneliyorlar. ‘Ben kendime, telefon, kulaklık, cart curt alamıyorsam, doyururum kendimi, içki içerim o zaman ben de. Bunu yapacaksam kalitelisini yaparım,’ diyorlar,” dedi.&nbsp;25. Yaşının bir dönüm noktası olduğunu düşünüyormuş; kendini olgunluk ve gençlik arasında ince bir çizgide görüyormuş.&nbsp;“O çocuğu yaşatacağım çünkü onunla varım ama aldığım kararlar hayatımda uzun vadede temel oluşturabilecek kararlar. Yapacağım hatalar, uzun vadede geri dönüş yapılabilecek hatalar. Aslında riskli bir yaş ama bir yandan da çok keyifli bir yaş çünkü tam ortasındasın, hem gençsin hem olgunsun, ikisinin tadına varıyorsun.”Eee o zaman her şeyin tadına varmaya içelim mi?&nbsp;Hadi şerefe!&nbsp;Not. beni Emre ile tanıştıran Beliz'e çok teşekkür ediyorum.

Bu haftanın Alıp Başını Gideni Emre Bilgin!

Keyfi Tadında: Emre Bilgin

Geçenlerde arkadaşımla metrodaydık. Sosyal medyadan konuşurken ‘BeReal’ı biliyor musun?’ diye sordu. Telefonumdan Snapchat’i silmeyi başarmanın verdiği gazla kendimi sadece Instagram ve Twitter’la sınırlandırma kararı aldığım için ilgisizce ‘yoo’ dedim. Telefonunu cebinden çıkardı ve ilk defa duyduğum bu uygulamayla beni tanıştırdı.&nbsp;Fransa’da başlayan BeReal, şimdilik Avrupa ve Amerika’da popülerliği artan ve 2020’de çıkan yeni bir fotoğraf paylaşımı uygulaması. Uygulamada eklediğiniz arkadaşlarınızla her gün bir fotoğraf paylaşıyorsunuz. Bu fotoğrafı çekerken hem ön, hem arka kamera açık oluyor böylece hem kendinizi hem de karşınızda olan biteni çekiyorsunuz. Her gün farklı bir saate telefonunuza fotoğraf çekme vakti olduğunu söyleyen bir bildirim geliyor, siz de ‘editlenmemiş’ ve doğal bir görüntü paylaşıyorsunuz.&nbsp;<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://twitter.com/z0seph_/status/1546940786964680704" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/6/2022-07-14T09:37:49.549Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.93" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>BeReal, uygulamanın sizi “ünlü” yapmayacağını açıkça söylüyor ve Instagram ya da TikTok’a nazaran daha rahat bir ortam yarattığını paylaşıyor. Bunlar iyi güzel de, böyle bir uygulamaya gerek var mı?&nbsp;Instagram’da bir ara çıkan ve ana Instagram hesabımıza göre daha komik/doğal/saçma resimler paylaştığımız Finsta konsepti, ya da Snapchat’ten farkı ne? Bence pek de bir farkı yok. BeReal da tüm bu diğer sosyal medya hesapları gibi, bir süreklilik üzerine kurulu; sürekli paylaşıp, sürekli birbirimiz hakkında bilgi edinme ihtiyacını karşılıyor. Bence bu ihtiyaçları tatmin etmeye yer veren daha çok uygulama çıkarmaktansa, bu ihtiyacımızın temeline inmemiz gerekiyor.&nbsp;“Social: Why Our Brains are Wired to Connect,” kitabının yazarı ve UCLA’de psikoloji ve psikiyatri profesörü olan Matthew Lieberman, çevrim içi paylaşmanın nedenlerinden birinin bir arayış olduğunu paylaşıyor.&nbsp;Durmadan tükettiğimiz ve deneyimlediğimiz şeylerin bir anlamı ve yararı olmasını istiyoruz. Kısaca, birazcık ‘an’ dan çıkarıp devamlılığını getirmeye çalışıyoruz. Dönemimizin lanetlerinden biri de burada kendini gösteriyor: anda kalamıyoruz. Anda.mısın’la yaptığım <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/p/Ce06JcsoDZF/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">video serisinde</a> şunu demiştim: “Anı kaybetmekten o kadar korkuyoruz ki, anı kaydediyoruz. Ama anı kaydederken de anı kaçırıyoruz.” Evet kendimi alıntıladım, devam edelim…Neden her şeyi paylaşmak istiyoruz? Bu bir kontrol ihtiyacı mı? Herkesin ne yaptığını görmek, karşılığında da bizim ne yaptığımızı paylaşmak istiyoruz. New York Times’in yaptığı bir <a fr-original-style="" href="https://www.shutterstock.com/blog/the-psychology-behind-why-we-share-on-social-media" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştırmada</a> katılımcıların %68’i sosyal medyada paylaşım yapmalarının nedeninin takipçilerine kendilerini tanıtmak olduğunu paylaştı.&nbsp;Psikolog Carl Rogers’ın da söylediği gibi kişiliğimiz gerçek ve ideal olarak ikiye ayrılıyor. Sosyal medyada gerçekten kim olduğumuzu göstermektense, idealde ne olmak istediğimizi paylaşıyoruz. &nbsp;Tabii, bence idealimizdeki ‘biz’ de öyle çok sahte bir şey değil, o da bizim bir parçamız. Ama unutulan şey bu gerçeklik ve idealin bir dengede olduğu; sosyal medyada gerçeklikten çok ideale kayıp bir parçamızı, o daha ham halimizi unutabiliyoruz; bu da aslında birazcık kendimizi unuttuğumuz anlamına geliyor.&nbsp;BeReal’ın da belki bu ‘gerçekliğe’ daha yakın olsa da tamamen gerçek olamayacağını düşünüyorum. Ayrıca her sene farklı bir uygulamanın bizi daha çok fotoğraf paylaşmaya itmesini sıkıcı buluyorum. Sosyal medyadan böyle bir gerçeklik beklemek saçma zaten, tamamen kurma bir evrende nasıl %100 gerçeklik sağlanabilir ki? Kameranın görüş açısı belli, programları kodlayanlar belli…&nbsp;Siz ne düşünüyorsunuz? BeReal'ı yükleyecek misiniz?

Sosyal medyada gerçekliğe yer var mı? 

BeReal ne kadar *Real* ?

Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suidotco/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Serra Utkum İkiz</a>Çerezlik Hikayeler’de bu hafta konumuz bana göre bizi en keyifli (ve lezzetli) şekilde birleştiren yerlerden biri: sofralar! Ne olursa olsun, bir sandalye çekip her şeyi birkaç saatliğine görmezden gelebileceğin, lezzetli şeyler yediğin, kültür, politika, sanat, aşk konularının bir bir açıldığı o güzel sofralar.&nbsp;Pandemi döneminde ailemle her akşam sofrada bir araya geldik. Küçük bahçemizde hasır amerikan servislerimizi masaya yerleştirdik, yemekleri yerken şarap açtık ve saatlerce konuştuk. Köpeklerimiz Simba ve Rico, eksik olmadılar, sandalyede oturup kafalarını masaya yasladılar. Yalvaran gözlerle bizden yemek istediler — çoğu zaman dayanamadık, bir şeyler verdik. O yüzden biraz şımardılar. O sofrada bazı günler ağladım, bazı günler de güldüm. Sonra da gülmekten ağladım. Arkadaşlarımla doğum günleri kutladım, ailemle yeni yılı kucakladık. O masanın etrafında çok hikaye topladık. Toplarken de bir güzel yedik.&nbsp;Bu sefer aldığımız hikayeler beni şaşırttı; bazıları mutlu, bazıları çok üzücü hikayeler paylaştılar. Aslında çoğu hikaye birçok duyguyu içinde barındırdı. Eee zaten burası 20’lik, her duyguya alan açıyoruz.&nbsp;Çerezlik hikayeler duyurularını 20’liğin <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/20likbulten/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram</a>, <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/20likBulten" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter</a> ve <a fr-original-style="" href="https://www.linkedin.com/company/71959294/admin/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Linkedin</a> sayfalarından yapıyorum. Takip etmenizi şiddetle öneriyorum. Gelin, çok eğleniyoruz.&nbsp;Esra Ece K., 28Kardeşim Burcu'nun doğum gününü ilk kez kutlayacaktık. Tam olarak kaç yaşına giriyordu aklımda değil ama pastaya masada ayakta durarak üfleyebildiği bir yaştaydı. Pastanın üstündeki bir mum da yaşını gösteriyor olabilir. Annemle sabah erkenden uyanmış kekinden sosuna kadar çikolatalı ev yapımı bir pasta yapmıştık. Kimler gelebilecek emin değildik o yüzden sadece bir pasta yapmıştık. Bir de annemin peynirli küçük poğaçalarını. Hava karardığında dayımlar elinde pastaneden alınmış bir pasta ile gelmişlerdi. Doğum günü çocuğu kardeşim olsa bile o masanın etrafındaki her çocuk böyle bir kalabalığı bulmuşken pastayı üflemek istiyordu, buna ben de dahildim. Aklımda en belirgin kalan şey o gün kimsenin ülkenin herhangi bir durumuna dair tartışmamış olması. Konuşulanlar yeni yaş, Burcu'nun git gide kime benzediği, genç kuzenlerimin lise hayatlarıydı bizim ise ilkokul durumlarımızdı. Kare bir masanın etrafında toplanmış, flaşlı bir makineye bakarak gülerek babama poz vermiştik. Pastanın herkese yetmemesinden korktuğumu ama ikinci dilimi yeme şansımın olup olmadığını kafamda tarttığımı hatırlıyorum.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1656010005543.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suidotco/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Serra Utkum İkiz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Gökçe T., 238 yaşındaydım. Turuncu duvarları olan minik mutfağımızda ailecek akşam yemeği yiyorduk. Babam çoğu zamanki gibi gergindi. Annemle tartışmaya başladılar. O kadar hararetli tartışıyorlardı ki korkudan kardeşimle kaskatı kesilmiştik. Ağzımdaki minik ekmek parçasını çeviremiyorum çünkü kendimi ağlamamak için tutuyordum. Babam birden iyice sinirlenip yemek tabağını masaya vurdu ve tabak ikiye ayrıldı. Masaya dağılan yemeğin yere nasıl pıt pıt damlamasını izliyordum. O günden sonra ne oldu biliyor musunuz? Ailecek yemek yemekten nefret ettim, yemek yemekten nefret ettim.Ben en çok yaramı, sınavımı o yemek masalarında yaşadım. İlerde kuracağım aileyle hayatımızın en güzel anılarını biriktirip sohbetlerini ettiğimiz akşam sofraları kuracağım. Ben çok ağladım başkaları ağlamasın. Ağlarsa da gülmekten olsun...<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1656009934016.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suidotco/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Serra Utkum İkiz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Mert M., 22Babam kalp rahatsızlığı geçirdiğinde yedi yaşındaydım. Öğrenci tıraşı diye inandırdıkları üç numara saçlarım, pazardan alınan sandaletler, bej rengi kaprim. Yüzümde o korkutan floresan ışıkları. Babam hastanede yatarken beni odasına fazla sokmadılar. Kısa bi süre gördükten sonra beni kırmızı bir arabaya bindirdiler.Gittiğimiz ev, evdeki küçük çocuk, sesi kapalı olsa da çalışan televizyon ve köşedeki masa. Yarım saat kadar etrafı inceledim. Aç olmasam da beni masaya oturttular. Ev sahiplerinin renkli tencereleri ve yaldızlı tabaklarını hatırlıyorum. Ben o zamana kadar hep annemin az tuzlu tereyağlı yemeklerini yedim. Akdenizli birinin zeytinyağlı bol yeşillikli sofrasında her yer tabak olsa da yiyecek bir şey bulamadım. Utangaç ellerle salatadan aldığım birkaç lokmadan sonra yukarda bir gölge belirdi.Kısa saçlı, gülümsediğinde dudakları incecik bir çizgiyi andıran ve daha korkutucu olan kadın, Tabağıma dört beş kaşık pilav koydu. Sofra biraz daha anlamlı gelmeye başladı. Ben, abim, kadın ve eşi. Masada neye dokunsam ne yapsam gözleri bana kayıyor gibi geliyordu. Sanki gizlice kızacak bir şey arıyorlardı. Şimdi düşündüğümde bana ne kadar özenli davrandıklarını fark etmemişim. Pilavda önce kahverengi şehriye tanelerini göremedim. Havuç ve bezelye tanelerini hatırlıyorum, annem olsa “Oğlum bunları yemez.” derdi. Ama o yoktu. Babamla kalıyordu. Döndüğüm yerde onları bulmak istediğim için hiçbir şey söylemedim.O beyaz masa örtüsünün rengi değişti. Herkes yerken ben onlara baktım. Hiçbiri anlamadı. O tabak bitecekti. Ama o gün ne kadar üzgün olduğumu hâlâ unutamadım. Bana bakıp bu pilavın da lezzetli olduğunu, bezelyelerin tatlarını anlattıklarını hatırlıyorum. Abimin bana ara sıra bakıp “Bizi daha fazla zora sokma.” der gibi bakıyordu. Elimden geleni yapsam da barbunyayı, kuru fasulyeyi, bezelyeyi, sevemedim. Biber dolmasına halamlarda mecburen yiyip alıştım. Nohuta da kyk yurdunda.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1656010355546.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suidotco/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Serra Utkum İkiz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Mina, 25Uzayda, şekil değiştiren bir kamilyonun güneşle tanışıp onu tanrılar dünyasına takip etmesiyle ilgili bir dünya vardı kafamda. Bu dünyayı gerçekleştirebilmek için tanrılara bir sofra kurdum. Sonra onlar da geldiler, soframa oturdular.. Güldüler, pasta yediler ve dans ettiler. Tanrılar için çay partisi gibi bir şeydi yani.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1656010143314.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suidotco/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Serra Utkum İkiz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Gökçe, 252019 yazına ışınlanıyoruz hep birlikte.Babam iş için Özbekistan'a taşındığından beri yılda bir belki denk gelebiliyoruz. Türkiye’de buluşarak hasret gideriyoruz. O sıralar Amsterdam’da kaldığımız öğrenci yurdundan tanışmış olduğum bir de erkek arkadaşım var. Yaklaşık 1,5 yıldır beraberiz o sıralarda, benimle İstanbul’a geldi. Babamın geldiği döneme denk getirdim seyahatimizi tanışabilmeleri için. Gün içerisinde babam ben çocuk, turlayıp durduk. Akşamında, Taksim Çiçek Pasajında &nbsp;rakı-balık yapacaktık, annemi ve teyzemi de çağırdık. Amaç mezuniyet kutlaması.&nbsp;2016'dan beri Amsterdam’da kolaylıklarıyla, zorluklarıyla, evsiz kalmasıyla, sınavlardan kalmasıyla, üç yılı geride bırakmayı ve yeni maceralara yelken açmayı kutluyorum. Kutluyoruz. Annemin, teyzemin, babamin katkılarını, desteklerini kutluyoruz. Benim için çok duygusal, çok özel bir gün.Çocuk rakıyı sevmedi, bira içiyordu. Şerefeler havada uçuşuyordu. Annemle babam ben çocukken boşanmış olsa da, hala arkadaşlar. Onları gülerken, sohbet ederken ve ortak başarılarını kutlarken görmek beni çok duygulandırdı.&nbsp;Sofrada çeşitli mezeler var; ben en çok deniz börülcesi, midye dolma ve kalamar severim. Keyifler yerindeydi soframızda. Müziğe eşlik etmeler başladı, &nbsp;kemancılar masamıza uğradı.Tam meyve tabakları gelmeye başlarken, can dostum, bu bültenin annesi Yasmin’le mesajlaşıyordum. 'Aaa ben de Galata’dayım, geleyim' demesin mi! Çok sevindim, çok heyecanlandım. Babam ve Yasmin de ilk defa tanışacaktı. Yasmin'le babamın tanışıp kaynaşması yaklaşık beş dakika aldı sanırım. Babam Yasmin’e cüzdanında taşıdığı bebekken çekildiğim vesikalıklardan birini hediye etti. Sağ tarafımda o zamanki sevgilim, sol tarafımda en yakın dostum, karşımda canımdan çok sevdiğim annem babam teyzem…En mutlu anılarımdan biri oldugunu hatırlıyorum, fakat çok uzun süre bu anıyı bastırdım.Ertesi gün babam başka şehire geçecekti, onu bir sonraki yaza kadar göremeyecektim. Ertesi sabah, çocuk yaptığımız planı çöpe atıp ülkesine erken dönme kararı aldı. Beni çok üzdü, hissizleştiğimi hatırlıyorum. Soluğu babamın yanında aldım. Şu an geriye dönüp baktığımda iyi ki de oldu diyorum, güzeliyle çirkiniyle benim için en unutulmaz sofralardan biri oldu.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1656010987956.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suidotco/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Serra Utkum İkiz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">

Hikayeler sizden, çizimler Serra Utkum İkiz’den! 

Çerezlik Hikayeler: Sofralar

<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yerazgokbas/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yeraz Gökbaş</a>, İstanbullu bir grafik tasarımcı ve sanat yönetmeni. Yolumuz, 20’likte çoğu zaman olduğu gibi başka Alıp Başını Gidenler sayesinde kesişti. <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/618d1bf55b6c1b0006cc6c2b" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ACT Istanbul’un kurucusu Elif</a> ile yaptığım röportaj sırasında Yeraz tarafından tasarlanan logodan bahsetmiştik. O günden beri Yeraz’la konuşmak, onun hikayesinin bir kısmını dinlemek çok istemiştim. Bir araya gelmeyi başardık. Çok da güzel oldu.&nbsp;Yeraz, Saint Benoit’dan mezun olduktan sonra Koç Üniversitesi'nde Medya ve Görsel Sanatlar okumuş. Çocukluğundan beri çizim yaptığı için, üniversiteye ilk başladığında yaratıcı bir alanda olmak istediğini bildiğini ama o sırada grafik tasarıma yönelmek için gereken yeteneğe ya da cesarete sahip olduğundan emin değilmiş. Lisede moda tasarımına ilgi duymuş ama genel olarak aklında reklamcılık varmış.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1655395085162.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yeraz_g/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yeraz Gökbaş</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">“Lisedeyken insan sektörde ne olduğunu bilmediği için; aklımda sadece reklam gibi bir şey vardı ama o bir bulut içinde ne var bilmiyorsun, içine girdikten sonra anlıyorsun sektörü, o yüzden deneyim çok önemli,” dedi.Yeraz da çeşitli reklam ajansları ve butik tasarım ofislerinde stajlar yaparak deneyim ve bilgi toplamaya başlamış, böylece nelerden zevk aldığı netleşmiş. &nbsp;Mesela reklam sektöründe ticari kaygıların ön planda olduğunu gözlemlemiş; bunun her sektörde olduğunu bilse de, özellikle reklamcılıkta işin yaratıcılık kısmını körelttiğini düşünüyormuş.&nbsp;Bu deneme yanılma sürecinde, üniversitede aldığı visual design derslerinde vektörel çizimler yapmaya başlaması ve hocalarının desteği ile grafik tasarımı çok sevdiğini fark etmiş. &nbsp;Üniversite hayatı boyunca kendini geliştirmek için çok çabalamış.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1655395139925.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.43" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yeraz_g/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yeraz Gökbaş</a>, Muhabbet Bar Menü Tasarımı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">“Birazcık kendimce hırs yaptığım bir dönem oldu çünkü tasarım çok öznel fakat aynı zamanda herkesin beğendiği bir nokta da var. Oraya ulaşana kadar çok fazla deneme yanılma yapmak gerekiyor. Her yaptığını herkes beğenmiyor. Özellikle de benim yaptığım daha marka kimliği ya da sosyal medya gibi işlerde o göze hitap etmesi için belli başlı tasarım know-howları ve kuralları var,” dedi. &nbsp;Yeraz illüstrasyonda bir tarz oluşturmak için kendine küçük projeler yaratmış.&nbsp;İllüstrasyon tarzını şöyle özetliyor: kontrast renkler, soyut şekiller, espirili şeyler. “Çok gerçekçi şeyler beni heyecanlandırmıyor,” diye ekledi. Tabii bu tarzın da her çalıştığı markanın hikayesine göre şekillendiğinin altını çizdi. Dergi ve film gibi yaratıcı ve görsel kaynakları beyninde fark etmeden depoladığını ve işlerinde onlardan ilham aldığını söyledi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1655395227310.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.44" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yeraz_g/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yeraz Gökbaş</a>, Bom Dia Menü Tasarımı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Üniversitede bir değişim programına katılarak 6 ay New York’ta Baruch College’da okumuş. Koç’ta psikoloji yan dal da yaptığı için New York tamamen tasarıma odaklanmasına alan açmış. Ders içeriği ve hocalardan çok zevk aldığını paylaştı.&nbsp;“ [New York'da] kreatif bir insan için etrafta görmek, okumak, duymak için çok fazla şey var. Genel olarak besleyici bir dönemdi benim için.”Türkiye’ye döndüğünde freelance projeler almaya başlamış, hatta üniversitenin son senesinde Datça Tiyatro Festivali için posterler ve sosyal medya postları tasarlamış. Mezun olduktan sonra da bu projelerin devamı gelmiş; OhSevenDays, Apero Dükkan, Bom Dia, Muhabbet Bar gibi bar, restoran ve markalar ile çalışmış.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1655395276014.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yeraz_g/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yeraz Gökbaş</a>, Toliana ambalaj tasarımı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Freelance projeler ile beraber <a fr-original-style="" href="http://betterthings.studio/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Better Things Studio</a> adlı bir ajansta 1,5 senedir yarı-zamanlı çalışıyor. Böylece bir çoğumuzun ( ya da en azından benim) hayalini kurduğu dengeyi sağlamış bulunuyor; biraz sabitlik, biraz kendi düzeni. &nbsp;Köklü bir yerde çalışmanın tasarımcı olarak onu çok geliştirdiğini, freelance olarak da kendi tarzında işler yapma şansının olduğunu paylaştı.&nbsp;“İkisini beraber yürütmek bana keyif veriyor, çok memnunum. Değiştirmek istemezdim. Farklı bir düzen ve herkesin tercih edeceği bir şey değil. Ben dinamizmi ve hareketi seviyorum,” dedi. Yeraz da duramayan biri.&nbsp;Better Things’de markalara kreatif danışmanlık, branding, art direction ve styling hizmetleri veriyorlarmış. Hatta Yeraz &nbsp;işin fotoğraf kısmını da bu ajansta çalışarak öğrenmeye başlamış.&nbsp;Freelance projelerinde ise daha çok branding, ambalaj tasarımı, illüstrasyon ağırlıklı editoryal işler yapıyor, ara sıra sosyal medyaya da bakıyormuş.&nbsp;“Freelance olarak yaptığım branding işinde marka bana geliyor, sıfırdan ele alıyorum. Bir markayı sıfırdan kreatif bir şekilde yaratma süreci benim en sevdiğim şey. Tabii her tasarımcı bunu ister…” dedi. İleride şarap şişesi etiketi tasarlamak ve cafe brandingi yapmak istiyormuş.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1655395346260.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/yeraz_g/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yeraz Gökbaş</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Özellikle elle tutulabilir şeyler üretmekten çok keyif aldığını söyledi.&nbsp;“Ambalaj tasarımında yaptığın şey bir buluttan ibaret değil; sosyal medya ve dijital tasarım biraz daha öyle. Ambalaj gibi şeylerde ortada fiziksel bir sonuç olduğu için çok keyif veriyor. Keyif alınca da güzel şeyler ortaya çıkarıyorsun, ilham biraz böyle bişey,” dedi. &nbsp;Düzeninden memnun olsa da gelecek planlarında kendini daha da geliştirmek var.&nbsp;“Şu an yaptığımın birkaç adım ilerisinde bir şey yapmak isterim: iş kalitesi, iş kadını olarak konumlandırdığım yerde daha da iyi bir yere gelmek istiyorum,” dedi.&nbsp;Bu alana özellikle bir kadın olarak katkı sağladığı için mutlu, sektörün geleceği için de umutlu olduğunu söyledi. Çabalayarak, çalışarak ve üstüne giderek geliştiğini ve bu alandan çok zevk aldığını paylaştı.&nbsp;“İyi ki bu alanı seçmişim. İyi ki cesur davranmışım çünkü bireysele geçme süreci birazcık boşluğa doğru atlamak gibi bir şey. Bilmiyorsun, garantisi yok,” dedi.&nbsp;20’li yaşların kendini keşfetmek, biraz yuvarlanmak, biraz kendi yolunu çizmek için olduğunu düşünüyormuş. Kararların ağırlığının daha çok hissedildiği, kişiliğin de biraz daha oturduğu bir dönemmiş.“O yüzden tavsiyem iyi kararlar verin. Deneyim ve bir noktada cesaret de her şeyden önemli,” dedi.&nbsp;Kısaca neymiş?&nbsp;Cesur olun, istediklerinize atlayın.

Bu haftanın Alıp Başını Gideni Yeraz Gökbaş! 

Bulutların arasından: Yeraz Gökbaş

Mali 6 yaşında attan düşüp hastaneye kaldırıldığında ailesi ona kendini eğlendirmesi için bir resim defteri getirmiş. O da serumlu kolları ile hastanede resimler çizmiş. Lisede kendini sınıfın en arkasında oturup resim çizen kapüşonlu kulaklıklı kişi olarak tanımladı.&nbsp;Zaten Zoom’da bir araya gelip, kedili bardağından aldığı kahve yudumları arasında gerçekleşen konuşmamızdan anladığım, Mali’nin durmadan çizdiği — kimi zaman sıkıldığı için çoğu zaman da kendini geliştirmek istediği için. Çocukluğundan beri çizdiği bu süreçte tek değişen onun giderek çizimlerini ve üretim sürecini bir amaca doğru yönlendirmesi.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/itsmaliakyuz/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Mehmet Ali Akyüz</a>, ya da Mali, 1998 Konya doğumlu bir çizer. Selçuk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Grafik Tasarımı mezunu. Stajlarını Konya’da tamamlamış, şimdi iş arayışında. İstanbul’un sanatçı topluluğunu renkli ve heyecan verici bulduğu için orada iş bulmak istiyormuş. Tarzı arada değişse de, uzun bir süredir çizimlerinde, <a fr-original-style="" href="https://www.moma.org/artists/6502" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Tadanori Yokoo</a> ve <a fr-original-style="" href="https://www.tcj.com/ominous-absurdity-from-the-pits-of-hell-by-ebisu-yoshikazu/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yoshikazu Ebisu</a> gibi Japon grafik tasarımcı ve illüstratörlerden ilham alıyor. Günlerini çizerek, farklı Japon sanatçıların arşivlerini inceleyerek, onları çalışarak, pratik yapıp tarzlarını içselleştirerek geçiyormuş.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654183756008.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.87" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/maliakyz/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Mehmet Ali Akyüz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İlkokul döneminde resim kolundaymış. Karikatürler çizerek çizim yarışmalarına katılır ama hiç birinci olamazmış.&nbsp;“Kayda değer bir başarım yok ama hepsine katılıyordum," dedi. Mali görüşmemiz boyunca kendinden çok mütevazı bir şekilde bahsetti. Başarılarla beraber başarısızlıklar, denemeler, yanılmalar, duraksamalar, hepsinin kendi sürecinin bir parçası olarak gösterdi. Bu çok iç açıcı bir yaklaşımdı benim için. ‘Deniyoruz bir şeyler’ şemsiyesi altında sevdiği şeyi kovalayan biri ile konuşmak çok keyifli. Sonuçta bir yoldayız, gidiyoruz. Onun da süreci biraz böyle; geliştirip hayatının parçası olmasını istediği şeyi seçip üstüne yoğunlaşmış, tamamen kendi emeği ile.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654183587726.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.75" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Mali'nin lise yıllarından çizimleri<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">“İnsanın kendi istemesi ile oluyor. Çok profesyonel değilim daha, daha yeni yeni öne çıkmaya başladım,” dedi ve çok gelişme kaydettiğini paylaştı.&nbsp;Ablasının izinden gidip grafik tasarım okumadan önce Mali, İngilizce öğretmeni olmayı planlıyormuş. İki sene dil sınıfında bulunduktan sonra İngilizcesini yeterli bulmadığını paylaştı — zaten öğretmenlik yapmak da tam ona göre değilmiş.&nbsp;“‘Ben çiziyorum en iyisi,’ dedim. Öğretmenlik de bana göre değil, tahtaya çıkıp bir şey anlatamam. En iyisi ben grafik tasarım okuyayım ablamın yolunda. Gittim aynı okula girdim,” dedi. &nbsp;Ailesi de karışmamış. Annesi zaten Mali ilkokuldayken sınıf annesi olarak hep tahtaya resimler çizermiş. Ailede de bir resim sevdası yok değil yani…&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654183826125.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/maliakyz/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Mehmet Ali Akyüz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Üniversitenin ilk birkaç senesinden çok zevk aldığını söyledi. Temel tasarım ve baskı derslerine giren Dr. Semih Büyükkol ve Doç.Dr. Birsen Limon gibi birkaç hocanın ona çok katkı sağladığını, gelişmesinde rol oynadığını paylaştı. Tabii sonra pandemi oldu. Okullar Zoom’a geçti. Mali dahil hepimizin sosyal, iş ve eğitim hayatı bir anda değişti ve evimizin dört duvarı arasında sıkışıp kaldı. Bu Mali’yi derinden etkilemiş. Sosyal hayatının kaybı ile daralıp ağır bir depresyon geçirdiğini paylaştı. Hastanede kalıp biraz zaman geçirmiş. Şimdi ise çok iyi olduğunu söyledi. Bu deneyimden öğrendiği en önemli şeylerden biri de üretmeye devam etmesi gerektiğiymiş.&nbsp;“Çizmeyince kötü oluyorum. Kafamı dağıtabileceğim tek şey bu belkide. Manyak şeyler çizeyim de rahatlayayım. Daha bile çok üretmek istiyorum artık.”Pinterest ve başka sanatçıların işlerine bakmak ona ilham verse de en büyük ilhamlarından birinin hayal kurmak olduğunu söyledi.&nbsp;“Mesela bir kaleme bakıp hayal kuruyorum, ‘bu kalem uçsa ne olur?’ İnsan çok düşünüyor tuvalette. Tuvalette çok ilham geliyor,” diyerek beni güldürüyor.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654183966573.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/maliakyz/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Mehmet Ali Akyüz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Fikirlerini telefonuna not alıyormuş, bana Zoom üzerinden gösteriyor. Sonra da masasının alt çekmecesinden eski yaptığı çizimleri çıkarıp onların üstünden geçiriyor. Kağıttan bilgisayara geçiyoruz. Ekranını paylaşıp bana şu an üstünde çalıştığı bir çizimi gösteriyor. Şu ana kadar dört saatini verdiği bu çizimin ilhamı olan ilk küçük illüstrasyonu, oradan da nasıl fikirlerinin aktığını görüyorum. Bu da 20’liğin en görsel röportajı olarak tarihe geçiyor (not: tabii ki <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/618d1bf55b6c1b0006cc6c2b" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Elif Murteza</a> ile yaptığım röportajdaki slide show'u unutmuyorum).&nbsp;Beynine sınırlar koymayan biri Mali. Böylece renkli, ilgi çekici ve özgün işler ortaya çıkarabiliyor. Şu an kısa hikayeler yazıyormuş. Onları bu yaz çekip festivallere göndermeyi planladığını söyledi.&nbsp;“Spike Jonze, Danny Boyle, Gus Van Sant gibi yönetmenlerin filmografilerini inceliyorum,” dedi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654184035046.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Mali, küçükken<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Derin araştırmalar yapan mükemmeliyetçi biri Mali. Evet kendi yolunda gidiyor, yaratıcılığını sınırlamıyor ama arkasında saatlerce araştırma ve başka sanatçıların analizleri bulunuyor. Pablo Picasso (yada Dalai Lama)-vari &nbsp;bir ‘kuralları öğren ki sonra istediğin gibi kır’ yaklaşımı var sanata.&nbsp;Gelecek &nbsp;hayallerinde uluslararası çizimler yapan biri olmak ve geçimini sağlayabilmek var. 20’li yaşlarının deneme yaşları olduğunu vurguluyor. Günün sonunda sevdiği ve tüm zamanını ayırmak istediği bir şey yapıyor olmak onu mutlu ediyor. Sanırım kendi gözünde çok da büyütmek istemiyor.&nbsp;"Kağıt kalem işte, çok da bir olay yok..."